Wyrok WSA w Bydgoszczy z 24 kwietnia 2007 r., I SA/Bd 165/07

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy

Rozpoznanie

w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2007 r.

Sprawa

sprawy ze skargi M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] 2006 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę

Skład

Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Najda – Ossowska Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Dudra Asesor sądowy Mirella Łent (spr.)
Asystent sędziego Joanna Jaworska protokolant

Uzasadnienie

I SA/Bd 165/07

Uzasadnienie

Postanowieniem z [...] 2006r., [...], na podstawie art.228 § l pkt l ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa, po rozpatrzeniu odwołania spółki z dnia listopada 2006r. od decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. Nr [...] z dnia [...] 2006r. odmawiającej zmiany postanowienia Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T. Nr [...] z dnia [...] 2006r. uznającego stanowisko Spółki zawarte we wniosku z dnia 5 stycznia 2006r. o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług regulujących kwestię wystawiania faktur sprzedaży w ciągu 7 dni po zakończeniu miesiąca w odniesieniu do prowadzonej przez spółkę sprzedaży, za nieprawidłowe, Dyrektor Izby Skarbowej w B., stwierdził niedopuszczalność odwołania.

W uzasadnieniu wskazał, że pismem z dnia 5 stycznia 2006r. spółka wystąpiła z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w przedmiocie podatku od towarów i usług, przedstawiając jednocześnie swoje stanowisko w sprawie.

Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] 2006r. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w T. uznał stanowisko Spółki zawarte we wniosku za nieprawidłowe.

Pismem z dnia 27 marca 2006r. spółka złożyła zażalenie na postanowienie, wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy i wydanie interpretacji w powyższym zakresie.

Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy uznał postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T. Nr [...] z dnia [...] 2006r za zgodne z obowiązującymi przepisami i decyzją z dnia [...] 2006r. Nr [...], która została doręczona 16 czerwca 2006r.. odmówił jego zmiany.

Powyższa decyzja zawierała informację, iż jest ona ostateczna w administracyjnym toku instancji, oraz pouczenie o możliwości wniesienia skargi do

Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w B., w terminie 30 dni od dnia doręczenia tej decyzji.

Na powyższą decyzję Spółka wniosła skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy w dniu 24 lipca 2006r. W dniu l sierpnia 2006r. skarga ta została przekazana przez Sąd do Izby Skarbowej w B. Wojewódzki Sąd Administracyjny, postanowieniem z dnia 18 września 2006r., sygn. akt I SA/Bd 595/06, odrzucił powyższą skargę, wskazując w uzasadnieniu, iż pomimo prawidłowego pouczenia zawartego w rozstrzygnięciu - czyli w zaskarżonej decyzji, o sposobie złożenia środka zaskarżenia, skarga została wniesiona z naruszeniem terminu. Postanowienie to stało się prawomocne z dniem 26 października 2006r. Tym samym ostateczną stała się również decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] 2006r. Nr [...].

Pismem z dnia 7 listopada 2006r. Spółka wniosła odwołanie od powyższej decyzji.

W uzasadnieniu złożonego odwołania Spółka wskazała, iż, skargę do sądu administracyjnego wnosi się po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Natomiast zaskarżona przez spółkę decyzja, wbrew zawartemu w niej pouczeniu, nie podlegała zaskarżeniu do WSA.

Powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie, sygn.akt III SA/Wa 2188/05, spółka podniosła, iż błędne pouczenie nie może szkodzić stronie. Organ stwierdził, że na podstawie art.228 § l pkt l Ordynacji podatkowej organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia niedopuszczalność odwołania. Jest ono niedopuszczalne wtedy, gdy pomimo jego wniesienia sprawa może być ponownie rozpoznana i rozstrzygnięta w postępowaniu odwoławczym. Wskazał na art.127 Ordynacji podatkowej i stwierdził, że przedmiotowa sprawa została już raz rozpatrzona merytorycznie i rozstrzygnięta przez organ drugiej instancji w wyniku wniesienia przez spółkę środka zaskarżenia jakim jest zażalenie, uznał, że wydana przez organ odwoławczy, w wyniku rozpatrzenia tego środka, decyzja z dnia [...] 2006r. Nr [...] była decyzją ostateczną w administracyjnym toku instancji. W związku z tym, w opinii Dyrektora Izby Skarbowej w B. odwołanie złożone w dniu 23 listopada 2006r. było niedopuszczalne, a zatem brakowało podstaw prawnych do jego merytorycznego rozpatrzenia.

W skardze zarzucono naruszenie art. 128 ordynacji. Wskazano, że korzystając z zawartego w postanowieniu pouczenia Skarżący złożył zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej w B., który w decyzji podtrzymał stanowisko Urzędu Skarbowego.

W tej sytuacji została złożona skargę do WSA, zgodnie z pouczeniem zawartym w skarżonej decyzji. Skarga ta została odrzucona.

Skarżąca wskazała na art. 52 P.p.s.a, to, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się po wyczerpaniu środków zaskarżenia. W konkretnej sytuacji środkiem takim jest odwołanie do dyrektora Izby skarbowej. Zaskarżona decyzja, jako nieostateczna, wbrew zawartemu w niej pouczeniu, będzie podlegała zatem zaskarżeniu do WSA. Błędne pouczenie nie może szkodzić stronie, (tak: WSA w Warszawie III SA/Wa 2188/05) i w takiej sytuacji Skarżący miał prawo do złożenia odwołania. Ordynacja podatkowa rozróżnia rodzaje podejmowanych w postępowaniu podatkowym orzeczeń i przysługujących od nich środków odwoławczych. W rozdziale 13 mówi się o decyzjach, a w rozdziale 14 o postanowieniach. Od decyzji przysługuje odwołanie - rozdział 16 - a od postanowienia zażalenie - rozdział 16. Odwołanie od decyzji rozstrzyga się decyzją, a odwołanie od postanowienia postanowieniem.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna.

Spór dotyczy odmiennie interpretowanej przez skarżącego kwestii możliwości zaskarżenia decyzji wydanej w trybie art. 14 b § 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. t.j. z 2005r., Nr 8, poz.60 ze zm.). Skarżący uważa, że przysługuje mu odwołanie, organ – skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego.

Stanowisko w tej sprawie zajął Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, który w uchwale z 8 stycznia 2007r., I FPS 1/06, stwierdził, że wprawdzie pod wpływem publicystyki prawniczej zarysowały się dwa podstawowe przeciwstawne nurty orzecznicze w wojewódzkich sądach administracyjnych w kwestii charakteru decyzji wydawanych w trybie art. 14b § 5 o.p. i dopuszczalności skarg na decyzje organów odwoławczych wydawanych w tym trybie, jednakże mając na uwadze dyrektywy wykładni nie tylko gramatycznej ale i systemowej wewnętrznej, decyzja zapadła w rezultacie wniesienia zażalenia ma charakter rozstrzygnięcia drugoinstancyjnego, co oznacza wyczerpanie toku odwoławczego.

Sąd w niniejszym składzie podziela przedstawiony w uchwale pogląd.

Stosownie do art. 269 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi.

Zatem prawo nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć innej sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale powiększonego składu NSA.

Mając na względzie powyższe, w ocenie Sądu, niedopuszczalnym jest dowołanie od decyzji wydanej w trybie art. 14 b § 5 op i stosując art. 228 §1 pkt. 1 op, zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia niedopuszczalność odwołania, organ nie naruszył prawa. Zgodnie z art. 220 § 1 op, od wydanej w pierwszej instancji decyzji organu podatkowego służy stronie odwołanie i tylko do jednej instancji.

Dlatego też stosownie do art. 151 cyt. Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.