Uzasadnienie
Pismem z dnia 14 marca 2008 r. S. G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności ONW na rok 2007.
Wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego zostało skarżącemu doręczone w dniu 28 kwietnia 2008r. co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru. W dniu 08 maja 2008 r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego w przedmiotowej sprawie, wskazując, iż leczy się psychiatrycznie od 2006 r., a choroba utrudnia jemu rozwiązywanie bieżących problemów życiowych. Jednocześnie strona wniosła o przyznanie prawa pomocy, składając urzędowy formularz PPF, ubiegając się o zwolnienie od kosztów sądowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej "p.p.s.a."), sąd na wniosek strony postanowi przywrócenie terminu, jeżeli bez swojej winy nie dokonała ona w terminie czynności w postępowaniu sądowym.
Stosownie do art.87 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Z powyżej wskazanego przepisu wynika nadto, że równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.
Warunkami skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu jest łączne spełnienie wymienionych wyżej przesłanek. Należy podkreślić, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy. Podstawową przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy w jego uchybieniu, który powinien być oceniany w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem (por. postanowienie SN z dnia 29 października 1999 r., sygn. akt I CKN 556/98, postanowienie SN z dnia 12 stycznia 1999 r., sygn. akt II UKN 667/98, wyrok WSA z dnia 06 października 2005 r. sygn. akt II SA/Bk 369/05, postanowienie NSA z dnia 04 października 2000r., sygn. akt I SA/Gd 560/00).
O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z dnia 02 października 2002 r., sygn. akt V SA 793/03, postanowienie NSA z dnia 04 października 2000 r., sygn. akt I SA/Gd 560/00). Wskazane w art. 87 § 2 omawianej ustawy kryterium braku winy polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Orzecznictwo sądowe wskazuje jednoznacznie, iż niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw nie uzasadnia przywrócenia terminu (por. post. NSA z dnia 10 lutego 2000 r.. sygn. akt SA/Sz 1117/99). Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar (wyrok NSA z dnia 19 września 2000 r., sygn. akt I SA 1072/00, wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 1999 r., sygn. akt I SA/Ka 1609/97).
Skarżący, jako przyczynę uzasadniającą przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego wskazał jedynie na zły stan zdrowia spowodowany zaburzeniami adaptacyjnymi i depresją, a z przedłożonego zaświadczenia z dnia 17 marca 2008 r. wynika, iż od 2006 r. leczy się Wojewódzkiej Przychodni Zdrowia Psychicznego w B. Informacja ta bez wątpienia pozwala na stwierdzenie, że choroba skarżącego nie miała charakteru nagłego, a czynność procesowa, która nie wymagała samodzielności pozwalała na wyręczenie się inną osobą. Niedyspozycja spowodowana przyjmowaniem leków obniżających sprawność psychiczną oraz senność w ciągu dnia nie wykluczają dokonania konkretnej czynności procesowej, chociażby przez domownika, tym bardziej, iż ze zwrotnego potwierdzenia odbioru zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu wynika, iż skarżący mieszka z matką (K-12).Ponadto w ocenie Sądu akta sprawy nie potwierdziły, aby w analizowanym okresie nastąpiło również takie zaostrzenie schorzenia, które wyjątkowo uniemożliwiało podjecie czynności, poprzez nagłą i nieprzewidzianą konieczność pozostawania w miejscu zamieszkania czy hospitalizacji.
Z tych względów Sąd stwierdził, że wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art.86 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji.