Postanowienie WSA w Bydgoszczy z 11 lipca 2008 r., I SA/Bd 159/08

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy

Rozpoznanie

w dniu 11 lipca 2008r. na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi W. J. złożonej w związku z pismem Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...], nr [...] postanawia: odrzucić skargę

Skład

Sędzia Mirella Łent

Uzasadnienie

I SA/Bd 159/08

Uzasadnienie

Skargą z dnia 12 marca 2008r., zakwestionowano pismo Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...], nr [...], uznając je za postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zarzucono naruszenia art. 123 § 1 kpa i 134 kpa. W ocenie wyrażonej w skardze uznano, że jest to rozstrzygnięcie na wniosek złożony w trybie art. 64 c § 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. 229/2005r. poz. 1954, dalej ust.egz.), przed sądem cywilnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

W sprawie została złożona skarga przez profesjonalnego pełnomocnika, który swe argumenty oparł na przepisach art. 123 § 1 kpa, 134 kpa, na tym, że nie zachowano formy, które pozwoliłyby stronie na obronę swych praw.

Rzecz wzięła się stąd, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych OW w B. przekazał na zarządzenie sądu powszechnego wyliczenie kosztów egzekucyjnych wraz z podaniem podstaw prawnych i okresów, za które należności wyliczono. Pełnomocnik strony, radca prawny uznał, że jest to postanowienie wydane w trybie art. 64c § 7 ust. egz., gdyż złożył wniosek o jakim mowa w tym przepisie przed sądem okręgowym. Zaskarżone do tut. Sądu pismo Dyrektora Izby Skarbowej było odpowiedzią na "zażalenie", jakie zostało złożone przez stronę.

Rozstrzygając sprawę w jej granicach (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej p.p.s.a), Sąd stwierdził, że całkowicie chybionym jest oczekiwanie, by wniosek złożony przed sądem powszechnym w ramach tego postępowania i na jego potrzeby, nawet w obecności pełnomocnika organu, mógł zostać uznany za wniosek wszczynający postępowanie administracyjne. W świetle art. 63 i następnych kpa, wniosek dowodowy złożony przed sądem powszechnym nie jest podaniem, o jakim mowa w tym przepisie. Nawet, gdyby oświadczenie strony spełniało wymogi dla podania w postępowaniu administracyjnym, to złożone przed sądem nie spełnia warunków dla zastosowania art. 65 kpa, gdyż nie zostało złożone do organu administracji publicznej, ale przed sądem. Brakuje podstaw prawnych, które pozwoliłyby wymagać od pełnomocnika organu, by w takiej sytuacji wyręczał stronę w działaniu, którego skutkiem jest zainteresowana.

Dalej, nie ma żadnych podstaw, by twierdzić, że wyliczenie przedstawione w piśmie z 22 listopada 2007r. nosiło cechy rozstrzygnięcia indywidualnej sprawy – zmieniało w jakikolwiek sposób sytuację prawną skarżącego. Treść, forma i okoliczności, w jakich zostało sporządzone (cel), nie pozostawiają najmniejszych wątpliwości, że nie było ani decyzją ani postanowieniem. Zgodnie z art. 123 § 2 kpa (art. 104 §2 kpa), chcąc przypisać doniosłość orzeczenia administracyjnego wskazanemu pismu należałoby wykazać, że rozstrzyga ono sprawę skarżącego. W ocenie Sądu oczywiście nie rozstrzyga. W takim wypadku nie ma podstaw prawnych do złożenia zażalenia i dalej wydania orzeczenia jakoby w drugiej instancji. Stąd blisko już do stwierdzenia, że tak sformułowana badana skarga nie dotyczy działalności, o jakiej mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a., w szczególności nie dotyczy postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

W takim wypadku skarga jest niedopuszczalna i stosownie do art. 58 § 1 pkt 6) cyt. Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało ją odrzucić.