Postanowienie WSA w Bydgoszczy z 21 czerwca 2023 r., I SA/Bd 281/23

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy

Rozpoznanie

w dniu 21 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi S.J. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 20 stycznia 2023 r. nr 0401-IOV1.4103.34.2022 w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2020 r. postanawia: odrzucić skargę

Skład

Sędzia WSA Urszula Wiśniewska

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 20 stycznia 2023 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Rypinie z dnia 30 czerwca 2022 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2022 r. Decyzja organu odwoławczego, przesłana na adres pełnomocnika skarżącej, została uznana za doręczoną w trybie art. 150 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r., poz. 2651 ze zm., dalej: O.p.) z dniem 6 lutego 2023 r.

Na decyzję organu odwoławczego strona wniosła skargę, którą nadała w placówce pocztowej w dniu 12 maja 2023 r. (data stempla pocztowego na kopercie, w której nadano skargę).

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na uchybienie terminowi do wniesienia skargi, ewentualnie o oddalenie skargi w przypadku przywrócenia terminu do jej wniesienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu z powodu wniesienia jej z uchybieniem terminu.

Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm., dalej: p.p.s.a.), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, o czym stanowi art. 54 § 1 p.p.s.a.

Z akt sprawy wynika, że zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 20 stycznia 2023 r. została uznana za doręczoną w trybie art. 150 § 4 O.p. z dniem 6 lutego 2023 r. Zgodnie z tym przepisem, w przypadku niepodjęcia pisma, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (tj. upływem 14 dni od dnia złożenia przesyłki w placówce pocztowej - pierwszego jej awizowania), a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Z adnotacji doręczającego przesyłkę znajdujących się na kopercie, w której przesłano decyzję do pełnomocnika skarżącej (t. 3/3, k. 256 akt administracyjnych) wynika, że pierwsze awizowanie przesyłki nastąpiło w dniu 23 stycznia 2023 r. i od tego dnia należy liczyć termin 14-dniowy, po upływie którego przesyłka zostaje uznana za doręczoną. Po drugim awizowaniu przesyłki w dniu 31 stycznia 2023 r., przesyłka została zwrócona w dniu 7 lutego 2023 r. z powodu niepodjęcia jej w terminie. W tych okolicznościach należy stwierdzić, że doręczenie decyzji w trybie art. 150 § 4 O.p. nastąpiło z dniem 6 lutego 2023 r. Zatem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał z dniem 8 marca 2023 r. Dla skutecznego dotrzymania tego terminu niezbędnym było wniesienie skargi do dnia jego upływu. Z akt sprawy wynika natomiast, że skarga z dnia 9 maja 2023 r. została nadana listem poleconym na adres organu odwoławczego dopiero w dniu 12 maja 2023 r., a więc po terminie wskazanym w powołanym art. 53 § 1 p.p.s.a. Okoliczność nadania skargi w tym dniu wynika z daty widniejącej na stemplu pocztowym znajdującym się na kopercie w której nadano skargę (k. 10 akt sądowych).

Sąd podkreśla, że warunkiem rozpatrzenia skargi jest złożenie jej w ustawowym terminie. Zgodnie z art. 85 p.p.s.a., czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Skoro skarżąca nie zachowała trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi, to tym samym brak jest podstaw do jej merytorycznego rozpatrzenia. Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn formalnych.

Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.