Uzasadnienie
I SA/Bd 215/07
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] 2007r., Dyrektor Izby Skarbowej w B. uchylił postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z [...] 2006r. o odmowie wyłączenia spod egzekucji rachunku bankowego i odmowie zwrotu wyegzekwowanych kwot, i umorzył postępowanie w sprawie.
Organ wskazał na art. 38 i 66z ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz art. 29 i 26 ordynacji podatkowej i stwierdził, że strona – małżonka zobowiązanego – nie miała legitymacji jako osoba trzecia do występowania z żądaniem wyłączenia przedmiotu spod egzekucji. Ponadto zauważył, że zajęcie zostało uchylone jeszcze przed złożeniem wniosku, co oznacza, że brak było przedmiotu sprawy. Z tego powodu uchylono postanowienie, gdyż nie było podstaw, by, tak jak to uczynił Naczelnik, stwierdzić, że wniosek złożono po terminie.
W kwestii zwrotu wskazał, że egzekucja była wszczęta i prowadzona prawidłowo, wierzyciel nie zwolnił zobowiązanego z obowiązku świadczenia, a uchylenie zajęcia nie skutkuje wstecz. Dodatkowo przywołał fakt wstrzymania postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec zobowiązanego.
W skardze zarzucono naruszenie art. 27c w zw. z art. 38 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tego, że skarżąca miała prawo wystąpić z przedmiotowym wnioskiem, a organ nie miał prawa do zajęcia rachunku prowadzonego na rzecz obojga małżonków, gdy tytuł wykonawczy obejmował tylko męża. Dalej, art. 29 § 1 cyt. ustawy poprzez dokonanie merytorycznej oceny. Także art. 66z cyt. ustawy w zw. z art. 26 i 29 ordynacji podatkowej, również przez to, że organ dokonał merytorycznej oceny.
Skarżąca przyznała rację organom w tej kwestii, że zajęcie rachunku bankowego było uchylone.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga jest niezasadna.
Istotą sporu jest odmienna interpretacja art. 27c ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. tj. z 2005r., Nr 229, poz.1954 ze zm.), zgodnie z którym, jeżeli egzekucja ma być prowadzona zarówno z majątku wspólnego zobowiązanego i jego małżonka, jak i z ich majątków osobistych, tytuł wykonawczy wystawia się na oboje małżonków.
Według organu wystarczającym do tego by egzekwować z majątku wspólnego małżonków jest wystawienie tytułu wykonawczego na jednego z nich, a według skarżącej – na obu.
W ocenie Sądu prawidłową była interpretacja zastosowana przez organ.
Odczytując powołany przepis należy mieć na względzie zastosowany przez ustawodawcę wyraz "zarówno" (co oznacza " w równej mierze, bez różnicy, jednakowo"), który, przy uwzględnieniu charakteru instytucji wspólnoty małżeńskiej, może jedynie odnosić się do majątku wspólnego razem z majątkami osobistymi małżonków. Innymi słowy, artykuł ten obejmuje swym zakresem łącznie te majątki, co oznacza, że tylko wówczas, gdy egzekucja ma być prowadzona w takiej skali, tytuł musi być wystawiony na oboje małżonków.
Dalej, jasnym jest, że zapis artykułu dotyczy małżeństwa, gdzie tylko jedno z nich jest osobą zobowiązaną. W sprawie był to mąż skarżącej, na którym ciążył obowiązek zapłaty podatku akcyzowego od wyrobów tytoniowych i odpowiada on za zobowiązanie całym swoim majątkiem, a więc także majątkiem wspólnym z małżonkiem. Rzeczą egzekutora jest ustalenie, co wchodzi w skład tego majątku i nie jest przekroczeniem uprawnienia z art. 29 cyt. ustawy powołanie się w takim wypadku na art. 26 i 29 § 1 ordynacji podatkowej, bo nie było to badaniem kto jest odpowiedzialny, ale ustaleniem z jakiego majątku można prowadzić egzekucję w przypadku tytułu wystawionego w sprawie.
W konsekwencji argumenty przedstawione we wniosku o wyłączenie spod egzekucji były niezasadne, co organ wykazał w zaskarżonym postanowieniu. W takim wypadku również niezasadnym było oparte o ten argument, żądanie zwrotu wyegzekwowanych środków. To także zawarto w orzeczeniu.
Natomiast organ nieprawidłowo zinterpretował art.38 § 1 cyt. ustawy, zgodnie z którym, kto, nie będąc zobowiązanym, rości sobie prawa do rzeczy lub prawa majątkowego, z którego prowadzi się egzekucję administracyjną, może wystąpić do organu egzekucyjnego - w terminie czternastu dni od dnia uzyskania wiadomości o czynności egzekucyjnej skierowanej do tej rzeczy lub tego prawa - z żądaniem ich wyłączenia spod egzekucji, przedstawiając lub powołując dowody na poparcie swego żądania.
"Zobowiązanym" jest ten, kto nie wykonał w terminie obowiązku (art.1a pkt 20 cyt. ustawy). Taką osobą był jedynie mąż skarżącej, zatem miała ona prawo do wystąpienia z wnioskiem i organ naruszył art. 38 § 1 cyt. ustawy, poprzez błędną wykładnię. Jednakże w takim wypadku, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Błąd ten nie miał wpływu na wynik sprawy – rozpoznanie wniosku jako niezasadny.
Również, w ocenie Sądu, zarzut co do umorzenia postępowania, w świetle wyżej przedstawionej oceny prawnej, nie jest zasadny w rozumieniu art. 145 cyt. Prawa.
Mając na względzie powyższe oraz stosownie do art. 151 cyt. Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.