Uzasadnienie
S. J. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach za 2004r. W skardze zawarła również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że razem z mężem nie dysponują jednorazowo tak wysoką kwotą, aby można było dokonać zapłaty należności wynikających z zaskarżonej decyzji w całości. Podkreśliła, że obok ponoszenia codziennych wydatków związanych z bieżącym życiem w tym utrzymaniem dwojga uczących się dzieci, spłaca dodatkowo raty zaciągniętego kredytu. Skarżąca podniosła, że dokonała wpłaty na poczet decyzji wydanej w stosunku do niej i jej męża w wysokości [...], które to środki pochodziły z oszczędności jak również ze sprzedaży mieszkania, której dokonano ze stratą.
Zdaniem strony, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji umożliwi jej zgromadzenie środków na spłatę całej należności bez konieczności kolejnego zadłużania się. Ponadto skarżąca dodała, że w przypadku wszczęcia postępowania egzekucyjnego przez organy podatkowe, będą ją obciążały również wysokie koszty postępowania egzekucyjnego, a skierowanie egzekucji do jej majątku spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki poprzez sprzedaż majątku w drodze licytacji według niższej wartości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270) – dalej: "p.p.s.a.", po przekazaniu skargi sądowi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten sąd.
Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu, sąd ocenia czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia sądowi ocenę czy przesłanki te w sprawie zachodzą.
W postanowieniu z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę.
Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia.
Skarżąca wskazała jedynie, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji jest podyktowany brakiem środków finansowych na jednorazową zapłatę należności wynikających z zaskarżonej decyzji, ponieważ obok ponoszenia codziennych wydatków związanych z bieżącym życiem w tym utrzymaniem dwojga uczących się dzieci, spłaca dodatkowo raty zaciągniętego kredytu. Wnioskodawczyni stwierdziła także, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji umożliwi jej zgromadzenie środków na spłatę całej należności bez konieczności kolejnego zadłużania się. Ponadto dodała, że w przypadku wszczęcia postępowania egzekucyjnego przez organy podatkowe będą ją obciążały również wysokie koszty postępowania egzekucyjnego, a skierowanie egzekucji do jej majątku spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki poprzez sprzedaż majątku w drodze licytacji według niższej wartości.
Zauważyć należy, że skarżąca nie podała jednak żadnych konkretnych, popartych stosownymi dokumentami, informacji dotyczących jej sytuacji majątkowej, które pozwoliłyby Sądowi ocenić zasadność twierdzeń zawartych we wniosku. Z treści wniosku nie wynika nawet, jakie dochody osiąga, jakim majątkiem dysponuje oraz jakie ponosi wydatki. Stwierdzić także trzeba, że okoliczność braku dostatecznych środków finansowych na wykonanie obowiązków wynikających z decyzji nie stanowi przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w świetle cyt. art. 61 § 3 p.p.s.a.
Również okoliczność wszczęcia przez organ ewentualnej egzekucji nie usprawiedliwia wstrzymania wykonania decyzji podatkowej. W art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe (bądź istotnie utrudnione) przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. w, GZ 138/04, niepubl.). Przymusowa realizacja zobowiązań podatkowych w drodze egzekucji ze swej istoty jest dolegliwa i powoduje obciążenie w sferze majątkowej zobowiązanego.
Wywieranie skutków finansowych dla strony jest normalną konsekwencją egzekucji administracyjnej. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, wskazana w art. 61 § 3 cytowanej ustawy nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło. Ciężar uprawdopodobnienia wspomnianych przesłanek spoczywa przy tym na wnioskodawcy. Należy zwrócić również uwagę, że w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002r. nr 110, poz. 968 ze zm.) istnieją ograniczenia egzekucji, które gwarantują zachowanie zobowiązanemu wystarczających warunków - według ustawodawcy - do humanitarnej egzystencji, choć niewątpliwie w gorszych standardach niż przed wszczęciem egzekucji.
W ocenie Sądu, Skarżąca nie wykazała istnienia przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Bez okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanki "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków", o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz bez przedstawienia stosownych dokumentów potwierdzających ich istnienie, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Sąd bowiem nie ma kompetencji uwzględniać, ani tym bardziej doszukiwać się z urzędu, a więc bez uzasadnienia wniosku, okoliczności decydujących o udzieleniu ochrony tymczasowej.
Skoro Skarżąca nie wykazała w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to brak było podstaw do udzielenia stronie ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jego oczekiwaniami.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji.