Postanowienie WSA w Bydgoszczy z 14 lutego 2014 r., I SA/Bd 159/14

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy

Rozpoznanie

w dniu 14 lutego 2014r., na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi D. U., M. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia odrzucić skargę

Skład

Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz

Uzasadnienie

Wymienioną w sentencji postanowienia decyzją z dnia [...]r. Dyrektor Izby Celnej w T. po rozpatrzeniu odwołania D. U. i M. M. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w T. z dnia [...]r. umorzył postępowanie odwoławcze.

Decyzja organu II instancji zawierająca pouczenie o sposobie i terminie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy została doręczona w trybie art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), dalej O.p., D. U. w dniu 19 listopada 2013r., natomiast M. M. w dniu 18 listopada 2013r.

W dniu 31 grudnia 2013r. strony wniosły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 53 § 1 w zw. z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270) – dalej w skrócie p.p.s.a., skargę wnosi się do sądu administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi, w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z kolei zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 wskazanej ustawy sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.).

Termin określony przez ustawodawcę w powołanym przepisie art. 53 §1 p.p.s.a. jest terminem ustawowym i nie może być dowolnie skracany, ani przedłużany zarówno z urzędu jak i na żądanie strony postępowania.

Jak wynika z akt sprawy, przesyłka skierowana do D. U. zawierająca zaskarżoną decyzję była po raz pierwszy awizowana w dniu 5 listopada 2013r., a zawiadomienie o pozostawieniu pisma w Urzędzie Pocztowym umieszczono w skrzynce pocztowej adresata. Z powodu niepodjęcia w terminie 7 dni, przesyłkę awizowano powtórnie w dniu 13 listopada 2013r., po czym w dniu 22 listopada 2013r. zwrócono ją do nadawcy (k. 45-46 i 48 akt administracyjnych). Wobec powyższego przyjąć należy, że zaskarżona decyzja została doręczona D. U. w dniu 19 listopada 2013r., w trybie art. 150 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), tj. z upływem ostatniego dnia 14-dniowego okresu pozostawienia pisma w placówce pocztowej, liczonego od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej.

Natomiast przesyłka skierowana do M. M. zawierająca zaskarżoną decyzję była po raz pierwszy awizowana w dniu 4 listopada 2013r., a zawiadomienie o pozostawieniu pisma w Urzędzie Pocztowym umieszczono w skrzynce pocztowej adresata. Z powodu niepodjęcia w terminie 7 dni, przesyłkę awizowano powtórnie w dniu 13 listopada 2013r., po czym w dniu 19 listopada 2013r. zwrócono ją do nadawcy (k. 43-44 akt administracyjnych). Wobec powyższego przyjąć należy, że zaskarżona decyzja została doręczona M. M. w dniu 18 listopada 2013r., w trybie art. 150 § 2 O.p.

Zatem termin do wniesienia skargi na to rozstrzygnięcie upływał dla D. U. z dniem 19 grudnia 2013 r., a wobec M. M. z dniem 18 grudnia 2013r. W przedmiotowej sprawie termin ten nie został dochowany, bowiem skarga wniesiona została w dniu 31 grudnia 2013 r.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.