Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 04 stycznia 2011r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie wszczęte wnioskiem strony skarżącej z dnia 14 grudnia 2010r. o wstrzymania wykonania postanowienia tego organu z dnia 25 listopada 2010r.
Na postanowienie to strona złożyła, zgodnie z pouczeniem, zażalenie do Ministra Finansów.
Pismem z dnia 14 lutego 2011r. skarżący wskazując na postanowienie z dnia [...] r. wezwał Dyrektora Izby Skarbowej w B. do usunięcia naruszenia prawa. W uzasadnieniu powołał art. 52 i 53 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i stwierdził, że wobec przysługującego powództwa do sądu powszechnego jego wniosek z dnia 14 grudnia 2010r. o wszczęcie postępowania winien zostać rozpatrzony zgodnie z żądaniem.
Odpowiadając na powyższe wezwanie, Dyrektor Izby Skarbowej w piśmie z dnia 23 lutego 2011r. wyjaśnił stronie, że skorzystała ona z przysługującego prawa do zaskarżenia postanowienia z dnia 04 stycznia 2011r., a zatem skarga do sądu przysługiwać będzie na rozstrzygnięcie organu odwoławczego, o czym strona zostanie pouczona.
Pismem z dnia 05 kwietnia 2011r. J. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na odmowę usunięcia naruszenia prawa zawartą w piśmie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta - według § 2 powołanego przepisu - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
W myśl zaś art. 3 § 2 pkt 1 - 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwana dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1 - 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie nie była tego typu decyzja, postanowienie, akt, czy czynność, lecz pismo informujące podpisane przez Dyrektora Izby Skarbowej.
W treści pisma, będącego przedmiotem skargi, organ poinformował stronę skarżącą przytaczając treść art. 52 § 3 p.p.s.a., że instytucja wezwania do usunięcia naruszenia prawa dotyczy wyłącznie aktów prawnych lub czynności, dla których ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia. Natomiast na postanowienie z dnia 25 listopada 2010r. przysługiwał środek zaskarżenia w postaci zażalenia do Ministra Finansów, o czym strona została pouczona i z czego skorzystała, składając w dniu 31 stycznia 2011r. stosowne zażalenie. Zatem jak podkreślił organ, skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego będzie przysługiwać na rozstrzygnięcie organu odwoławczego. Ponadto organ poinformował, że w przedmiotowej sprawie regulowanej przepisami prawa administracyjnego nie przysługuje powództwo do sądu powszechnego.
W tym miejscu Sąd wskazuje, że treść art. 3 § 2 pkt 1 - 8 p.p.s.a. nie obejmuje skarg na pisma informujące. Skargi na tego rodzaju pisma nie podlegają kognicji sądu administracyjnego. Brak jest także przepisów szczególnych, które przewidywałyby w tego rodzaju sprawach sądową kontrolę (art. 3 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Oznacza to, że sprawa nie mieści się w katalogu spraw rozpoznawanych przez sądy administracyjne. W takiej sytuacji skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Na marginesie Sąd wskazuje, że w przedmiotowej sprawie stronie nie przysługiwało prawo, o którym stanowi art. 52 § 3 i § 4 p.p.s.a., wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, a następnie wniesienia skargi do sądu. Stosownie do tych przepisów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a (inne niż określone w cyt. pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach), można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa (§ 3). W przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Termin, o którym mowa w § 3, nie ma zastosowania (§ 4).
Zatem postanowienie z dnia 04 stycznia 2011r., nie mieści się w katalogu spraw, o których mowa powyżej, albowiem przysługiwał od niego środek odwoławczy, w postaci zażalenia, z którego strona skorzystała.
Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.