Uzasadnienie
W postępowaniu sądowoadministracyjnym zainicjowanym wniesieniem skargi na wskazaną powyżej decyzję A.M. złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego.
Skarżąca wraz z mężem prowadzi działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej, w ramach której świadczy usługi cateringowe. Osiągają dochody w wysokości umożliwiającej opłacenie bieżących wydatków trzyoosobowego gospodarstwa domowego oraz spłatę długów. Zaznaczyła jednak, że uiszczenie kosztów sądowych przekracza jej możliwości płatnicze. Oświadczyła, iż średni miesięczny dochód rodziny za cztery miesiące 2008 roku wyniósł 3097,08 zł. Wnioskodawczyni przedłożyła deklaracje podatkowe PIT- 36 za 2006 i 2007 rok oraz bilans uproszczony za cztery miesiące działalności spółki. Jako majątek wskazała mieszkanie oraz nieruchomość położoną we wsi U. Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zważył, co następuje
Żądanie skarżącej zawarte w formularzu PPF nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie zaznaczyć należy, iż intencją wnioskującej było w tej sprawie uzyskanie przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych sprowadzających się na obecnym etapie postępowania do obowiązku uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 1975 zł oraz ustanowienie doradcy podatkowego.
Zgodnie z przepisem art.246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej " P.p.s.a" przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym możliwe jest wtedy, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Podnieść należy, że zasadność wniosku o przyznanie prawa pomocy powinna być rozpatrywana w dwóch aspektach – z jednej strony z uwzględnieniem obciążeń finansowych, jakie strona musi ponieść w konkretnym postępowaniu, z drugiej strony jej możliwości finansowych.
Należy mieć również na uwadze, że to na skarżącej spoczywa obowiązek wyjaśnienia oraz udokumentowania sytuacji majątkowej, uzasadniającej przyznanie prawa pomocy.
W niniejszej sprawie zainteresowana nie dopełniła w sposób należyty ciążącego na niej obowiązku rzetelnego i wyczerpującego zaprezentowania swojej sytuacji finansowej. Świadczy o tym znajdujące w aktach sprawy pozostawione bez odpowiedzi wezwanie z dnia 15 lipca 2008 r. do przedstawienia dokumentów źródłowych, tj. miedzy innymi wyciągów i wykazów z posiadanych rachunków bankowych, w tym kont i lokat dewizowych z okresu ostatnich trzech miesięcy oraz oświadczenia o wysokości ponoszonych miesięcznie wydatków.
Wyjaśnić należy, że przepis art. 255 p.p.s.a, który stanowił podstawę do wezwania skarżącej do przedstawienia dodatkowych informacji jest nie tylko podstawą prawną do działania umożliwiającego prawidłową ocenę sytuacji materialnej wnioskodawczyni, ale regulacja ta pozwala także ubiegającemu się o przyznanie prawa pomocy na uzupełnienie wniosku w przypadku, kiedy okoliczności w nim wykazane nie okażą się wystarczające do stwierdzenia przesłanek z art.246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Uchylenie się strony od obowiązków nałożonych w toku takiego postępowania należy uznać za przeszkodę wykluczającą uprawdopodobnienie wskazanych we wniosku informacji o przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie.
Należy zaznaczyć, iż wezwanie, o którym mowa powyżej stanowiło swoistą podpowiedź, za pomocą jakich dokumentów wnioskująca strona winna wykazać istnienie przesłanki warunkującej skorzystanie z prawa pomocy. Brak wskazanych precyzyjnie w wezwaniu dokumentów źródłowych pozwalających na zestawienie wysokości dochodów oraz ponoszonych kosztów utrzymania uniemożliwia obiektywną i wolną od wątpliwości ocenę rzeczywistej sytuacji finansowej wnioskodawcy.
Pozostawienie wezwania bez odpowiedzi jest równoznaczne z zaniechaniem wykazania przesłanek z art.246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., co skutkuje tym, że wszelkie wątpliwości dotyczące możliwości płatniczych skarżącej rozstrzyga się na jej niekorzyść. Prawidłowo wypełniony formularz PPF, bilans firmy oraz zeznania podatkowe za lata 2006, 2007 nie są wystarczającymi dowodami na okoliczność, że strona nie jest w stanie zgromadzić funduszy niezbędnych do prowadzenia procesu. Skoro zaś w przedmiocie prawa pomocy nie można rozstrzygać na zasadzie dowolności i przypuszczeń, konsekwencją jest odmowa jego przyznania.
Poza oceną pozostawiono kwestię dotyczącą zgodności z prawem decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy, bowiem w tym stadium postępowania nie podlega ona kontroli.
W świetle poczynionych powyżej uwag, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono jak w sentencji.