Postanowienie WSA w Bydgoszczy z 3 czerwca 2013 r., I SA/Bd 282/13

Rozpoznanie

w dniu 03 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym

Sprawa

w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej Bydgoszczy w B. z dnia [...]2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2009 r. postanowił:

Sentencja

1. zwolnić skarżącą z kosztów sądowych,
2. ustanowić doradcę podatkowego.

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Mariusz Pawełczak

Uzasadnienie

Wraz ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej Bydgoszczy w B. z dnia [...] 2013 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2009 r. skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego.

Wniosek strona uzasadniła trudną sytuacją materialną oraz zdrowotną. Wskazała, iż samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Skarżąca utrzymuje się ze świadczenia emerytalnego w wysokości [...] zł, które jest pomniejszane o ¼ w związku z zajęciem komorniczym. Oświadczyła, że nie posiada oszczędności oraz przedmiotów wartościowych, a cały dochód przeznacza na swoje utrzymanie oraz zakup leków.

Mając na uwadze powyższe zważono, co następuje:

Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej zwana p.p.s.a. - prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 2 p.p.s.a.). Natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Natomiast przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym jest możliwe wówczas, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Instytucja prawa pomocy jest jednak wyjątkiem od ogólnej zasady ustanowionej w art. 199 p.p.s.a., zgodnie z którą strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Ciężar wykazania okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy, o których mowa w art. 246 § 1 p.p.s.a. spoczywa na stronie składającej wniosek o jego przyznanie. Oznacza to, że powinna ona poczynić wszelkie kroki mające na celu uprawdopodobnienie tych okoliczności.

W wyniku dokonanej analizy sytuacji finansowej i majątkowej skarżącej należy stwierdzić, że wykazała ona, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, jak i ustanowienia pełnomocnika bez uszczerbku w swoim utrzymaniu. Wpływ na takie rozstrzygnięcie miało to, iż strona utrzymuje się z niewielkiego świadczenia emerytalnego. Należy również stwierdzić, że cały miesięczny dochód strony jest przeznaczany na zaspokajanie podstawowych potrzeb egzystencjalnych.

Z tych powodów na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 245 § 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.