Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...]. Naczelnik Urzędu Skarbowego we [...] nadał rygor natychmiastowej wykonalności decyzji z dnia [...]. określającej Spółce cywilnej B. J. N., K. W. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2010r. w łącznej kwocie [...]zł.
W złożonym zażaleniu skarżąca zarzuciła brak należytego rozpoznania sprawy i wydanie postanowienia wyłącznie z przyczyn fiskalnych. Zdaniem strony, zaskarżone postanowienie wydano przedwcześnie i oparte zostało na decyzji, która w znacznej części pomija materiał dowodowy przesłany przez stronę, czym narusza art. 239b, art. 121, art. 122, art. 187, art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015r., poz. 613 ze zm.) dalej: "O.p." oraz art. 86 i art. 88ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), dalej: "ustawa o VAT". Strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Postanowieniem z dnia [...]. Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ wskazując na przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności wynikające z art. 239b § 1 O.p. zaznaczył, że mają one charakter fakultatywny i rozłączny, co powoduje, iż zaistnienie jednej z nich daje podstawę do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Warunkiem koniecznym nadania rygoru jest uprawdopodobnienie przez organ podatkowy, że zobowiązanie podatkowe wynikające z decyzji nie zostanie wykonane, o czym stanowi art. 239b § 2 O.p. Dyrektor po przeanalizowaniu zgromadzonego materiału dowodowego stwierdził, że w niniejszej sprawie zaistniały okoliczności uzasadniające nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2010r. w łącznej kwocie [...]zł.
Organ wskazał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego we [...] prowadzi wobec Spółki postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych [...] wystawionych na zaległości podatkowe wynikające z decyzji organu I instancji z dnia [...]. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2009r. Decyzją z dnia [...]. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 20 października 2015r. sygn. akt
I SA/Bd 708/15 uchylił decyzję organu drugiej instancji, jednak od powyższego orzeczenia Dyrektor Izby Skarbowej wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Decyzja określająca Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2009r. nadal istnieje w obrocie prawnym. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego dokonano zajęcia rachunku bankowego w [...] we W., które okazało się bezskuteczne. Dokonano również zajęcia 12 sztuk ruchomości w postaci wózków widłowych podnośnikowych, wag elektronicznych, samochodu marki Peugeot 308, samochodu marki Mercedes Benz Sprinter, samochodu marki Scania oraz analizatora rentgenowskiego metali - o łącznej wartości szacunkowej [...] zł. Ponadto, dokonano zajęcia zwrotów podatku od towarów i usług, z których otrzymano łączną kwotę [...]zł. Nie uzyskano informacji o wierzytelnościach lub nieruchomościach należących do Spółki, mogących być przedmiotem zajęcia egzekucyjnego.
Nie ustalono innego majątku Spółki, który mógłby stanowić zabezpieczenie należności Skarbu Państwa. Mając powyższe na uwadze organ stwierdził, że w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka, o której mowa w art. 239b § 1 pkt 1 O.p., tj. toczy się wobec strony postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych, poza zobowiązaniem określonym w decyzji, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności zaskarżonym postanowieniem.
Organ badając sytuację finansową Spółki wskazał, że skarżąca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży hurtowej odpadów i złomu (PKD 46.77.Z).
Na przestrzeni ostatnich lat znacznemu spadkowi dochodów (z [...] zł za 2011r., [...] zł za 2012r., [...] zł za 2013r. do [...] zł za 2014r.), towarzyszy zauważalne obniżenie wartości obrotów, które na dzień [...]. wyniosło [...] zł w stosunku do [...] zł na dzień [...]. Analiza powyższych wartości wskazuje na blisko dziesięciokrotny spadek dochodów na przestrzeni 4 lat, co daje podstawę do stwierdzenia, że przy podanym poziomie dochodów zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług nie zostaną zaspokojone. Skarżąca poza majątkiem już zajętym w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym na łączną kwotę [...]zł, nie posiada innego majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia. Spadek dochodów i obrotów, a także wysokość zysków oraz brak majątku Spółki świadczą, że strona może mieć trudności z uregulowaniem zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2010r. w łącznej kwocie [...]zł.
Powyższe jednoznacznie wskazuje, że spełniona jest przesłanka, o której mowa w art. 239b § 2 O.p. Wymienione okoliczności uprawdopodobniają, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane.
W skardze Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości zarzucając naruszenie:
- - art. 239b w zw. z art. 121, art. 122, art. 187 i art. 191 O.p poprzez wydanie postanowienia nadającego rygor natychmiastowej wykonalności decyzji bez należytego rozpoznania sprawy, wyłącznie z przyczyn fiskalnych, a także w oparciu o decyzję, która w znacznej części pomija materiał dowodowy przesłany przez skarżącą;
- - art. 239b § 1 pkt 1 O.p. w zakresie w jakim organ I instancji nadaje rygor natychmiastowej wykonalności w oparciu o swój własny tytuł egzekucyjny wydany do wcześniejszej decyzji nieprawomocnej dotyczącej postępowania, które ostatecznie zostało zakwestionowane przez WSA w Bydgoszczy w wyroku z dnia 20 października 2015r., sygn. akt I SA/Bd 708/15;
- - art. 239 § 1 pkt 2 O.p. w zakresie w jakim organ I instancji nie zbadał całego majątku skarżącej, w tym zgromadzonego towaru handlowego znacznej wartości, rynkowej wartości zabezpieczonego mienia oraz oparł się na wielokrotnie zaniżonej wartości szacunkowej ruchomości;
- - art. 289b § 2 O.p. poprzez brak uprawdopodobnienia, że nieprawomocne decyzje nie zostaną wykonane;
- - art. 120 O.p. oraz art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), dalej: "Konstytucja", poprzez działanie organów podatkowych w sprzeczności z prawem;
- - art. 121 § 1 O.p. przez naruszenie zasady zaufania do organów państwowych.
W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła zarzuty odnoszące się do postępowania wymiarowego zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...]. określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2010r. w łącznej kwocie [...]zł. Zdaniem skarżącej, organ nie przeprowadził w ramach tego postępowania szeregu istotnych dowodów, w tym nie przesłuchał w charakterze świadków J. P. i A. W., co doprowadziło do naruszenia podstawowych zasad postępowania podatkowego, które w niniejszym postępowaniu skutkuje brakiem przesłanek umożliwiających nadanie tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia art. 239b O.p. Spółka podniosła, że organ wydając zaskarżone postanowienie oparł się wyłącznie na tytułach wykonawczych wystawionych w stosunku do decyzji, która nie jest jeszcze prawomocna.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.
z 2016r., poz. 718 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
W ocenie Sądu, wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Dla rozstrzygnięcia sprawy kluczową kwestią była ocena zasadności nadania przez organ podatkowy rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej z dnia [...]., która określa wysokość zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2010r. Spór dotyczy wystąpienia w sprawie przesłanek nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji, która nie stała się ostateczna. Zgodnie bowiem z obowiązującą w postępowaniu podatkowym zasadą wyrażoną w art. 239a O.p., decyzja nieostateczna nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu, chyba że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Oznacza to, że co do zasady podatnik ma obowiązek wykonania dopiero ostatecznej decyzji podatkowej, ma więc prawo oczekiwać z zapłatą podatku do doręczenia mu takiej decyzji. Jednak prawo to może zostać ograniczone przez nadanie nieostatecznej decyzji podatkowej rygoru natychmiastowej wykonalności.
Prawne przesłanki nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji podatkowej określone zostały w art. 239b § 1 i § 2 O.p. Na podstawie art. 239b § 1 O.p. decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy:
- 1) organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych lub
- 2) strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, lub
- 3) strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, lub
- 4) okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące.
Ponadto art. 239b § 2 O.p. stanowi, iż przepis § 1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane.
W piśmiennictwie podkreśla się, że analiza powyższych regulacji prawnych wskazuje, iż muszą zostać spełnione kumulatywnie (łącznie) dwie przesłanki, aby można było nadać decyzji nieostatecznej rygor natychmiastowej wykonalności, a mianowicie musi zaistnieć co najmniej jeden z czterech warunków określonych w art. 239b § 1 O.p. oraz organ podatkowy musi uprawdopodobnić, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane - art. 239b § 2 O.p. (por. Komentarz do art. 239b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa, [w:] C. Kosikowski, L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, M. Popławski, Ordynacja podatkowa, Komentarz, LEX, 2009, wyd. III). Dla możliwości nadania nieostatecznej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności nie wystarczy zatem samo wskazanie, że zaistniała jedna z przesłanek określonych w art. 239b § 1 pkt od 1 do 4 O.p. Organy podatkowe zgodnie z art. 239b § 2 O.p. mają dodatkowo obowiązek wykazania, że w sprawie istnieją takie okoliczności, które uprawdopodabniają groźbę niewykonania zobowiązania podatkowego, uzasadniającą sięgnięcie do instytucji nadania rygoru natychmiastowej wykonalności.
W orzecznictwie podnosi się też, że uprawdopodobnienie nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) istnienia jakiegoś faktu, a zatem nie oznacza konieczności udowodnienia danej okoliczności. Uprawdopodobnienie, o którym mowa w art. 239b § 2 O.p. oznacza, że obowiązkiem organu podatkowego nie jest dowodowe wykazanie, iż podatnik nie zapłaci podatku wynikającego z nieostatecznej decyzji, ale wskazanie na okoliczności, fakty już istniejące, na podstawie których można obiektywnie i racjonalnie wnioskować, iż podatek ten nie zostanie zapłacony (zob.: wyroki WSA w Lublinie z dnia 4 czerwca 2014r., sygn. akt I SA/Lu 153/14, LEX nr 1546192; WSA we Wrocławiu z dnia 1 marca 2016r., sygn. akt SA/Wr 1643/15). Przesłanka zatem uprawdopodobnienia niewykonania zobowiązania sprowadza się jedynie do wykazania stosowną argumentacją istnienia uzasadnionej obawy (przypuszczenia), że zobowiązanie to nie zostanie wykonane.
Uprawdopodobnienie umożliwia podjęcie rozstrzygnięcia na podstawie ustaleń reprezentujących niższy niż udowodnienie stopień poznania (por. Prawo dowodowe. Zarys wykładu, pod redakcją R. Kmiecika, Zakamycze 2005, s. 266). W rezultacie przesłanka uprawdopodobnienia niewykonania zobowiązania nie może być utożsamiana z udowodnieniem tej okoliczności, a jedynie ze wskazaniem określonych faktów pozwalających na przyjęcie, iż zachodzi uzasadniona obawa (przypuszczenie), że zobowiązanie takie nie zostanie wykonane.
W ocenie tut. Sądu rozpoznającego sprawę, zasadne jest stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej wyrażające się w stwierdzeniu, że w niniejszej sprawie zaistniały ustawowe przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności zarówno z art. 239 § 1 pkt 1 i 2 oraz § 2 Ordynacji podatkowej. Treść art. 239b § 1 pkt 1 O.p. jasno wskazuje, iż decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych. W posiadaniu organu podatkowego pierwszej instancji powinny więc znaleźć się potwierdzone informacje, że wobec strony danego postępowania podatkowego prowadzone jest aktualnie (jest w toku) postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych. Ustawodawca nie zawęża tu rodzaju prowadzonego postępowania egzekucyjnego.
Oznacza to, że chodzi o jakiekolwiek formalnie wszczęte i prowadzone (formalnie niezakończone) postępowanie egzekucyjne (por. wyroki NSA: z dnia 2 lipca 2011r., I FSK 1044/10; z dnia 8 marca 2012r., II FSK 1705/10).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy podać należy, że Naczelnik Urzędu Skarbowego we [...] prowadzi wobec skarżącej Spółki postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych [...] wystawionych na zaległości podatkowe z tytułu zobowiązania w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2009r. określonego decyzją organu pierwszej instancji z dnia [...].
Nr [...]. Prawdą jest, że decyzją z dnia [...]. Nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie organu
I instancji, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 20 października 2015r. sygn. akt I SA/Bd 708/15 uchylił decyzję organu drugiej instancji. Od powyższego wyroku Dyrektor Izby Skarbowej wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Podany zatem wyrok WSA w Bydgoszczy jest nieprawomocny. W konsekwencji mając na uwadze treść art. 152 p.p.s.a. podnieść należy, że ww. decyzja organu odwoławczego z dnia [...]. nie wywołuje skutków prawnych. Jednakże w obrocie prawnym pozostaje decyzja nieostateczna organu I instancji. Skoro tej decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności i nie została ona wyeliminowana z obrotu prawnego nieprawomocnym wyrokiem, a postępowanie egzekucyjne jest w toku, to oznacza, że nadal istnieje podstawa z art. 239b § 1 pkt 1 O.p. W konsekwencji nie uchylenie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego we [...] z dnia [...]. powoduje, że nie utraciło bytu postępowanie egzekucyjne wszczęte po uprzednim wydaniu postanowienia o nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności z dnia [...].
Nr [...] (k. 65 akt administracyjnych). Ono nadal jest w toku.
Warto w tym miejscu przywołać wyrok NSA z dnia 8 marca 2012r. sygn. akt II FSK 1705/10, w którym wyrażono następujący pogląd: "Zgodzić się należało z autorem skargi kasacyjnej, że sąd pierwszej instancji naruszył art. 239b § 1 pkt 1 O.p. poprzez przyjęcie, że przesłanką zastosowania tego przepisu jest nie tyle formalne toczenie się postępowania egzekucyjnego, a stan, w którym podatnik pozostaje dłużnikiem wierzyciela, na rzecz którego prowadzone jest postępowanie egzekucyjne. Do wniosków takich prowadzi wykładnia art. 239b § 1 pkt 1 O.p. (...). Z przepisu tego zatem jasno wynika, że podstawą nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności może być powzięcie przez organ podatkowy informacji, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych. Z zawartego w tym przepisie wyrażenia: "toczy się postępowanie egzekucyjne" nie sposób przyjąć, tak jak to uczynił sąd pierwszej instancji, że nie istotnym jest sam fakt rozpoczęcia i zakończenia postępowania egzekucyjnego.
W posiadaniu organu podatkowego pierwszej instancji powinny bowiem znaleźć się pisemnie potwierdzone informacje, iż wobec strony danego postępowania podatkowego prowadzone jest aktualnie (jest w toku) postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych. Ustawodawca nie zawęża tu rodzaju prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Oznacza to, że chodzi o jakiekolwiek formalnie wszczęte i prowadzone (formalnie niezakończone) postępowanie egzekucyjne (np. w zakresie należności cywilnoprawnych, administracyjnych) - por. S. Presnarowicz komentarz do art. 239b O.p. w Ordynacja podatkowa Komentarz, Rafał Dowgier, Leonard Etel, Cezary Kosikowski, Piotr Pietrasz, Mariusz Popławski, Sławomir Presnarowicz, wyd. LEX 2011r. W sytuacji zatem, gdy organ podatkowy nie posiadał informacji o zakończeniu postępowania egzekucyjnego, miał podstawy do przyjęcia, że w sprawie została spełniona przesłanka określona w art. 239b § 1 pkt 1 O.p."
Sąd w tut. składzie ww. pogląd podziela. Podnieść również należy, że w przedmiotowej sprawie organ odwoławczy powołał się na regulację art. 170 p.p.s.a., zgodnie z którym jedynie prawomocne orzeczenie wiąże strony, sąd który je wydał, jak też inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Wskazał, że dopiero uprawomocnienie się powyższego orzeczenia doprowadzi do skutku w postaci wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, stąd na dzień wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia decyzja określająca Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2009r. nadal istnieje w obrocie prawnym. Jednak w sprawie istotna jest regulacja art. 152 p.p.s.a., niemniej jednak częściowo wadliwe uzasadnienie nie ma wpływu na wynik sprawy. Z powyższego zatem wynika, że w sprawie wystąpiła przesłanka z art. 239b § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa, gdyż wobec skarżącego nadal toczy się postępowania egzekucyjne w przedmiocie innych należności pieniężnych.
Nie ma również znaczenia, że w sprawie I SA/Bd 170/16 (połączonej z przedmiotową sprawą do wspólnego rozpoznania) tut. Sąd uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, skoro rygor natychmiastowej wykonalności zostaje nadany decyzji pierwszej instancji, a nadto sąd ocenia zaskarżone postanowienie na dzień jego wydania.
Istotne w sprawie jest to, że organ wykazał, iż zachodzą także przesłanki z art. 239b § 1 pkt 2 oraz § 2 O.p. Otóż w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego w dniu [...]. dokonano zajęcia rachunku bankowego w [...] we W., które okazało się bezskuteczne (k. 75 i 129 akt administracyjnych). Dnia [...]. dokonano zajęcia 12 sztuk ruchomości w postaci wózków widłowych podnośnikowych, wag elektronicznych, samochodu marki Peugeot 308, samochodu marki Mercedes Benz Sprinter, samochodu marki Scania oraz analizatora rentgenowskiego metali o łącznej wartości szacunkowej [...] zł. Nadto dnia [...]. dokonano zajęcia zwrotów podatku od towarów i usług, z których uzyskano łączną kwotę [...]zł. Z pisma działu egzekucyjnego wynika, że nie uzyskano informacji o wierzytelnościach lub nieruchomościach należących do Spółki, mogących być przedmiotem zajęcia egzekucyjnego. Ustaleń tych dokonano na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego i powtórzono na etapie postępowania zażaleniowego. Informacje te pochodzą z postępowania egzekucyjnego.
W konsekwencji nie ustalono innego majątku Spółki, który mógłby stanowić zabezpieczenie należności Skarbu Państwa. Strona zarzuca, że nie zbadano całego majątku skarżącej w tym wartości zgromadzonego towaru handlowego znacznej wartości. Podnieść należy, że stwierdzenia strony skarżącej są gołosłowne i nie poparte żadnymi dowodami oraz wyliczeniami. Organy natomiast odwołują się do ustaleń poczynionych w toku postępowania egzekucyjnego oraz dokumentów potwierdzających dokonywanie sprzedaży i darowizn mienia (k.87-92). Co więcej twierdzenia strony skarżącej w przedmiotowej sprawie pozostają w sprzeczności z jej argumentami w sprawie I SA/Bd 170/16 (połączonej do wspólnego rozpoznania), co do sytuacji majątkowej Spółki i wspólników. Informacje te o złej kondycji finansowej Spółki pochodzą od strony skarżącej i dotyczą także okresu poprzedzającego wydanie zaskarżonego postanowienia. Strona podnosi w nich okoliczność potwierdzającą ustalenia organów w przedmiotowej sprawie, a mianowicie złą kondycję majątkową Spółki stwierdzając wręcz, że skarżąca utraciła możliwość wykonywania w normalnym zakresie działalności gospodarczej, co spowodowało m.in. znaczną utratę płynności finansowej i konieczność poszukiwania przez wspólników nowego źródła dochodu w innej spółce, tj. B. B. sp. z o.o. (k. 126 akt sądowych sprawy sygn. akt I SA/Bd 170/16).
W konsekwencji materiał dowodowy zebrany w niniejszej sprawie dowodzi, że poza majątkiem już zajętym w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym na łączną kwotę [...]zł i zwrotem podatku, Spółka nie posiada innego majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia (art. 239b § 1 pkt 2 O.p.). Stan majątkowy, o którym traktuje przesłanka określona w art. 239b § 1 pkt 2 O.p. musi być oceniany w kontekście realnej możliwości wyegzekwowania przymusowego należności z posiadanego majątku.
Ponadto podnieść należy, że B. s.c. J. N., K. W. prowadzi działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży hurtowej odpadów i złomu. Organ podał wielkość zapasów towarów oraz zobowiązania krótkoterminowe firmy na koniec 2012r. i 2013r. Przedstawił dane z rachunku zysku i strat w 2012r., w 2013r.
i w 2014r., a także z zeznań o wysokości osiągniętego dochodu i obrotów z deklaracji VAT-7 (k. 88-101, 127, jw.). Zgodzić się należy z Dyrektorem, że dochód na przestrzeni ostatnich lat uległ znacznemu spadkowi, podobnie zauważalne jest obniżenie wartości obrotów, które na dzień [...]. wyniosły [...] zł, w stosunku do [...] zł na dzień [...]. Wystąpił zatem prawie dziesięciokrotny spadek dochodów na przestrzeni czterech lat, co tym bardziej daje podstawę do stwierdzenia, że przy powyższym poziomie dochodów zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług nie zostaną zaspokojone. Spadek dochodów i obrotów oraz niewielki majątek wskazują, że Spółka będzie miała trudności z uregulowaniem zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2010r. w łącznej kwocie [...]zł. Powyższe jednoznacznie potwierdza, że spełniona została przesłanka, o której mowa w art. 239b § 2 ustawy Ordynacja podatkowa. Ww. okoliczności uprawdopodobniają, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane.
Warto w tym miejscu przywołać m.in. wyrok z dnia 4 grudnia 2015r. sygn. akt
I FSK 1250/14, w którym NSA stwierdził, że z art. 239b § 1 pkt 2 i § 2 O.p. nie sposób wyinterpretować ciążącego na organie podatkowym obowiązku dokładnego i wyczerpującego ustalenia stanu majątkowego podatnika. W postępowaniu w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności rolą organu jest wykazanie, że z uwagi na wystąpienie jednej z czterech przesłanek istnieje prawdopodobieństwo, iż zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Wynika to wyraźnie z § 2 art. 239b O.p. Podkreślić też należy, że dla stwierdzenia wystąpienia okoliczności, o jakiej mowa w art. 239b § 1 pkt 2 O.p. organ podatkowy w celu nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nie musi wykazać tego, jakimi dokładnie składnikami majątkowymi podatnik dysponuje, czy też jaka jest ich dokładna wartość. Wystarczające jest natomiast, że wykaże, iż nie posiada on takiego majątku, który z uwagi na swoją wartość umożliwiałby ustanowienie na nim hipoteki przymusowej lub zastawu skarbowego, a ponadto, że stan ten uprawdopodobnia niewykonanie zobowiązania.
Postępowanie dowodowe nie musi więc prowadzić do dokładnego udowodnienia stanu majątkowego i ujawnienia wszystkich posiadanych przez podatnika składników majątkowych. Rolą organu podatkowego jest jedynie uprawdopodobnienie tego, że ze względu na stan posiadania podatnika istnieje możliwość niewykonania ciążącego na nim zobowiązania.
Tut. Sąd podkreśla, że jeśli w ocenie podatnika nie zaistniał stan prawdopodobieństwa niewykonania zobowiązania wynikającego z decyzji podatkowej, to powinien wskazać majątek o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy. Jeżeli takim dysponuje, to należało go podać. W przedmiotowej sprawie ani na etapie zażalenia, ani skargi Spółka nie wskazała stosownego majątku. Nie wystarczy gołosłownie stwierdzić, że błędnie organ wyliczył wartość majątku, gdy jednocześnie nie przedstawia się żadnych okoliczności, które pozwoliłyby uznać zasadność takiego zarzutu.
Sąd nie akceptuje też sytuacji, w której ten sam podatnik w jednej sprawie powołuje się przed Sądem na wręcz drastycznie trudną sytuację finansową (sygn. akt I SA/Bd 170/16), a równolegle w drugiej twierdzi, iż kondycja firmy nie jest na tyle zła, aby stosować instytucję rygoru natychmiastowej wykonalności (sygn. akt ISA/Bd 169/16). Niedopuszczalny jest stan, w którym podatnik powołuje się na ocenę jego sytuacji podatkowej w oderwaniu od faktów, w zależności od tego o co wnosi do Sądu i jaka argumentacja z punktu widzenia jego interesów jest korzystniejsza w danej chwili, nie bacząc na stan rzeczywisty w przedmiocie wartości majątku i obiektywnych możliwości zapłaty podatku.
Ponadto Sąd zauważa, że znacząca część zarzutów podniesionych w skardze nie podlega rozpatrzeniu w niniejszym postępowaniu. Okoliczności, na które powołuje się Spółka, takie jak odstąpienie od przesłuchania świadków mających wiedzę o działalności i uczestniczących w transakcjach, czy nieuwzględnienie wyjaśnień potwierdzających, że zakwestionowane transakcje miały miejsce, nie mają wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji. Również okoliczność, że może dojść do pogorszenia się sytuacji materialnej skarżącej, nie stanowi podstawy do wyłączenia stosowania instytucji rygoru natychmiastowej wykonalności. Z danych dotyczących sytuacji majątkowej Spółki wynika, że doszło do znacznego pogorszenia się jej sytuacji zanim wydano postanowienie w przedmiocie nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.
Nie można też zgodzić się ze skargą, że w postanowieniach organów "brak jest w zasadzie wskazania i odniesienia do przywołanych przez organ I instancji poszczególnych jednostek redakcyjnych art. 289b o.p." Sąd zauważa, że na stronie pierwszej postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego podano w podstawie prawnej: "art. 239b § 1 pkt 1 i 2, § 2 i § 3" Ordynacji podatkowej. Również w uzasadnieniu tego postanowienia oraz postanowienia organu odwoławczego zawarto odniesienie się do tych przepisów prawa wykazując zasadność ich zastosowania, co wynika z ich lektury.
Mając na uwadze powyższe okoliczności należy stwierdzić, że organ dostatecznie uprawdopodobnił, iż zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane, czyli istnienie przesłanki z art. 239b § 2 O.p. Powyższe okoliczności faktyczne wskazują bowiem zarówno na brak dobrowolnego regulowania należności, jak i wielkość obciążeń majątkowych przy ocenie sytuacji majątkowej skarżącej Spółki. Zdaniem Sądu, porównanie wysokości zobowiązań, które obciążają skarżącą z wartością majątku, spadek drastyczny przychodów, dochodu -uprawniają do stwierdzenia, że występuje przesłanka z art. 239b § 2 O.p. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd stwierdził, że organ prawidłowo ocenił sytuację majątkową skarżącej na moment wydania postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności, jako nie dającą podstaw do przyjęcia, iż Spółka będzie mogła uregulować zaległości podatkowe. Sąd też uznał, że nie ma przeszkód prawnych, by organ wykorzystał te same okoliczności jako podstawę do wykazania przesłanki z art. 239b § 1 pkt 2 O.p., jak i 239b § 2 O.p.
Z przepisu pierwszego wynika informacja dla organu dotycząca niejako perspektyw możliwości dojścia do uzyskania wierzytelności na drodze postępowania egzekucyjnego, co koresponduje z przesłankami przy ocenie warunków z art. 239b § 2 O.p. Skarżąca oprócz twierdzenia, że wnioski organów są błędne, nie zawarła konkretnej argumentacji, a wręcz przedstawiła zupełnie inny stan możliwości zapłaty zaległości podatkowych niż w sprawie sygn. akt I SA/Bd 170/16. W ocenie Sądu, organ przeprowadził postępowanie podatkowe bez naruszenia prawa, wskazując na zebrany materiał dowodowy oraz odnosząc go do zastosowanych w sprawie przepisów Ordynacji podatkowej.
Zatem zgodzić się należy z organem, że zachodzi prawdopodobieństwo, iż zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane. Skoro bowiem skarżąca nie reguluje dobrowolnie innych należności, nie posiada majątku na ich pokrycie, to istnieje wręcz duże prawdopodobieństwo, iż nie uiści także należności wynikających z decyzji z dnia [...]. Z podanych wyżej przyczyn Sąd podnosi, że zarzuty naruszenia art. 7 Konstytucji, art. 120, art. 121, art. 122 i art. 187 O.p. należało uznać za niezasadne. Uzasadnienie naruszenia przepisów, które realizują m.in. zasadę praworządności, zasadę prawdy materialnej, zaufania do organów, należytego zebrania i oceny materiału dowodowego, w istocie sprowadzało się do polemiki z oceną dowodów zgromadzonych przez organ, przy braku wskazania lub złożenia dowodów przeciwnych.
W ocenie Sądu, organ przeprowadził postępowanie podatkowe bez naruszenia powyższych zasad, wskazując na zebrany materiał dowodowy oraz odnosząc go do zastosowanych w sprawie przepisów Ordynacji podatkowej.
Mając na uwadze przedstawioną wyżej argumentację, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.
H. Adamczewska – Wasilewicz M. Łent U. Wiśniewska