Uzasadnienie
Burmistrz Miasta R. wniósł do tut. Sądu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2011-2014.
W odpowiedzi na skargę SKO we W. wniosło o odrzucenie skargi ewentualnie o jej oddalenie. W motywach odpowiedzi wskazało, że skargę wniósł organ pierwszej instancji, któremu nie przysługuje status strony ani uczestnika postępowania w postępowaniu administracyjnym i z tego powodu należy skargę odrzucić.
Z ostrożności procesowej organ wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do postanowień art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019r., poz. 2325), dalej: "p.p.s.a.", uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. W myśl § 2 tego przepisu uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Stosownie natomiast do postanowień art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne.
W niniejszej sprawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z [...] r. wniósł Burmistrz Miasta R., który wydał decyzję w pierwszej instancji w niniejszej sprawie. Oznacza to, że skargę do sądu administracyjnego wniósł organ pierwszej instancji, który nie zgodził się z decyzją organu odwoławczego. Ustalenia zatem wymaga, czy Burmistrz posiada legitymację skargową i czy może kwestionować w postępowaniu sądowoadminstracyjnym decyzję SKO, mocą której uchylono jego własne rozstrzygnięcie.
W kwestii legitymacji skargowej organu administracji publicznej, wypowiadały się już sądy administracyjne oraz Trybunał Konstytucyjny. I tak, w postanowieniu NSA z dnia 15 października 1990 r., sygn. akt SA/Wr 990/90, ONSA 1990, z. 4, poz. 7 stwierdzono, że "bez względu na przedmiot sprawy i jego rzeczywisty związek z interesem prawnym gminy, gmina nie jest stroną postępowania administracyjnego w sprawie indywidualnej z zakresu administracji publicznej, dotyczącej osoby trzeciej, w której decyzje wydaje wójt tej gminy; ani gmina, ani żaden jej organ nie są uprawnieni do zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji organu odwoławczego". Podobnie wypowiedział się NSA w postanowieniu z dnia 19 października 2000 r. sygn. akt
II SA/Gd 2159/00, LEX nr 46440 stwierdzając, że żaden przepis nie przyznaje organowi podatkowemu pierwszej instancji, uprawnienia do przekształcenia się w określonej fazie postępowania z organu podejmującego władcze rozstrzygnięcia w podmiot kwestionujący owe rozstrzygnięcia w drodze skargi. Także w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29 października 2009 r., sygn. akt K 32/08 (Dz. U. nr 187, poz. 1456) wskazano, iż jednostka samorządu terytorialnego (w tym gmina reprezentowana przez jej Burmistrza) nie może być ani skarżącym, ani uczestnikiem w postępowaniu sądowoadminstracyjnym.
Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd stwierdza, iż w pełni aprobuje zaprezentowane poglądy judykatury. Podkreślić bowiem trzeba, że dopuszczenie możliwości wniesienia skargi przez organ administracji publicznej, który wydał rozstrzygnięcie w sprawie, nadawałoby temu organowi dwojakie uprawnienia.
Z jednej strony – uprawnienia władcze w zakresie rozstrzygnięcia, z drugiej – uprawnienia strony, która kwestionuje takie rozstrzygnięcie w drodze skargi. Dodać również wypada, że w ustawowej roli organu orzekającego nie ma miejsca na jego własny interes prawny lub obowiązek także wówczas, gdy w rzeczywistości decyzja ta dotyka bezpośrednio lub pośrednio jego praw i obowiązków. Tym samym niewątpliwym jest, zdaniem Sądu, że Burmistrz jako organ podatkowy pierwszej instancji orzekający w sprawie zakończonej ww. ostateczną decyzją SKO, która została przez niego zaskarżona, nie posiada przymiotu strony skarżącej w postępowaniu przed tut. Sądem. Nie posiada również statusu uczestnika postępowania o jakim mowa w art. 33 p.p.s.a.
Wobec powyższego zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 wyżej wymienionej ustawy należało orzec jak w sentencji