Uzasadnienie
Wnioskiem z [...] lutego 2021 r. A. I. ("Skarżąca", "Strona") zwróciła się do [...] o zwolnienie z obowiązku opłacania należności z tytułu składek za grudzień 2020 r. We wniosku RDZ-B7 oświadczyła, że prowadzi przeważającą działalność oznaczoną kodem PKD 56.10.A.
Decyzją z dnia [...] lutego 2021r. [...] odmówił Skarżącej prawa do zwolnienia z obowiązku opłacenia należnych składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne. Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres od [...] grudnia 2020 r. do [...] grudnia 2020 r.
W uzasadnieniu decyzji organ podał, że z rejestru CEIDG wynika, że na dzień [...] listopada 2020 r. Skarżąca miała zgłoszony jako rodzaj przeważającej działalności, kod PKD 9609Z, który nie uprawnia do zwolnienia z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek dla płatników określonych branż.
W skardze na powyższą decyzję wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o przeprowadzenie dowodu z księgi przychodów i rozchodów za rok 2020r. Zarzucono naruszenie art. 31zo ust.10 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem CO\/ID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020r., poz. 374 ze zm., dalej "ustawa o C0VID-19") przez jego niezastosowanie, gdyż jako płatnik składek na dzień 30 listopada 2020r. Skarżąca faktycznie prowadziła działalność gospodarczą oznaczoną według PKD kodem 56.10.A (restauracje i inne stałe placówki gastronomiczne) i była to na ten dzień nie tylko przeważająca, ale też jedyna prowadzona działalność gospodarcza. W uzasadnieniu Strona podniosła, że określenie przedmiotu wykonywanej działalności gospodarczej zgodnie z kodami PKD ma znaczenie głownie ewidencyjne.
Zdaniem Skarżącej wpis w CEIDG ma charakter deklaratoryjny, nie przesądza o faktycznym prowadzeniu działalności gospodarczej. Wyjaśniła, że faktycznie prowadzi jedynie działalność oznaczoną kodem PKD 56.10.A tj. restauracje i inne stałe placówki gastronomiczne. Taką też działalność prowadziła w dniu 30 listopada 2020r. Jedynie na skutek przeoczenia nie zweryfikowała wpisu w CEIDG. Obecnie jednak stosowne zmiany zostały w tym rejestrze wprowadzone. Skarżąca powołała się na orzecznictwo, z którego wynika, że decydujące jest to, co dany podmiot gospodarczy faktycznie robi, a nie to, czy jego działalność jest ujawniona w odpowiednim rejestrze, a wpis do CEIDG nie jest przesądzający. Z uwagi na powyższe Strona uznała, że pozbawienie jej pomocy z Tarczy antykryzysowej z uwagi na błędny wpis PKD jest niesłuszny i niesprawiedliwy, bowiem w rzeczywistości prowadziła i prowadzi działalność najbardziej dotkniętą skutkami pandemii.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją argumentację w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a–c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. dalej: jako "p.p.s.a.") lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych ustawa COVID-19. Zgodne z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.
Ponadto stosownie do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 października 2020 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. z 2020 r. poz. 1829), począwszy od 17 października 2020 r. miasto na prawach powiatu Bydgoszcz, będące siedzibą tut. Sądu, zostało objęte strefą czerwoną. W związku z tym zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału skierowano sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 maja 2021 r. (k. 105 akt sądowych).
Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach z 22 października 2020 r. sygn. akt II FSK 1389/18 i II FSK 1600/18 w sytuacji objęcia strefą czerwoną, skierowanie sprawy celem rozpoznana na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od zgody lub sprzeciwu strony. Podobnie orzekł NSA w postanowieniu z 1 grudnia 2020 r. sygn. akt II FSK 2207/18. Powyższe znajduje także oparcie w poglądzie zaprezentowanym w uchwale NSA z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19.
Sąd w obecnym składzie ww. poglądy podziela. W konsekwencji skierowanie niniejszej sprawy na posiedzenie niejawne nie ma charakteru dowolnego.
Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że nie ona narusza prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.
Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja [...] z dnia [...] lutego 2021 r., w której odmówiono Skarżącej prawa do zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres od dnia [...] do dnia [...] grudnia 2020r.
Jak wynika z ustaleń organu Skarżąca wnioskiem z dnia [...] lutego 2021r. wystąpiła do ZUS o zwolnienie z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek dla płatników w określonych branżach (RDZ-B7) za grudzień 2020r. Jako przeważający kod działalności według PKD podała 56.10.A. ZUS odmówił prawa do zwolnienia z opłacania należnych składek na ubezpieczenie zdrowotne za grudzień 2020r., gdyż na dzień 30 listopada 2020r. przeważającym kodem PKD działalności Skarżącej był kod 96.09.Z.
W tak zarysowanym sporze rację należy przyznać organowi. Na wstępie wskazać należy, że w niniejszej sprawie organ orzekał w oparciu o § 10 ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 stycznia 2021r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19 (Dz. U. z 2021r. poz. 152 dalej jako: "rozporządzenie COVID-19"), płatnika składek prowadzącego, na dzień 30 listopada 2020r., działalność oznaczoną według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007, jako rodzaj przeważającej działalności, kodami: 49.32.Z, 49.39.Z, 52.23.Z, 55.10.Z, 55.20.Z, 55.30.Z, 56.10.A, 56.10.B, 56.21.Z, 56.29.Z, 56.30.Z, 59.11.Z, 59.12.Z, 59.13.Z, 59.14.Z, 59.20.Z, 74.20.Z, 77.21.Z, 79.11.A, 79.12.Z, 79.90.A, 79.90.C, 82.30.Z, 85.51.Z, 85.52.Z, 85.53.Z, 85.59.A, 85.59.B, 86.10.Z w zakresie działalności leczniczej polegającej na udzielaniu świadczeń w ramach lecznictwa uzdrowiskowego, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, lub realizowanej w trybie stacjonarnym rehabilitacji leczniczej, 86.90.A, 86.90.D, 90.01.Z, 90.02.Z, 90.04.Z, 91.02.Z, 93.11.Z, 93.13.Z, 93.19.Z, 93.21.Z, 93.29.A, 93.29.B, 93.29.Z, 96.01.Z, 96.04.Z, którego przychód z tej działalności w rozumieniu przepisów podatkowych uzyskany w jednym z dwóch miesięcy poprzedzających miesiąc złożenia wniosku był niższy co najmniej o 40% w stosunku do przychodu uzyskanego w miesiącu poprzednim lub w analogicznym miesiącu roku poprzedniego, jeżeli był zgłoszony jako płatnik składek przed dniem 1 listopada 2020 r., zwalnia się z obowiązku opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych za okres od dnia [...] grudnia 2020 r. do dnia [...] stycznia 2021 r. wykazanych w deklaracjach rozliczeniowych złożonych za ten okres.
Stosownie do § 10 ust. 2 rozporządzenia COVID-19, oceny spełnienia warunku, o którym mowa w ust. 1, w zakresie oznaczenia prowadzonej działalności według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007 dokonuje się na podstawie danych zawartych w rejestrze REGON w brzmieniu na dzień 30 listopada 2020r.
Z przepisów tych wynika, że warunkiem zwolnienia z obowiązku opłacania składek jest to, aby działalność prowadzona przez płatnika odpowiadała określonemu kodowi PKD jako przeważającego rodzaju działalności, przy czym oceny spełnienia tego warunku dokonuje się na podstawie danych zawartych w rejestrze REGON w brzmieniu na dzień 30 listopada 2020 r.
Wskazać należy, że na dzień 30 listopada 2020r. przeważająca działalność Skarżącej była oznaczona kodem 96.09.Z, co nie jest kwestionowane w skardze. Zmiany wpisu przeważającej działalności na kod PKD 56.10.A., wskazany w § 10 ust. 1 rozporządzenia COVID-19, Skarżąca dokonała dopiero w dniu [...] grudnia 2020r. Zmiana przeważającego rodzaju działalności została zatem zgłoszona do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG) po dniu 30 listopada 2020r. Działalność oznaczona kodem PKD 96.09.Z. nie uprawnia jednak do zwolnienia z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne za grudzień 2020 r., gdyż nie została wymieniona w § 10 ust. 1 rozporządzenia COVID-19. Organ zatem zasadnie odmówił Skarżącej prawa do powyższego zwolnienia.
W skardze strona podnosi, że na dzień 30 listopada 2020 r. faktycznie prowadziła działalność gospodarczą oznaczoną według Polskiej Klasyfikacji Działalności 2007 kodem 56.10.A (restauracje i inne stałe placówki gastronomiczne) i była to na ten dzień nie tylko jej przeważająca działalność, ale i jedyna działalność. Jedynie na skutek przeoczenia nie zweryfikowano wpisu w CEIDG.
Jeszcze raz należy podkreślić, że warunkiem zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia zdrowotne jest to, aby prowadzona przez płatnika składek działalność odpowiadała jednemu z kodów PKD wskazanemu w § 10 ust. 1 rozporządzenia COVID-19. Według danych zawartych w rejestrze REGON, w brzmieniu na dzień 30 listopada 2020 r., działalność Skarżącej takim kodem nie była oznaczona. Jeżeli przed tą datą Skarżąca w rzeczywistości prowadziła przeważającą działalność, która powinna być oznaczona innym kodem, tzn. nie kodem PKD 96.09.Z., a kodem 56.10.A, to powinna dokonać stosownych zmian w CEIDG. W tym kontekście należy zauważyć, że zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o Centralnej Ewidencji i Informacji Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy (Dz.U. z 2020 r., poz. 2296) przedsiębiorca jest obowiązany złożyć wniosek o zmianę wpisu w CEIDG m.in. w zakresie przeważającej działalności według kodu PKD w terminie 7 dni od dnia zmiany danych.
Jak wyżej wskazano § 10 ust. 2 rozporządzenia COVID-19 przewiduje, że oceny spełnienia warunku w zakresie oznaczenia prowadzonej działalności według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007 dokonuje się na podstawie danych zawartych w rejestrze REGON w brzmieniu na dzień 30 listopada 2020 r. Nie budzi wątpliwości, że na ten dzień działalność Skarżącej nie była oznaczona kodem PKD uprawniającym do zwolnienia z tytułu składek. Argumentacja Skarżącej pomijająca regulację wynikającą z § 10 ust. 2 rozporządzenia COVID-19 zakłada, że przepis ten jest zbędny, co zdaniem Sądu kłóci się z przyjętymi regułami wykładni.
Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest pogląd, który Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela, że istotne wątpliwości, o których mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. winny być związane z oceną, czy zaskarżony akt jest zgodny z prawem, nie zaś z ustalaniem na nowo stanu faktycznego. O takich wątpliwościach można mówić, gdy istotne dla sprawy elementy stanu faktycznego pozostają niewyjaśnione, są sporne, przy czym dopuszczenie nowego dowodu jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem sądu (por. wyrok NSA z dnia 4 marca 2020 r., sygn. akt II FSK 958/18, publ.: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu okoliczności stanu faktycznego w rozpoznawanej sprawie nie budzą wątpliwości. W związku z powyższym Sąd oddalił zgłoszony w skardze wniosek o przeprowadzenie dowodu.
Wobec niezasadności podniesionych w skardze zarzutów, mając na uwadze, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.