Wyrok WSA w Bydgoszczy z 6 maja 2015 r., I SA/Bd 282/15

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy

Rozpoznanie

na rozprawie w dniu 6 maja 2015 r.

Sprawa

sprawy ze skargi A. P.-W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 r. oddala skargę

Skład

Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska przewodniczący
Sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka sprawozdawca
Sędzia WSA Jarosław Szulc
asystent sędziego Katarzyna Chowańska protokolant

Uzasadnienie

I SA/Bd 282/15

UZSADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. określającą A. P.(skarżącej) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. w kwocie 43.696 zł.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podał, iż skarżąca w zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2012 – PIT-37 wykazała nadpłatę w kwocie 8.119,00 zł. Organ I instancji określając wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 rok w wysokości 43.696,00 uznał, że skarżącej nie przysługuje prawo do skorzystania z prawa do preferencyjnego rozliczenia się jako osoby samotnie wychowującej dzieci, przewidzianego w art. 6 ust. 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.). Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji wskazał, iż zamysłem ustawodawcy było uprzywilejować ewidentnie te osoby, które samotnie troszczą się o codzienne zaspokajanie potrzeb dziecka nie zaś dla każdego rodzica, który sprawuje władzę rodzicielską i jednocześnie jest stanu wolnego.

W odwołaniu od powyższej decyzji strona zarzuciła naruszenie 125 § 1 w związku z art. 180 § 1, art. 181 i art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 4 w związku z art. 124 ustawy Ordynacja podatkowa. Skarżąca zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych polegający na dowolnym i niewynikającym z materiału dowodowego, opartym wyłącznie o domniemanie organu określone mianem "doświadczenia życiowego" ustaleniu, że strona nie była w 2012 roku osobą samotnie wychowującą dziecko.

Zaskarżonej decyzji zarzucono również naruszenie przepisu prawa materialnego art. 6 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że dla uznania danej osoby za samotnie wychowującą dziecko stan taki musi utrzymywać się przez cały rok podatkowy, pomimo iż przepisy ustawy nie wprowadzają takiej przesłanki a dla wypełnienia warunków określonych tą normą prawną wystarczające jest, aby stan "samotnego wychowywania dziecka" zaistniał w ciągu roku podatkowego, co w konsekwencji skutkowało błędnym niezastosowaniem tego przepisu.

Rozpatrując złożony środek odwoławczy organ II instancji zaskarżoną decyzją z dnia [...]., utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji uznając, iż podniesione w odwołaniu okoliczności nie uzasadniają jego uchylenia.

W uzasadnieniu organ podał, że spór w sprawie dotyczy możliwości skorzystania przez skarżącą z preferencyjnego sposobu opodatkowania przewidzianego dla osób samotnie wychowujących dzieci.

Organ wskazał na przesłanki preferencyjnego sposobu opodatkowania określone w art. 6 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wskazując, że ustawodawca uzależnił prawo do skorzystania z preferencyjnych zasad obliczania podatku dochodowego m. in. od spełnienia warunku posiadania statusu osoby samotnie wychowującej dziecko i wychowywania dziecka w roku podatkowym.

Organ podał, że podatniczka posiada dwoje dzieci (córkę V. ur. 21.09.2002 r. i syna V. ur. 10.05.2007r.) ze związku z R. W.. Wskazano, że R. W. od dnia 10 marca 2011 roku do chwili obecnej jest zameldowany na pobyt stały pod tym samym adresem co skarżąca tj. L., ul. M.. Od dnia 1 marca 2012 roku pod wskazanym wyżej adresem zarejestrował działalność gospodarczą. W dniu 12 grudnia 2012 roku strona zawarła związek małżeński z ojcem dzieci.

Organ wskazał na wyjaśnienia skarżącej, która podała, że w styczniu i lutym 2012 roku R. W. nie zamieszkiwał w L., przy ul. M.. Pod tym adresem zamieszkuje od kwietnia 2012 roku.

R.W. w piśmie z dnia 14 marca 2014 roku zaznaczył, iż w okresie od stycznia do marca 2012 roku nie sprawował władzy rodzicielskiej nad dziećmi V. i V., nie prowadził ze stroną wspólnego gospodarstwa domowego i nie ponosił kosztów utrzymania dzieci.

Odnosząc się do powyższego organ stwierdził, że nie kwestionuje faktu zamieszkiwania w okresie od stycznia do marca 2012 roku przez R.W. pod adresem innym niż L., ul. M.. Jednakże fakt czasowego zamieszkiwania ojca dzieci pod adresem innym niż strona nie przesądza o tym, iż w 2012 roku podatniczka była osobą samotnie wychowującą dzieci.

Organ powołał się na pogląd orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, że aby uznać rodzica lub opiekuna prawnego za osobę samotnie wychowującą dziecko nie wystarczy, by była stanu wolnego (lub w stosunku do której orzeczono separację, albo osobą pozostającą w związku małżeńskim, jeżeli jej małżonek został pozbawiony praw rodzicielskich lub odbywa karę pozbawienia wolności), ale musi również faktycznie samotnie wychowywać dziecko, przy czym "samotnie" oznacza wg NSA "bez udziału innej osoby". Jak podkreśla się w orzecznictwie, uzasadnienie wprowadzenia ulgi (wykładnia celowościowa) świadczy wyraźnie o tym, że ustawodawca kierował ją wyłącznie do tych osób, które samotnie troszczą się zaspokajanie codziennych potrzeb dziecka, nie zaś do każdego rodzica, który ma władzę rodzicielską i jednocześnie jest stanu wolnego, ale nie pełni codziennej (samotnej) pieczy nad dzieckiem. Innymi słowy, nie każda osoba mająca dzieci i znajdująca się w stanie wolnym określonym w komentowanym przepisie jest osobą samotnie wychowującą dziecko.

Aby skorzystać z ulgi, o której mowa w art. 6 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podatnik musi pozostawać nie tylko w określonym stanie cywilnym, lecz także faktycznie samotnie wychowywać dziecko. Uzasadnienie wprowadzenia ulgi świadczy wyraźnie o tym, że ustawodawca kierował ją tylko do osób, które samotnie (bez udziału drugiego rodzica) i osobiście troszczą się o zaspokajanie codziennych potrzeb dziecka.

Organ odwoławczy zgodził się ze skarżącą, że powołany przepis stanowi o osobach wychowujących samotnie dzieci "w roku podatkowym", a nie "przez rok podatkowy". Wystarczające jest zatem, aby stan taki zaistniał w ciągu roku, a nie, aby trwał przez cały rok. Jednak zdaniem organu okres samotnego wychowywania "w roku podatkowym" odnosi się do sytuacji gdy np. podatnik zostanie osobą samotnie wychowującą na skutek śmierci małżonka w trakcie roku podatkowego, czy do sytuacji gdy osoba samotnie wychowująca dziecko status taki nabywa m. in. w związku z orzeczeniem sądowym w trakcie roku podatkowego (rozwód, odebranie władzy rodzicielskiej drugiemu współmałżonkowi).

Dyrektor Izby Skarbowej odniósł się do pojęcia wspólnego wychowywania. Pojęcie to w ocenie organu zakłada pewną ciągłość dbania o zaspokajanie różnorodnych potrzeb, wynikającą z samego pojęcia wychowania. Jest to permanentny proces przejawiający się w trosce o codzienny byt dziecka, jego fizyczny i psychiczny rozwój, zmierzający do prowadzenia go do samodzielności poprzez zapewnienie mu środków utrzymania, właściwych warunków bytowych, edukacyjnych czy też poprzez osobistą dbałość. Zdaniem organu odwoławczego biorąc pod uwagę, iż "wychowanie" jest procesem długotrwałym i złożonym to fakt, iż ojciec dzieci do stycznia 2012 roku i od kwietnia 2012 roku brał udział w procesie wychowawczym to przerwa we wspólnym zamieszkiwaniu spowodowana konfliktem między skarżącą i ojcem dzieci nie upoważnia strony do skorzystania z preferencyjnego sposobu opodatkowania przewidzianego dla osób samotnie wychowujących dzieci.

Od powyższej decyzji strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, w której wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 6 ust. 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez jego błędną wykładnię w zakresie pojęcia osoby samotnie wychowującej dziecko. Podkreślono, iż błędnie uznano, iż niezamieszkiwanie przez ojca dziecka z jego matką przez okres 3 miesięcy i nieuczestniczenie w tym czasie w procesie wychowywania i opieki nad dzieckiem nie powoduje, że w tym okresie matka dziecka jest osobą samotnie wychowującą dziecko oraz nie zrywa ciągłości okresu wychowywania dziecka przez oboje rodziców z uwagi na jego "złożoność i długotrwałość". Ponadto zarzucono zawężenie pojęcia samotnego wychowywania dziecka ''w roku podatkowym" do sytuacji wyjątkowych, takich jak śmierć drugiego z rodziców, orzeczenie rozwodu lub pozbawienie władzy rodzicielskiej, podczas gdy ustawodawca nie rozróżnia możliwości uzyskania uprawnienia do preferencyjnej formy opodatkowania w zależności od przyczyn samotnego wychowywania dziecka, co może wynikać nawet - z porozumienia jego rodziców i ich zgodnej woli, a tym samym (wbrew odmiennej argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji) faktycznym przyjęciu. że dla uznania danej osoby za samotnie wychowującą dziecko stan taki musi utrzymywać się przez cały rok podatkowy, pomimo, iż przepisy ustawy nie wprowadzają takiej przesłanki. Zdaniem pełnomocnika powyższe skutkowało błędnym zastosowaniem art. 6 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Formułując zarzuty natury procesowej strona zarzuciła naruszenie art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa, poprzez niecałościową ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, sprzeczną z regułami logicznego rozumowania, a w konsekwencji błędne uznanie, że w toku postępowania podatkowego doszło do udowodnienia, że skarżąca wychowywała w roku podatkowym 2012 dzieci wraz z inną osobą, a zatem nie wychowywała ich samotnie, a także poprzez ustalenie, że R. W. uczestniczył w wychowywaniu wspólnych ze skarżącą dzieci w okresie do stycznia 2012 roku oraz od kwietnia 2012 roku, przy jednoczesnym ustaleniu, że strona w okresie od stycznia 2012 roku do kwietnia 2012 roku nie była osobą samotnie wychowującą dziecko.

Skarżąca zrzuciła ponadto naruszenie art. 200a § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez zaniechanie przeprowadzenia rozprawy, pomimo złożenia wniosku o jej przeprowadzenie, celowości takiego działania, a w szczególności potrzeby odebrania wyjaśnień od skarżącej i R. W. w kwestii uczestniczenia (nieuczestniczenia) świadka w procesie wychowywania wspólnych ze skarżącą dzieci w okresie od stycznia do kwietnia 2012 roku w zakresie szerszym niż wynikający z ich pisemnych oświadczeń oraz braku przesłanek negatywnych uzasadniających rezygnację z przeprowadzenia rozprawy.

Strona wskazała, że zaskarżonej decyzji poczyniono trafne ustalenie, że ojciec dzieci w 2012 roku nie zamieszkiwał ze skarżącą i ich wspólnymi dziećmi przez pierwsze 3 miesiące roku podatkowego, jednocześnie stwierdzając, iż dla skorzystania z instytucji przewidzianej w art. 6 ust 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie jest konieczne aby stan samotnego wychowywania dziecka istniał przez cały rok podatkowy, a wystarczające jest aby przesłanki pozytywne spełnione były przez część roku. W skazano również, iż z przywołanego przez organ odwoławczy orzecznictwa wynika, że "wspólne wychowywanie dziecka" oznacza pewną ciągłość dbania o zaspokajanie różnorodnych potrzeb, jest to proces permanentny, przejawiający się w trosce o codzienny byt dziecka. Skarżąca stwierdziła w tym kontekście, że trudno kształtować postawy dziecka nie mając z nim kontaktu, nie uczestnicząc w sprawowaniu władzy rodzicielskiej i nie ponosząc kosztów ich utrzymania tak jak to miało miejsce w przypadku jej męża przez pierwsze 3 miesiące 2012 roku. Zdaniem strony spełniała ona (wyłącznie) warunki wskazane w cytowanym orzecznictwie w spornym okresie co wynika z zebranego materiału dowodowego.

Zdaniem skarżącej organ podatkowy wadliwie uznał, że niezamieszkiwanie przez ojca dzieci z ich matką przez okres 3 miesięcy i nieuczestniczenie w tym czasie w procesie wychowywania. nie powoduje, że w tym. okresie matka dzieci jest osobą samotnie wychowującą. W ocenie strony stan taki należy uznać za prowadzący do zerwania ciągłości okresu wychowywania dzieci przez oboje rodziców, którzy w ten sposób przestają wychowywać dziecko wspólnie, a jedno z nich zaczyna czynić to samotnie. Wskazano, również, iż w orzecznictwie podkreśla się, że w obecnym stanie prawnym dziecko może mieć dwoje samotnie wychowujących je rodziców, o ile tylko podział czasowy i funkcjonalny ich zadań wychowawczych wskazuje na brak wzajemnego wspierania i porozumienia w tej mierze pomiędzy rodzicami. Strona podkreśliła, iż proces wychowawczy nie tylko nie był prowadzony przez oboje rodziców w tym samym miejscu i czasie, ale przez jednego z nich nie by prowadzony w ogóle.

Organ odwoławczy zdaniem strony bezzasadnie ograniczył możliwość skorzystania z przedmiotowego sposobu rozliczeń przez osoby samotnie wychowujące dzieci jedynie przez część roku podatkowego dla sytuacji szczególnych losowych, choć ustawodawca nie różnicuje tego uprawnienia od przyczyn samotnego wychowywania dziecka jedynie przez część roku. Podkreślono, iż przepis art. 6 ust. 4 nie wymaga, aby wskazywana przesłanka istniała przez cały rok podatkowy, stan taki ma wystąpić "w raku podatkowym" nie zaś "przez rak podatkowy".

W ocenie skarżącej organ rozpatrzył materiał dowodowy niecałościowo, sprzecznie z zasadami doświadczenia życiowego, bez wyprowadzenia odpowiednich wniosków z jego treści. Wskazano, iż żadne dowody oceniane zgodnie z doświadczeniem życiowym nie potwierdzały aby w okresie, w jakim rodzice dzieci nie zamieszkiwali razem, ojciec brał czynny udział w ich wychowywaniu. Zaznaczono, iż ze zgromadzanego materiału dowodowego wyprowadzono wnioski i ustalenia wewnętrznie sprzeczne. W tym kontekście stron wskazał, że skoro organ stwierdza jednoznacznie, że ojciec dzieci uczestniczył w procesie wychowawczym wspólnych dzieci jedynie do stycznia 2012 roku, a następnie od kwietnia 2012 roku, to niezrozumiałe i pozbawione podstaw jest jednoczesne ustalenie, że skarżąca nie wychowywała w tym okresie dzieci samotnie.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej stosując kryterium legalności, czyli zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.),

Zatem rolą Sądu jest ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie administracji jest prawidłowe i to pod względem merytorycznym jak i procesowym. Dlatego uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia:

1. przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy,
2. przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

Sąd również uwzględnia skargę, gdy stwierdzi istnienie przesłanek dających podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej "p.p.s.a.").

Na podstawie art. 134 § 1 ww. ustawy p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Istota sporu sprowadza się do oceny, czy organy podatkowe zasadnie odmówiły skarżącej ulgi przeznaczonej dla osób samotnie wychowujących dziecko.

Zgodnie z treścią art. 6 ust. 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w roku 2012 - od dochodów rodzica lub opiekuna prawnego, podlegającego obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 1 będacego panną, kawalerem, wdową, wdowcem, rozwódką, rozwodnikiem albo osobą, w stosunku do której orzeczono separację, lub osobą pozostającą w związku małżeńskim, jeżeli jej współmałżonek został pozbawiony praw rodzicielskich lub odbywa karę pozbawienia wolności, jeżeli ten rodzic lub opiekun w roku podatkowym samotnie wychowuje dzieci:

1. małoletnie,
2. bez względu na ich wiek, które zgodnie z odrębnymi przepisami otrzymywały zasiłek (dodatek) pielęgnacyjny lub rentę socjalną,
3. do ukończenia 25 roku życia uczące się w szkołach, o których mowa w przepisach o systemie oświaty, przepisach o szkolnictwie wyższym lub w przepisach regulujących system oświatowy lub szkolnictwo wyższe obowiązujących w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie, jeżeli w roku podatkowym nie uzyskały dochodów podlegających opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27 lub art. 30b w łącznej wysokości przekraczającej kwotę stanowiącą iloraz kwoty zmniejszającej podatek oraz stawki podatku, określonych w pierwszym przedziale skali podatkowej, o której mowa w art. 27 ust. 1, z wyjątkiem renty rodzinnej - podatek może być określony, z zastrzeżeniem ust. 8, na wniosek wyrażony w rocznym zeznaniu podatkowym, w podwójnej wysokości podatku obliczonego od połowy dochodów osoby samotnie wychowującej dzieci, z uwzględnieniem art. 7, z tym że do sumy tych dochodów nie wlicza się dochodów (przychodów) opodatkowanych w sposób zryczałtowany na zasadach określonych w tej ustawie.

Zatem spór zasadza się na interpretacji pojęcia "osoby samotnie wychowującej dzieci". Przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy należy mieć przede wszystkim na uwadze cel, jaki przyświecał Ustawodawcy. Zdaniem Sądu celem było wspieranie rodzin niepełnych, które z tego właśnie powodu zwykle pozostają w trudniejszych warunkach materialnych. Samotni rodzice nie mogą korzystać z preferencyjnego rozliczania się małżonków, przy istnieniu wspólności majątkowej małżeńskiej. Nie ulega przy tym wątpliwości, że z posiadaniem dziecka wiąże się konieczność ponoszenia dodatkowych, a zatem wyższych kosztów utrzymania i to bez względu na fakt czy drugi z rodziców pomaga w jego wychowaniu.

Odpowiedzią na ten stan może być właśnie omawiana regulacja, zawarta w art. 6 ust. 4 updof. W zakresie dotyczącym niniejszej sprawy, tj. w odniesieniu do rodziców bądź opiekunów prawnych nie pozostających w związku małżeńskim, ustawodawca wyraźnie zastrzegł, iż za osobę samotnie wychowującą dzieci uważa się jedno z nich, jeżeli osoba ta jest panną, kawalerem, wdową, wdowcem, rozwódką, rozwodnikiem.

Z takiego sformułowania przepisu jednoznacznie wynika, że status osoby samotnie wychowując dziecko został powiązany ze stanem cywilnym osoby, który stanowi jedyne kryterium dla takiej kwalifikacji rodzica bądź opiekuna prawnego.

Istotne jest również to, iż przepisy ustaw kierowane są do konkretnych adresatów, a zadaniem prawodawcy jest takie ich zredagowanie, aby dokładnie i w sposób zrozumiały dla adresatów zawartych w nich norm wyrażały intencje prawodawcy. Nawet w sytuacji, gdyby wola ta została wyrażona nieprecyzyjnie a sformułowany przepis niecałkowicie oddawałby intencję ustawodawcy, zasada pewności i bezpieczeństwa gwarantuje podatnikowi spełniającemu ustawowo określone warunki, prawo do skorzystania z preferencji jaka została przewidziana w tym przepisie.

Ostatecznie, należy uznać, iż w sformułowaniu w art. 6 ust. 4 i ust. 5 zd. 1 updof zasad korzystania z preferencji podatkowej wspólnego rozliczenia, również można doszukać się pewnych założeń polityki socjalnej i odpowiedzi na potrzeby społeczne. "Samotny rodzic" pozostając poza związkiem małżeńskim pozbawiony jest bowiem prawa do skorzystania z preferencji rozliczenia przewidzianej dla małżonków, pomiędzy którymi istnieje wspólność majątkowa.

Aby rozstrzygnąć powyższą kwestię należy przywołać przede wszystkim ustalony przez organy stan faktyczny sprawy. Strona skarżąca z faktu, że pomiędzy nią a ojcem dzieci nastąpiła trzymiesięczna przerwa we wzajemnych kontaktach poprzedzona wspólnym zamieszkiwaniem pod jednym adresem, w tym także zarejestrowaniem działalności gospodarczej wywodzi prawo do uznania jej za osobę samotnie wychowującą dzieci. Powołuje się przy tym na fakt, że ustawodawca nie utożsamił czas pozostawania bez opieki drugiego z rodziców z pełnym rokiem podatkowym, co w opinii strony wystarczy do uznania jej w tym czasie za osobę samotnie wychowującego dziecko i z tego względu winna korzystać z ulgi prorodzinnej, co w jej wypadku na dwoje dzieci winno wynieść ww. kwotę.

Odpowiadając na powyższe należy zgodzić się z organem i skarżącą, że istotnie Ustawodawca nie utożsamił tych pojęć tzn. że okres, w którym osoba samotnie wychowuje dziecko musi trwać przez pełny rok podatkowy.

W niniejszej sprawie jednak, wbrew zarzutom skargi, należy mieć na uwadze pełny stan faktyczny sprawy, a nie opierać się wyłącznie na owych trzech miesiącach przerwy w kontaktach między rodzicami. Jak wynika bowiem ze stanu faktycznego - rodzice dzieci zamieszkiwali pod tym samym adresem od wielu lat, a ojciec dzieci, używając tego adresu nawet zarejestrował działalność gospodarczą. Fakt, że z powodu nieporozumień, ojciec dzieci wyprowadził się na 3 miesiące nie oznacza, że można uznać tak jak chce tego skarżąca, że w tym czasie ona samotnie wychowywała dwoje dzieci. Na uwagę zasługuje to, że oboje rodzice w grudniu 2012 r, a więc w roku podatkowym, podlegającym badaniu, zawarli związek małżeński, co oznacza, że konflikt nie miał wpływu na ocenę, że przez owe 3 miesiące skarżąca samotnie wychowywała dzieci.

Należy wskazać, że za osobę samotnie wychowującą dziecko można uznać tę osobę, która faktycznie wychowuje dziecko bez udziału drugiego z rodziców.

Z powyższych względów Sąd uznaje, że prawo do preferencyjnego rozliczenia podatkowego, przysługuje osobie, która spełnia formalne kryterium określone w art. 6 ust. 4 wskazując jako warunek niezbędny to, że żadna inna osoba nie może być uznana za samotnie wychowującą dziecko. Nie ma znaczenia stan cywilny obojga rodziców. Znaczenie ma tu fakt rzeczywistego, samotnego wychowywania dziecka, bez udziału drugiego z rodziców. Warto w tym miejscu przytoczyć wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2012r. sygn. akt II FSK 1228/10, w którym stwierdzono: " słowo "samotnie"- w kontekście art. 6 ust. 4 i 5 u.p.d.o.f. oznacza - bez udziału innej (innych) osób." A zatem czy w przedstawionej sytuacji można jednoznacznie, w stosunku do skarżącej - powtórzyć to stwierdzenie ?

Dla oceny, czy w konkretnej sytuacji preferencja podatkowa może mieć zastosowanie, należy ustalić, czy daną osobę należącą do kręgu osób enumeratywnie wymienionych w art. 6 ust. 5 u.p.d.o.f. można uznać za osobę faktycznie "samotnie" wychowującą dziecko. Niespełnienie któregokolwiek z powyższych warunków powoduje konieczność stwierdzenia, że dana osoba nie może być uznana za adresata art. 6 ust. 4 u.p.d.o.f. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 07 lipca 2011r. sygn. akt II FSK 353/10).

Wskazać należy również, na pozostającą poza sporem okoliczność, iż podnoszony przez stronę konflikt pomiędzy rodzicami miał charakter przejściowy. Partner skarżącej od marca 2011r. był zameldowany pod tym samym adresem co ona. Zgodnie z oświadczeniami skarżącej i R.W. czasowo mieszkał pod innym adresem. Ponownie zamieszkał wraz z rodziną już w kwietniu 2012r. Podkreślenia wymaga również, że jeszcze tego roku rodzice zawarli związek małżeński. Na marginesie należy wskazać, że konflikty rodzinne nie są we współczesnych rodzinach niczym nadzwyczajnym. Podobnie nieobecność jednego z rodziców w domu. Obecnie z uwagi na sytuację w kraju i konieczność przemieszczania się za pracą jak i za zdobywaniem nowego zawodu, te wskazane okoliczności łączą się z koniecznością wyjazdu jednego z rodziców poza miejsce wspólnego, jak w niniejszej sprawie - zamieszkania. Z tego względu nie można orzec, że ci wszyscy rodzice sami pozostający w domu i opiekujący się dziećmi są osobami samotnie wychowującymi dziecko, a zatem za ten okres winni skorzystać, tak jak chce tego skarżąca - z ulgi prorodzinnej w oparciu o art. 6 ust. 4 ww. ustawy.

Sąd stwierdza, że materiał dowodowy w sprawie, został zebrany w sposób wystarczający do rozstrzygnięcia. Nie naruszono zasad procedury wskazanych w skardze, gdyż ocena materiału została dokonana przez organy prawidłowo bez przekroczenia zasad. Wnioski organów są logiczne i wbrew stanowisku strony są spójne.

Reasumując Sąd stwierdza, że zarzuty skargi nie znajdują odzwierciedlenia w materiale dowodowym. Stanowisko organów jest zbieżne z orzecznictwem sądów administracyjnych. W tym miejscu należy przywołać postanowienie NSA w sprawie

II FPS 3/10 wraz ze stanowiskiem Rzecznika Praw Obywatelskich, z którym skład orzekający się zgadza i go powiela. Należy również na potwierdzenie powyższego stanowiska przywołać wyrok NSA z 11.10.10 r. w sprawie II FSK 2474/10.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.

E. Kruppik – Świetlicka I. Najda – Ossowska J. Szulc