Uzasadnienie
M.G. wniósł w niniejszej sprawie o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika. Z formularza oraz przedstawionych dokumentów wynika, że pozostaje on we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną oraz 11-letnią córką, miesięczny dochód rodziny wynosi 3.200 zł, natomiast bieżące koszty utrzymania domu sprowadzają się do kwoty 3.000 zł. Ubiegający zalega ze spłatą zobowiązań kredytowych. Korzysta też z ulgi w formie ratalnej spłaty należności z tytułu składek.
Referendarz sądowy zważył, co następuje
Postępowanie przed sądem administracyjnym toczy się według przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a.
Modele postępowań sądowych respektują regułę, według której koszty postępowania ponosi ta strona, której działanie spowodowało ich powstanie (art.199 p.p.s.a.). Odstępstwem od niej jest instytucja pomocy prawnej mająca na celu zagwarantowanie konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które nie są w stanie samodzielnie ponieść kosztów postępowania sądowego.
Stosownie do regulacji art. 245 ustawy p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Skarżący ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Winien więc wykazać, zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a., że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Zaprezentowana przez stronę sytuacja finansowa uzasadnia uwzględnienie wniosku jedynie w części obejmującej zwolnienie od kosztów sądowych. Jak stanowi przepis art.246 §1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy w tym zakresie następuje, gdy ubiegający wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przeciwko przyznaniu prawa pomocy w pełnym jego zakresie zadecydowała treść oświadczenia zawartego w piśmie z dnia 04 kwietnia 2011 r., z którego wynika, że skarżący cały dochód przeznacza jedynie na utrzymanie lokalu mieszkalnego. Taka sytuacja przeczy zasadom logiki i potęguje wątpliwości, jakoby strona wykazała faktyczną wysokość swoich dochodów. W świetle zasad doświadczenia życiowego uznać należało, że wnioskujący posiada dodatkowe źródła utrzymania umożliwiające zakup żywności, jak i zapewnienie innych, elementarnych potrzeb bytowych.
Stąd też, ze względu na budzące wątpliwości zestawienie wysokości dochodów z deklarowanymi kosztami utrzymania, nie znaleziono podstaw do przyznania prawa pomocy z całości. Skoro jednak zainteresowany spełnił materialne warunki dla przyznania ulgi przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, to należało dojść do przekonania, że opłacenie kosztów sądowych spowodowałoby uszczerbek, o którym mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. postanowiono, jak w sentencji.