Uzasadnienie
Pismem z dnia 19 kwietnia 2016r. skarżąca Spółka wniosła skargę na wymienioną w sentencji postanowienia interpretację indywidualną.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie argumentując, że skarżąca uchybiła terminowi do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: "p.p.s.a."), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Stosownie do treści art. 52 § 3 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Sąd po wniesieniu skargi może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. Ten tryb dotyczy więc m.in. wydawanych przez organy podatkowe interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach wymienionych art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, stanowi zatem surogat środka odwoławczego, którego zastosowanie jest niezbędne do uruchomienia sądowej kontroli (por. np. postanowienie NSA z dnia 6 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 1199/10).
Podkreślić należy, że przepis art. 52 § 3 p.p.s.a. określając zasady dopuszczalności skargi na interpretację indywidualną wymienia dwa warunki jej dopuszczalności: skarga może zostać przyjęta przez sąd do merytorycznego rozpoznania, o ile strona skarżąca wezwie organ, który wydał interpretację do usunięcia naruszenia prawa, a wezwanie to skieruje do organu w określonym w ustawie terminie czternastu dni od dnia – w tym wypadku - otrzymania interpretacji indywidualnej. Warunki te muszą zostać spełnione łącznie, a niespełnienie choćby jednego z nich czyni skargę niedopuszczalną.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt badanej sprawy w pierwszej kolejności wskazać należy, że Wójt Gminy B. wydał interpretację indywidualną w dniu [..] Interpretacja ta została skutecznie doręczona skarżącej w dniu 1 lutego 2016r. (data na zwrotnym potwierdzeniu odbioru – k. 49- 50 akt adm.).
Mając na względzie treść powołanego art. 52 § 3 p.p.s.a. skarżąca w terminie czternastu dni od dnia otrzymania interpretacji indywidualnej, tj. do 15 lutego 2016r. powinna wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa. Z akt sprawy wynika bezspornie, iż skarżąca nie spełniła tego warunku, ponieważ wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa w dniu 19 lutego 2016r. nadając przesyłkę za pośrednictwem poczty (data stempla pocztowego k. 54 akt adm.), a więc z uchybieniem terminu. Należy przy tym wskazać, że w wydanej interpretacji strona została prawidłowo pouczona o trybie i terminie jej zaskarżenia.
Podkreślenia wymaga również, że z akt sprawy nie wynika, iż uchybienie terminowi nastąpiło bez winy skarżącej. Wprawdzie zarówno w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, jak i w skardze strona wskazuje, że interpretację otrzymała w dniu 8 lutego 2016r. Jednakże przeczy temu wyraźnie wskazana data na zwrotnym poświadczeniu odbioru przesyłki zawierającej przedmiotową interpretację. Nie ulega wątpliwości, że w polu wyznaczonym na podpis odbierającego pismo jest wpisana data 1 lutego 2016r., a obok podpis osoby odbierającej oraz pieczęć Spółki G. Zatem trudno wnioskować, dlaczego skarżąca wskazuje, że interpretację odebrała w dniu 8 lutego 2016r. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone (por. postanowienie NSA z 25 maja 2016r. sygn. akt II FZ 289/16, z dnia 17 maja 2016r. II OZ 495/16). Przedmiotowe domniemanie może być obalone, jednakże skarżąca nie podała żadnych okoliczności związanych z inną datą doręczenia przesyłki, a z akt sprawy nie wynika, że składała wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, który to termin ma charakter procesowy.
Reasumując, złożenie przez skarżącą wezwania do usunięcia naruszenia prawa z uchybieniem czternastodniowemu terminowi do dokonania tej czynności należało uznać za bezskuteczne, co w konsekwencji stanowiło przeszkodę do skutecznego wniesienia skargi do sądu.
Wobec powyższego, Sąd badając warunki formalne dopuszczalności skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.