Uzasadnienie
Skarżący wnosząc w niniejszej sprawie o zwolnienie od kosztów sądowych podał, że posiada na utrzymaniu syna, a z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej uzyskuje miesięczny dochód w wysokości 9.000 zł. Jako wydatki wyszczególnił: zajęcie sądowe do kwoty 60.000 zł oraz spłatę rat w łącznej wysokości 24.600 zł,
Referendarz sądowy zważył, co następuje
Postępowanie przed sądem administracyjnym toczy się według przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a.
Jak wynika z akt sprawy skarżący ubiega się o zwolnienie od kosztów sądowych. Zgodnie więc z przepisem art.246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. winien wykazać, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Jest zasadą, że za zwolnieniem od kosztów sądowych przemawia niemożność wygospodarowania wolnych środków finansowych z uzyskanych przychodów i posiadanego majątku z uwagi na to, że całość zużywana jest na niezbędne utrzymanie strony postępowania i jej rodziny, z których nie można zrezygnować lub czasowo ograniczyć, bowiem są one nieodzowne. Świadczy o tym określenie" konieczne" użyte przez ustawodawcę w odniesieniu do słowa "utrzymanie".
Co więcej, jak trafnie podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 18 grudnia 2008 r. sygn. akt nr I FZ 497/08 istota zwolnienia strony postępowania z ponoszenia kosztów nie sprowadza się do likwidacji tych ciężarów, lecz do przeniesienia ich na ogół podatników.
W niniejszej sprawie punktem odniesienia do oceny możliwości finansowych strony jest aktywne uczestnictwo w obrocie gospodarczym o czym świadczy zadeklarowana wysokość miesięcznych przychodów (9.000 zł) oraz zdolność do wywiązywania się z zobowiązań kredytowych. Skoro instytucja prawa pomocy może być stosowana w stosunku do podmiotów zabezpieczających jedynie swoje niezbędne potrzeby egzystencjalne, to ubiegającego osiągającego dochód we wskazanej wyżej wysokości do osób takich zaliczyć nie można. Przyznanie natomiast kredytów na finansowanie działalności gospodarczej i terminowe wywiązywanie się zawartych umów świadczy o dobrej sytuacji materialnej ubiegającego, który niewątpliwie posiada możliwość wygospodarowania ze środków pieniężnych, przeznaczanych dotychczas na finansowanie prowadzonej działalności gospodarczej, części pozwalającej na uregulowanie opłat należnych za czynności podejmowane przez Sąd.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art.258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono, jak w sentencji.