Wyrok WSA w Bydgoszczy z 19 czerwca 2019 r., I SA/Bd 200/19

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy

Rozpoznanie

na rozprawie w dniu 19 czerwca 2019r.

Sprawa

sprawy ze skargi Ł. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych oddala skargę

Skład

sędzia WSA Jarosław Szulc przewodniczący
sędzia WSA Leszek Kleczkowski
sędzia WSA Mirella Łent sprawozdawca
starszy sekretarz sądowy Małgorzata Antoniuk protokolant

Uzasadnienie

W złożonym wniosku z dnia [...] listopada 2018r. skarżący wniósł o umorzenie lub przesunięcie w czasie zaległości IV raty zobowiązania pieniężnego za 2018r. Wniosek uzasadnił klęską i rokiem szacowania strat wyrządzonych przez zwierzęta dzikie. Wskazał także na opieszałość starosty w zakresie prostowania fałszerstw.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2018r. Burmistrz K. K. odmówił stronie umorzenia zaległości podatkowych płaconych w formie łącznego zobowiązania pieniężnego IV raty za 2018r. w kwocie [...]zł. Organ wskazał, że podatnik wraz z wnioskiem nie złożył informacji o kwocie otrzymanej przez niego pomocy publicznej, chociaż jest to jego ustawowy obowiązek. Wyjaśnił, że zgodnie z informacją podaną przez Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi, z dniem [...] listopada 2018r. Polska całkowicie wykorzystała limit pomocy de minimis w rolnictwie, co oznacza, że pomoc suszowa na ten rok została zakończona. Zaistniała sytuacja uniemożliwia skorzystanie przez rolników do końca roku 2018 z preferencji w postaci umorzeń zaległości, odroczeń i ulg podatkowych. W konsekwencji, ze względu na wykorzystany krajowy limit pomocy de minimis, odmawia umorzenia oraz odroczenia zaległości IV raty za 2018r. jest uzasadniona.

Skarżący w odwołaniu nie zgodził się z ustaleniami zaskarżonej decyzji.

Decyzją z dnia [...] lutego 2019r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ podał, że warunkiem koniecznym do skorzystania z przedmiotowej ulgi podatkowej jest, aby mieściła się ona w ramach przysługującego podatnikowi limitu pomocy de minimis. Z powyższego wynika, że jeżeli z powodu udzielenia nowej pomocy de minimis zostałby przekroczony w okresie 3 lat podatkowych limit, o którym mowa w art. 3 ust. 3 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1408/2013 z dnia 18 grudnia 2013r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do pomocy de minimis w sektorze rolnym (Dz. Urz. UE. L z 2013r. nr 352, poz. 9), pomocy nie udziela się. Organ wskazał, że w przypadku niewykorzystania przez ubiegające się o udzielenie i pomocy publicznej całego limitu pomocy de minimis w rolnictwie, udzielenie nowej pomocy, tj. udzielenie ulgi podatkowej, o której mowa w art. 67a § 1 pkt 3 w zw. z art. 67b § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018r., poz. 800 ze zm.), dalej: "O.p.", będzie możliwe jedynie wówczas, gdy kwota udzielnej ulgi będzie mieściła się w pozostałym do wykorzystania limicie krajowym pomocy de minimis.

A zatem, w ocenie Kolegium, organ podatkowy w sposób prawidłowy orzekł w sprawie odmawiając udzielenia ulgi podatkowej, ponieważ w dniu orzekania został przekroczony górny limit krajowy określony wyżej wymienionym przepisem. Dopiero, kiedy zostanie otwarty nowy limit dla Polski, jako kraju członkowskiego Unii Europejskiej skarżący może ponowić wniosek w tej sprawie.

W skardze skarżący nie zgodził się z wydaną decyzją. Stwierdził, że zaskarżona decyzja jest dla niego krzywdząca, poniżająca i mocująca niegodne działanie urzędu. Zaznaczył, że nie otrzymał od Burmistrza żadnego limitu pomocy. Wskazał, że otrzymał pomoc od ARiMR w S. K., która związana jest z klęską w 2017 i 2018 roku.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016r., poz. 1066 - t.j.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r. poz. 1302 – t.j., dalej jako "p.p.s.a.") lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Badając przedmiotową sprawę według przedstawionych kryteriów Sąd nie dopatrzył się takiego naruszenia prawa.

Po przeanalizowaniu dokumentacji zgromadzonej w trakcie postępowania podatkowego przez Burmistrza K. K., Samorządowe Kolegium Odwoławcze, treść skargi, dokumentów załączonych przez skarżącego do tut. Sądu oraz jego wypowiedzi na rozprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyjaśnia, że w obecnej sprawie w jego kompetencji pozostaje kontrola zgodności z prawem decyzji z dnia [...] lutego 2019r., którą Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] grudnia 2018r., gdzie Burmistrz K. K. odmówił stronie umorzenia zaległości podatkowych płaconych w formie łącznego zobowiązania pieniężnego IV raty za 2018r. w kwocie [...]zł.

Wynika to z art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

Przede wszystkim Sąd stwierdził, że decyzje te były odpowiedzią na wniosek z dnia [...] listopada 2018r., w którym Skarżący wniósł o umorzenie lub przesunięcie w czasie zaległości IV raty zobowiązania pieniężnego za 2018r. Wniosek uzasadnił klęską i rokiem szacowania strat wyrządzonych przez zwierzęta dzikie. Wskazał także na opieszałość starosty w zakresie prostowania fałszerstw.

Skoro Skarżący Ł. W. będący rolnikiem wniósł o umorzenie zaległości podatkowej, to Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo oparło się o art. 67a § 1 pkt 3 w art. 67a § 1 pkt 3 w zw. z art. 67b § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018r., poz. 800 ze zm.), dalej: "O.p.", gdyż te przepisy regulują możliwość udzielenia ulgi w spłacie podatku, o jakiej mowa we wniosku Skarżącego.

Przede wszystkim należy stwierdzić, że postępowanie wyjaśniające w sprawach podatkowych ma na celu ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego w kontekście określonej normy materialnego prawa podatkowego. Postępowanie to nie jest celem w samym sobie, lecz stanowi poszukiwanie odpowiedzi, czy w określonym stanie faktycznym sytuacja podatnika podpada, czy też nie podpada pod hipotezę (a w konsekwencji i dyspozycję) określonej normy materialnego prawa podatkowego.

I odwrotnie, jeśli w przepisie prawa nie wymieniono jako istotne okoliczności wskazane przez wnioskodawcę (Skarżącego), Wojewódzki Sąd Administracyjny nie bada czy są to okoliczności prawdziwe czy nie, gdyż nie ma to żadnego znaczenia dla sprawy.

Stosownie do art. 67a § 1 pkt 3 O.p. organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Zgodnie z art. 67b § 1 pkt 2 O.p. organ podatkowy na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą może udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, określonych w art. 67a, które stanowią pomoc de minimis - w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis.

Należy wyjaśnić, że prośba Skarżącego o umorzenie jest prośbą o ulgę, która w przypadku przedsiębiorcy, może być udzielona jedynie na warunkach określonych w przepisach analizowanego artykułu. Oznacza to, że Burmistrz, czy Kolegium udzielając ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, musi w pierwszym rzędzie ustalić, czy podmiot ubiegający się o ulgę podatkową prowadzi działalność gospodarczą, a jeżeli tak, to czy możliwe jest udzielenie ulgi w świetle przepisów regulujących pomoc de minimis. Jest to pomoc realizowana na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa unijnego. W sprawie chodzi o rozporządzenie Komisji (UE) nr 1408/2013 z dnia 18 grudnia 2013r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do pomocy de minimis w sektorze rolnym (Dz. Urz. UE. L z 2013r. nr 352, poz. 9), dalej: "rozporządzenie Komisji nr 1408/2013".

W ocenie WSA ustalenia w tym zakresie zostały dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 191 O.p.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 187 § 1 O.p.).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo stwierdziło, że złożone odwołanie nie było zasadne.

Prawidłowo przywołało treść przepisów prawa, jakie miały zastosowanie w sprawie i uznało, że warunkiem koniecznym do skorzystania z przedmiotowej ulgi podatkowej jest, aby mieściła się ona w ramach przysługującego podatnikowi limitu pomocy de minimis. Trafnie stwierdziło, iż z powyższego wynika, że jeżeli z powodu udzielenia nowej pomocy de minimis zostałby przekroczony w okresie 3 lat podatkowych limit, o którym mowa w art. 3 ust. 3 rozporządzenia Komisji nr 1408/2013, pomocy nie udziela się. Słusznie wskazało, że udzielenie ulgi podatkowej, o której mowa w art. 67a § 1 pkt 3 w związku z art. 67b § 1 pkt 2 O.p. będzie możliwe jedynie wówczas, gdy kwota udzielnej ulgi będzie mieściła się w pozostałym do wykorzystania limicie krajowym pomocy de minimis.

A zatem organ podatkowy w sposób prawidłowy orzekł w sprawie odmawiając udzielenia ulgi podatkowej, ponieważ w dniu orzekania został przekroczony górny limit krajowy określony wyżej wymienionym przepisem. Dopiero, kiedy zostanie otwarty nowy limit dla Polski, jako kraju członkowskiego Unii Europejskiej może Pan ponowić wniosek w tej sprawie.

Nie sposób w tym miejscu pominąć tego, że Skarżący na całym etapie postępowania o przyznanie ulgi oraz kontroli sądowoadministracyjnej przywołuje argumenty nie mające znaczenia dla zastosowanie art. 67a § 1 pkt 3 w związku z art. 67b § 1 pkt 2 O.p. Klęski, o jakich pisze, szkody spowodowane przez zwierzęta, niezadowolenie z pracy Starosty, Policji, Prokuratury czy SKO oraz to, jakie otrzymał do tej pory ulgi nie mogą mieć znaczenia dla sprawy już choćby dlatego, że organy nie mogą przyznać ulgi ze względu na limit, jaki przyznało prawo unijne w ogóle i jaki został przekroczony. W Obwieszczeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 listopada 2018r. (M.P. z 2018r., poz. 1105) w sprawie wysokości wykorzystanego krajowego limitu skumulowanej kwoty pomocy de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie stwierdzono na podstawie art. 31a ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz.U. z 2018r., poz. 362) ogłoszono, że wysokość: 1) trzyletniego krajowego limitu skumulowanej kwoty pomocy de minimis wynosi: a) w rolnictwie - 225 700 000,00 euro, b) w rybołówstwie - 41 330 000,00 euro;

2. wykorzystanego krajowego limitu skumulowanej kwoty pomocy de minimis na dzień 7 listopada 2018r. wynosi: a) w rolnictwie - 225 700 000,00 euro, b) w rybołówstwie - 1 769 885,42 euro.

Podkreślić również trzeba, że podnoszona przez Skarżącego okoliczność płacenia podatku za kolejarzy jest kwestią tego, czy podatek w ogóle się należy, co odróżnia się od tego, czy podatnikowi można przyznać ulgę w spłacie tego podatku. Obecnie, jak wcześniej wskazano, spór dotyczy ulgi w spłacie podatku a nie samego podatku i skoro skarżący nie wskazał na jakiekolwiek argumenty, o jakich mowa w art. 67a § 1 pkt 3 O.p., to odmowa przyznania ulgi w spłacie była zasadna.

Dlatego też stosownie do art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.