Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...]., wydaną po ponownym rozpoznaniu sprawy, Prezydent G. określił H. P. wysokość zobowiązania podatkowego w dziennej opłacie targowej za [...] r. w łącznej kwocie [...] zł.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że strona, będąc najemcą boksu handlowego (nr [...]) znajdującego się w P. H. przy ul. A. [...] – [...] w G., odmówiła zapłaty opłaty targowej za sprzedaż na zajmowanej powierzchni przed boksem handlowym.
W ocenie organu I instancji skarżący zwolniony jest z obowiązku opłaty targowej od zajmowanego boksu handlowego, który stanowi budynki w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Ciąży na nim jednak obowiązek zapłaty opłaty targowej od powierzchni zajmowanej przed boksem, na której wystawia on swoje towary i dokonuje sprzedaży obnośnej. Okres za jaki organ I instancji określił wysokość opłaty targowej, ustalony został na podstawie informacji inkasenta uprawnionego do poboru tej opłaty.
W odwołaniu od tej decyzji strona podniosła, że zawarła umowę najmu, której przedmiotem jest pawilon handlowy położony w P. H. w G. W jej ocenie nie dokonuje sprzedaży w warunkach tzw. sprzedaży obnośnej, tylko w pawilonie handlowym, w ramach umowy najmu, płacąc z tego tytułu należny czynsz. Z tego względu, zdaniem strony, nie można uznać, że dokonywała sprzedaży i realizowała tę czynność na targowisku.
Decyzją z dnia [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazało, że przepis art. 15 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wprowadza zasadę powszechności wnoszenia opłaty targowej przez podmioty (niezależnie od ich formy organizacyjnej) dokonujące sprzedaży na targowiskach, przy czym zgodnie z art. 15 ust. 2 targowiskami są wszelkie miejsca, w których prowadzony jest handel, z zastrzeżeniem ust. 2a, który to przepis wyłącza spod obowiązku wnoszenia opłaty sprzedaż prowadzoną w budynkach lub częściach budynków z wyjątkiem targowisk pod dachem oraz hal używanych do targów, aukcji i wystaw.
Kolegium wyjaśniło, że w uchwale Rady Miejskiej Grudziądza Nr XXX/143/04 z dnia 01 grudnia 2004r. określono odrębne stawki opłaty targowej przy sprzedaży obnośnej oraz sprzedaży prowadzonej w budynkach i obiektach budowlanych nie związanych trwale z gruntem, dzierżawionych, najmowanych od osób fizycznych lub prawnych.
Organ podkreślił, że zgodnie z § 1 regulaminu funkcjonowania P. H. prawo handlu w pasażu mają osoby, które podpisały z M. sp. z o.o. (zarządcą pasażu) umowy najmu na boksy handlowe oraz umowy dzierżawy. Zgodnie z § 9 ust. 4 regulaminu sprzedający mają prawo wystawiać swoje towary do czerwonej linii znajdującej się przed ich miejscem handlu. W przypadku przekroczenia linii czerwonej, osoby te mają obowiązek uiszczania dziennej opłaty targowej w wysokości określonej uchwałą Rady Miejskiej.
Kolegium podkreśliło, że obowiązek uiszczenia opłaty targowej będącej daniną o charakterze publiczno prawnym, powstaje każdorazowo z chwilą dokonania sprzedaży na targowisku. Obowiązek zapłaty jest niezależny od istnienia jakichkolwiek stosunków cywilno - prawnych istniejących między podmiotem prowadzącym targowisko a przedsiębiorcą dokonującym sprzedaży na targowisku, nie znosi go więc łącząca te podmioty umowa najmu pawilonu (boksu) handlowego.
Organ odwoławczy stwierdził, że jak wynikało z akt sprawy inkasent uprawniony do pobierania opłaty targowej w pasażu handlowym przy A. [...] – [...] w G. wskazał, że skarżący, zajmując powierzchnię pasażu przed wynajmowanym pawilonem, nie uiścił należnej z tego tytułu opłaty targowej za [...] r. Zdaniem Kolegium, z chwilą wyjścia przez stronę z ofertą sprzedaży poza wynajmowany przez nią pawilon i zajęcie dla celów ekspozycji oferowanych towarów powierzchni targowiska (pasażu handlowego) zaczęła ona prowadzenie sprzedaży w warunkach sprzedaży obnośnej, o której mowa w § 1 ust. 2 pkt 1 przywołanej na wstępie uchwały Rady Miejskiej Grudziądza Nr XXX/143/04 z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłaty targowej.
W ocenie organu odwoławczego, zajęcie ziemi na targowisku, przez najemcę pawilonu (boksu) handlowego, nawet w sytuacji gdy wynajmujący, będący jednocześnie podmiotem prowadzącym targowisko, wyraził zgodę na zajęcie powierzchni przed wynajmowanym pawilonem, nie wyczerpuje dyspozycji art. 15 ust. 2 a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Na koniec organ stwierdził, że skarżący nie będąc podatnikiem podatku od nieruchomości należnego od zajmowanego przez niego pawilonu, nie może być zwolniony z obowiązku opłacania opłaty targowej na podstawie art. 16 w zw. z art. 15 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
W skardze do Sądu strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i powtórzyła argumentację zawartą w odwołaniu. Ponownie stwierdziła, że w jej opinii, nie dokonuje sprzedaży obnośnej, tylko w pawilonie handlowym w ramach umowy najmu płacąc z tego tytułu należny czynsz dzierżawny. Skarżący stwierdził, że nie dokonuje sprzedaży w warunkach określonych uchwałą Rady Miejskiej w Grudziądzu nr XXX/143/04 z dnia 01 grudnia 2004r. tj:. z ręki, z kosza, ze skrzynki, z wiadra, z wózka ręcznego, ze stołu, z ławy, ze straganu składanego ani z ziemi. W związku z powyższym, jego zdaniem, nie dokonywał on sprzedaży i nie realizował tej czynności na targowisku - art. 15 ust.2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Ponadto dodał, że w obiekcie przy A. [...] w G. - "P. H." - nie każdy sprzedający ma swobodny dostęp do miejsca sprzedaży, lecz jedynie ci przedsiębiorcy, którzy zawarli umowy najmu na znajdujące się tam pawilony handlowe. Są to ograniczenia cywilno prawne i wobec tego, w opinii skarżącego, nie ma tam miejsca sprzedaż o charakterze obnośnym.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm./ sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje administracyjne w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W oparciu zaś o treść art. 133 § 1 powołanej wyżej ustawy sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy tzn. na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu.
W zakresie tak określonej kognicji Sąd stwierdza, że skarga jest zasadna, bowiem skarżona decyzja organu II instancji tj. Samorządowego Kolegium Odwoławczego narusza prawo w stopniu nie dającym się zaakceptować.
Spór w niniejszej sprawie dotyczy kwestii, czy organy podatkowe zasadnie uznały, iż skarżący winien uiszczać opłatę targową z tytułu zajęcia powierzchni przed wynajmowanym przez siebie boksem handlowym, znajdującym się na terenie p. h. w G., przy ul. A. [...] – [...].
Jak wynika z akt sprawy, skarżący jest najemcą boksu nr [...] i z tego tytułu ponosi opłaty na rzecz zarządcy targowiska. Zgodnie z informacją uzyskaną od poborcy odmówił zapłaty tzw. dziennej opłaty targowej za [...] dni [...]r. (za powierzchnię przed boksem) w łącznej w kwocie [...] zł. W związku z czym, Prezydent Miasta po wszczęciu postępowania podatkowego w sprawie - decyzją z dnia [...]r. określił wysokość zobowiązania.
W wyniku złożonego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] uchyliło ww. decyzję i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania. Zgodnie z wyrokiem tut. Sądu z dnia [...]r. w sprawie I SA/Bd 474/07 uznano, że boksy te stanowią budynki a zatem od budynków zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie uiszcza się opłaty targowej.
Sprawę opłat targowych reguluje ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006r. Nr 121, poz. 844 ze zm.). Przepis art. 15 ust. 1 wprowadza zasadę powszechności wnoszenia opłaty targowej przez podmioty (niezależnie od ich formy organizacyjnej) dokonujące sprzedaży na targowiskach, przy czym zgodnie z art. 15 ust. 2 targowiskami są wszelkie miejsca, w których prowadzony jest handel, z zastrzeżeniem ust. 2a, który to przepis wyłącza spod obowiązku wnoszenia opłaty sprzedaż prowadzoną w budynkach lub częściach budynków z wyjątkiem targowisk pod dachem oraz hal używanych do targów, aukcji i wystaw. Co oznacza, że opłatą targową opodatkowana jest sprzedaż na targowiskach z pominięciem boksów handlowych, które jako budynki opłacie tej nie podlegają.
Jak wynika z akt administracyjnych, stan faktyczny sprawy nie jest sporny. Obie strony go nie zakwestionowały. Spór sprowadza się wyłącznie do tego, czy wystawienie towaru poza czerwoną linię jest odrębną sprzedażą i czy z tego względu podlega dziennej opłacie targowej. W opinii strony wystawienie towaru nawet poza czerwoną linię nie jest sprzedażą obnośną, gdyż sprzedaż odbywa się w pawilonie. W opinii organów, dziennej opłacie targowej podlega teren poza wynajętym boksem.
Sąd stwierdza, że stanowisko organów podatkowych jest nieprawidłowe. Wystawianie towaru jest ofertą sprzedaży tego konkretnego handlowca, a ekspozycja towaru jest formą reklamy tego, co znajduje się w pawilonie. Nie jest ofertą innego handlowca tylko tego, który wynajmuje przedmiotowy pawilon. Nie stanowi odrębnej oferty i dlatego trudno zgodzić się z opinią organów, iż z tego tytułu skarżący winien opłacać opłatę targową. Gdyby uznać stanowisko organów za prawidłowe to w takiej sytuacji doszłoby do kolejnego opodatkowania z tytułu tej samej sprzedaży.
W kontekście powyższego warto powołać wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Wydział Zamiejscowy w Białymstoku z dnia 07 czerwca 2001 r. sygn. akt SA/Bk 354/01 w którym Sąd wyraził m. innymi takie stanowisko, iż nie można pobierać dodatkowej opłaty za dokonywanie sprzedaży przez ten sam podmiot w tym samym czasie. Opłata targowa pobierana od osób dokonujących sprzedaży na targowisku nie może obejmować opłaty za zajęcie dodatkowej powierzchni. Upraszczając, można stwierdzić, że opłata targowa jest "od sprzedaży", a nie "od zajęcia dodatkowej powierzchni na targowisku".
Podobne stanowisko wyraził NSA oz. w Lublinie w wyroku z dnia 12 października 1993r. w sprawie SA/Lu 591/93 stwierdzając, że:
"1. Art. 15 ust. 1 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych stwarza podstawę do pobierania opłaty targowej od podmiotów dokonujących sprzedaży na targowiskach. Dokonywanie sprzedaży na targowiskach nie może oznaczać nic innego, jak zawieranie umów sprzedaży w rozumieniu art. 535 Kc. Samo zajęcie miejsca na targowisku lub poza nim nie jest równoznaczne z dokonywaniem sprzedaży. Obowiązek uiszczania opłaty targowej powinien być konsekwencją dokonywania rzeczywistych transakcji kupna-sprzedaży.
- Fiskalizm w poczynaniach organów gmin jest dopuszczalny tylko wówczas, gdy znajduje swoje bezpośrednie oparcie w powszechnie obowiązujących przepisach prawa".
Organy podatkowe, jak wynika z akt administracyjnych, obowiązek zapłaty opłaty targowej wywodzą z przepisów porządkowych tj. z zapisów "Regulaminu funkcjonowania p. h." gdzie w § 9 pkt 4 wskazano, że sprzedający mają prawo wystawiać swoje towary do czerwonej linii, znajdującej się przed ich miejscem handlu ". Przepisy regulaminu dalej stanowią (§ 10), iż za nieprzestrzeganie regulaminu przewidziano środki dyscyplinujące w postaci:
• wezwania osoby dopuszczającej się naruszeń do opuszczenia pasażu (pkt 1)
• zawiadomienia odpowiednich służb i organów;
• wypowiedzenia umowy najmu lub umowy dzierżawy (pkt 2).
Zatem można stwierdzić, iż są to ewentualne środki, które zgodnie z przywołanym regulaminem zarządca ma prawo zastosować. Najemca, co należy podkreślić, działa w oparciu o stosowne zezwolenia, opłaca podatek dochodowy jak i uiszcza stosowny czynsz z tytułu najmu przedmiotowego boksu handlowego. Obciążanie go w tej sytuacji dodatkowym podatkiem za nieprzestrzeganie regulaminu w opinii Sądu jest niedopuszczalne.
Mając powyższe na względzie w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji wyroku. O wykonalności orzeczono w oparciu o art. 152, o kosztach na podstawie art. 200 cyt. ustawy.