Uzasadnienie
I SA/Bd 273/05
Decyzją z dnia [...] 2004 r. Nr [...] Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B., na podstawie art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.) umorzył postępowanie wszczęte na wniosek Leszka G. z dnia [...] 2004 r. o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług za miesiące czerwiec, październik, grudzień 2000 r., sierpień, wrzesień, październik 2001 r. oraz styczeń 2002 r. w łącznej wysokości 331.527,00 złotych wraz z należnymi odsetkami.
Uzasadniając decyzję organ I instancji stwierdził, iż w tym samym przedmiocie prowadzone było już postępowanie w okresie wcześniejszym, tj. na wniosek skarżącego Leszka G. z dnia [...] 2002 r. W następstwie złożenia przez skarżącego w/w wniosku wydana została przez [...] Urząd Skarbowy w B. decyzja z dnia [...] 2002 r. Nr [...] odmawiająca stwierdzenia przedmiotowej nadpłaty, którą Izba Skarbowa w B. decyzją z dnia [...] 2002 r. nr [...] utrzymała w mocy. Decyzja Izby Skarbowej w B. nie została przez skarżącego zaskarżona do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W dniu [...] 2004 r. do [...] Urzędu Skarbowego w B. wpłynął kolejny wniosek skarżącego o stwierdzenie nadpłaty podatku VAT w kwocie 331.527,00 złotych.
Po przeanalizowaniu przez organ pierwszej instancji przedmiotu postępowania wszczętego wnioskiem z dnia [...] 2004 r. stwierdzono tożsamość sprawy, jak z wniosku z dnia [...] 2002 r. przyjmując, że w obu przypadkach występuje ten sam podmiot, sprawa dotyczy tego samego przedmiotu i tego samego stanu faktycznego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy.
Wobec powyższego postanowieniem z dnia [...] 2004 r. nr [...] organ podatkowy wezwał skarżącego do sprecyzowania wniosku poprzez wskazanie trybu wzruszenia decyzji ostatecznej Izby Skarbowej z dnia [...] 2002 r., Nr [...]. W odpowiedzi na powyższe wezwanie w piśmie z dnia [...] 2004 r. skarżący podkreślił, że nie wnosi o rozpatrzenie sprawy w trybie nadzwyczajnym wzruszenia decyzji ostatecznej i jednocześnie ponowił wniosek o stwierdzenia nadpłaty powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Warszawie z dnia 18 lutego 2000 r. sygn. akt III S.A. 398/99.
W świetle powyższych okoliczności Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B. decyzją z dnia [...] 2004 r., Nr [...] umorzył postępowanie z uwagi na okoliczność, iż merytoryczne rozstrzygnięcie wniosku z dnia [...] 2004 r. oznaczałoby wydanie decyzji w sprawie, która została poprzednio rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną.
Od powyższej decyzji skarżący w dniu [...] 2004 r. złożył odwołanie, którym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości powtarzając argumenty zawarte w jego piśmie z dnia [...] 2004 r. oraz przywołując wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 czerwca 2002 r., sygn. akt K 45/01.
Dyrektor Izby Skarbowej w B. po przeanalizowaniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz ustosunkowując się do argumentów podniesionych przez skarżącego w odwołaniu stwierdził, że wydanie w przedmiotowej sprawie nowej decyzji, bez wzruszenia decyzji ostatecznej w sposób określony przepisami Ordynacji podatkowej, spowodowałby skutki określone w art. 247 § 1 pkt 4 tejże ustawy, tj. powstałaby przesłanka stwierdzenia nieważności późniejszej decyzji. Wobec powyższego decyzją z dnia [...] 2005 r., Nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Niezgadzając się z takim rozstrzygnięciem skarżący za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w B. w ustawowym terminie wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Leszek G. podtrzymał swoje stanowisko zawarte w odwołaniu twierdząc wbrew ustaleniom organu podatkowego, iż doszło w przedmiotowej sprawie do zmiany stanu faktycznego i według jego oceny nie można mówić o tożsamości spraw.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie wywodząc podobnie jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skargę należało uznać za nieuzasadnioną. Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest zasada prawomocności (art. 16 Kpa). Postępowanie podatkowe jest szczególnym rodzajem postępowania administracyjnego a zatem również w odniesieniu do tego postępowania zasada prawomocności znajduje w pełni zastosowanie. W odniesieniu do postępowania podatkowego została określona w art. 128 ordynacji podatkowej. Zasada prawomocności (art. 16 Kpa i art. 128 O.p.) polega na tym, że ostateczne (prawomocne) decyzje administracyjne (podatkowe) tak długo pozostają w obrocie prawnym wywierając stosowne skutki prawne w stosunku do organów, stron i osób trzecich jak długo nie zostaną wyeliminowane z obrotu w sposób przewidziany prawem. Z akt sprawy wynika, że skarżący w dniu [...] 2002 r., wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług, za miesiące: czerwiec, październik, grudzień 2000 r., oraz sierpień, wrzesień i październik 2001 r., oraz styczeń 2002 r., w łącznej kwocie 331 527 zł.
Wszczęte tym wnioskiem postępowanie zostało zakończone ostateczną (prawomocną) decyzją Izby Skarbowej w B. z dnia [...] 2002 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzje [...] Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] 2002 r., nr [...] odmawiającej stwierdzenia nadpłaty i jej zwrotu w podatku od towarów i usług za w/w okresy rozliczeniowe. Mimo prawidłowego pouczenia w/w decyzja ostateczna nie została zaskarżona do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Biorąc pod uwagę zasadę prawomocności, o której wspomniano na wstępie, organy podatkowe nie mogły merytorycznie orzekać w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług w kwocie 331 527 zł za w/w okresy rozliczeniowe albowiem istniała w obrocie prawnym ostateczna decyzja Izby Skarbowej, którą merytorycznie rozstrzygnięto kwestie nadpłaty w podatku od towarów i usług za miesiące czerwiec, październik, grudzień 2000 r., sierpień, wrzesień, październik 2001 r., oraz styczeń 2002 r.
Ewentualne prowadzenie postępowania w tym zakresie i jego decyzyjne merytoryczne zakończenie byłoby obciążone wadą nieważności o której mowa w art. 247 § 1 pkt 4 O.p.
Wbrew twierdzeniom skarżącego, zmiana orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego co do dopuszczalności postępowania w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku VAT w związku z orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 czerwca 2002 r. sygn. K45/01 nie może stanowić podstawy do merytorycznego rozpoznania wniosku o stwierdzeniu nadpłaty w sytuacji gdy w obrocie prawnym istnieje ostateczna decyzja odmawiająca stwierdzenia tejże nadpłaty. Powyższe okoliczności w ocenie Sądu dawały organom podatkowym w pełni uzasadnioną podstawę do przyjęcia, że prowadzone w sprawie nadpłaty postępowanie było bezprzedmiotowe a w konsekwencji do jego umorzenia na podstawie art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznając, że zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia prawa na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 e., Prawo o postępowaniu przed Sądami administracyjnymi (Dz.U. 153 poz 1270 z poź. Zm.). skargę jako nieuzasadnioną oddalił.