Postanowienie WSA w Bydgoszczy z 29 maja 2006 r., I SA/Bd 20/06

Sąd

. P O S T A N O W I E N I E Dnia 29 maja 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy

Rozpoznanie

w dniu 29 maja 2006r. na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] 2004r. nr [...] w przedmiocie wysokości podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000r.

Skład

Sędzia WSA Leszek Kleczkowski

Sentencja

1. postanawia: odrzucić skargę

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] 2004r., nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...]2004r. nr [...] określającą B. W. i A. W. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000r. w kwocie [...] zł.

Na decyzję organu odwoławczego A. W. złożył w dniu 07 grudnia 2005r. (data stempla pocztowego) skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, załączając jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wskazał, iż decyzja organu odwoławczego nie jest mu znana, ponieważ nigdy mu jej skutecznie nie doręczono. Od dnia 31 maja 2004r. przebywał przez okres niespełna miesiąca w Niemczech. Nigdy nie dostał informacji o awizowaniu przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję.

Postanowieniem z dnia 25 stycznia 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż przebywanie skarżącego poza granicami kraju i związane z tym nieotrzymanie do rąk własnych dwukrotnie awizowanej przesyłki oraz niemożność zapoznania się z jej treścią nie stanowi okoliczności uzasadniającej przywrócenie terminu, ponieważ skarżący powinien – w takim wypadku – ustanowić pełnomocnika do odbioru korespondencji. Sąd nie dał wiary twierdzeniom skarżącego, iż nigdy nie zastał informacji o awizowaniu przesyłki przez pocztę, gdyż na formularzu doręczenia listonosz zaznaczył,że zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej umieszczono w skrzynce listowej skarżącego, a nadto pracownik poczty pisemnie potwierdził fakt awizowania przesyłki.

Pismem z dnia 20 lutego 2006r. skarżący wniósł zażalenie, które Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2006r., sygn. akt II FZ 267/06 oddalił. Sąd w uzasadnieniu wskazał, iż skarżący nie wykazał,że uchybił terminowi do wniesienia skargi bez swojej winy. Wobec faktu prawidłowego doręczenia skarżącemu zaskarżonej decyzji w trybie art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz wobec faktu zaistnienia winy, przynajmniej winy nieumyślnej w nieterminowym złożeniu skargi, Sąd uznał, iż odmienne rozstrzygnięcie Sądu I instancji należałoby uznać za podjęte z naruszeniem prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Wobec okoliczności, że zaskarżona decyzja doręczona została stronie w dniu 16 czerwca 2004r. w trybie art. 150 ustawy Ordynacja podatkowa, należy stwierdzić, że termin do złożenia skargi upływał z dniem 16 lipca 2004r. Dla skutecznego dotrzymania tego terminu, niezbędnym zatem było złożenie skargi do dnia jego upływu, tj. do dnia 16 lipca 2004r. włącznie. W przedmiotowej sprawie skarga została wniesiona w dniu 07 grudnia 2005r. (data stempla pocztowego), czym uchybiono 30-dniowemu terminowi.

Sąd zauważa, że warunkiem rozpatrzenia skargi na decyzję ostateczną organu podatkowego jest złożenie jej w ustawowym terminie. Zgodnie z art. 85 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Skoro skarżący nie zachował terminu do wniesienia skargi, to tym samym brak jest podstaw do jej merytorycznego rozpatrzenia.

Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.