Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] w przedmiocie określenia podatnikowi wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008r.
Decyzja organu II instancji zawierająca pouczenie o sposobie i terminie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy została doręczona stronie w dniu 21 stycznia 2013r. (data na zwrotnym poświadczeniu odbioru).
Strona wniosła skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. W dniu 21 lutego 2013r. Sąd przekazał skargę Dyrektorowi Izby Skarbowej w B., o czym poinformował pełnomocnika strony skarżącej.
Pismem z dnia 21 marca 2013r. (złożonym osobiście w tym dniu zarówno do Sądu jak i do Dyrektora Izby Skarbowej w B.) pełnomocnik skarżącego wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu podał, że skargę błędnie wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, a o konieczności złożenia skargi za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w B. dowiedział się z pisma Sądu informującego o przekazaniu skargi do organu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie może zostać uwzględniony.
Analizując przepisy prawa, które znajdują zastosowanie w przypadku takiego wniosku, należy wskazać na art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r. poz. 270; dalej p.p.s.a.), zgodnie z którym jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek przywróci termin. Na podstawie art. 87 § 1 i § 3 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, z tym, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, w sprawie - Dyrektora Izby Skarbowej w B., albowiem jego decyzja jest przedmiotem skargi.
W piśmie o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w jego uchybieniu (§ 2 art. 87). Uprawdopodobnienie, a nie udowodnienie, braku winy oznacza wykazanie tej okoliczności z dużą wiarygodnością.
Brak winy w uchybieniu terminowi oznacza pozytywną ocenę działań strony w zestawieniu z wymogiem dopełnienia w takich okolicznościach maksymalnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej.
Pojęcie braku winy nie ma definicji legalnej i każdorazowo musi być analizowane na gruncie konkretnego stanu faktycznego. Orzecznictwo sądowe wypracowało pewne standardy zachowań i zdarzeń, które przyjmuje się jako brak winy przy uchybieniach terminom. Generalne wnioski płynące z tego orzecznictwa wskazują, że z brakiem winy mamy do czynienia wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody do dokonania czynności w terminie, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Mieszczą się więc tu wszystkie przypadki działań leżących poza jakimkolwiek wpływem na nie samej strony (np. mylne pouczenie o terminach zaskarżenia, brak przekazania pisma przez dorosłego domownika), jak i nietypowe zdarzenia dotykające samej strony (np. nagła choroba czy incydent zakłócający istotnie jej funkcjonowanie).
Przenosząc powyższe uwagi ogólne na stan faktyczny sprawy, należy stwierdzić, że za przyczynę usprawiedliwiającą uchybienie terminowi do wniesienia skargi, pełnomocnik skarżącego wskazał, że błędnie skierował ją bezpośrednio do Sądu, ponieważ o konieczności złożenia skargi za pośrednictwem organu dowiedział się dopiero z pisma Sądu, datowanego na 18 marca 2013r., przekazującego skargę Dyrektorowi Izby Skarbowej w B. Pełnomocnik skarżącego nie umotywował wniosku w jakikolwiek inny sposób. Nie wskazał żadnych okoliczności, które uprawdopodabniają brak winy w uchybieniu przez niego terminowi.
Z akt sprawy wynika, że przedmiotowa decyzja organu II instancji zawierała prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy.
Skoro zatem pełnomocnik skarżącego twierdził, w uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu, że nie wiedział o trybie wnoszenia skargi to jego działanie w oczywisty sposób stało w sprzeczności z regułami starannego działania, do którego był zobowiązany.
Mając powyższe na uwadze należało uznać, w okolicznościach sprawy, że pełnomocnik strony skarżącej nie uprawdopodobnił, iż uchybienie terminowi nastąpiło bez jego winy, a zatem w konsekwencji wniosek o przywrócenie terminu, jako niezasadny należało oddalić.