Uzasadnienie
W dniu [...] listopada 2016r. nr Dyrektor Izby Skarbowej w B., działający z upoważnienia Ministra Rozwoju i Finansów, po rozpoznaniu wniosku Gminy B. z dnia [...] września 2016r., uzupełnionego w dniu [...] listopada 2016r. wydał interpretację indywidualną w zakresie podatku od towarów i usług. Przedmiotowa interpretacja zawierająca prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie wniesienia skargi została doręczona pełnomocnikowi skarżącej w dniu 18 listopada 2016r. (co wynika z Urzędowego Poświadczenia Odbioru)
W dniu 14 grudnia 2016r. (data nadania przesyłki) skarżąca reprezentowana przez doradcę podatkowego, za pośrednictwem organu wniosła skargę do tut. Sądu na interpretację indywidualną z dnia [...] listopada 2016r.
W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że strona przed wniesieniem skargi nie wezwała organu do usunięcia naruszenia prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W świetle § 3 powołanego przepisu, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a (interpretacje indywidualne), można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę.
Wobec powyższego wniesienie skargi do sądu administracyjnego na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego winno zostać poprzedzone wezwaniem organu podatkowego do usunięcia naruszenia prawa w terminie 14 dni, o czym stanowi wprost art. 52 § 3 p.p.s.a.
W realiach niniejszej sprawy zaskarżona interpretacja została doręczona pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 18 listopada 2016r. (Urzędowe Poświadczenie Doręczenia w aktach administracyjnych), a w dniu 14 grudnia 2016r. nadana została w placówce operatora pocztowego skarga na ww. interpretację. Nie została ona jednak poprzedzona pisemnym wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa, co w myśl przytoczonych wyżej przepisów stanowi wymóg formalny skargi na interpretację indywidualną prawa podatkowego. W tym miejscu wypada podnieść, że strona (reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika) została prawidłowo pouczona o trybie zaskarżania interpretacji – pouczenie w tym przedmiocie znajduje się na stronie 23 zaskarżonej interpretacji i w ocenie Sądu jest sformułowane w sposób niepozostawiający wątpliwości, iż w określonym terminie przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego należało wezwać Ministra Rozwoju i Finansów do usunięcia naruszenia prawa.
Zauważyć należy, że wprawdzie pełnomocnik skarżącej w treści skargi (na str.
- oświadczył, iż "2 grudnia 2016r. Gmina otrzymała odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, gdzie Organ jednozdaniowo stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji", a następnie (na str.
- wskazał, że "(...) odpowiedź organu z dnia 6 lipca 2016r. na wezwanie Gminy do usunięcia naruszenia prawa nie zwierało żadnego uzasadnienia odmowy zmiany interpretacji (...)", jednakże z zestawienia powyższych dat wynika, iż organ udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jeszcze przed wydaniem zaskarżonej interpretacji, co jest niemożliwe. Ponadto, brak jest w aktach administracyjnych powołanych przez pełnomocnika pism, a oświadczenie organu zawarte w odpowiedzi na skargę w tym zakresie jest jednoznaczne i stanowi, że twierdzenie pełnomocnika jest niezgodne z rzeczywistym przebiegiem postępowania, albowiem skarżąca przed złożeniem skargi do Sądu, nie wniosła wezwania do usunięcia naruszenia prawa (str. 5-6).
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że w tej sytuacji wniesienie skargi było niedopuszczalne. Strona skarżąca nie poprzedziła jej bowiem uprzednim wezwaniem Ministra Rozwoju i Finansów do usunięcia naruszenia prawa, pomimo prawidłowego pouczenia o sposobie wniesienia skargi.
Odnosząc się natomiast do oświadczenia pełnomocnika skarżącej o cofnięciu skargi uznać należy, że jest ono prawnie nieskuteczne. Wniosek o cofnięcie skargi nie podlega w takiej sytuacji, jaka ma miejsce w niniejszej sprawie, merytorycznej ocenie w świetle przesłanek art. 60 p.p.s.a. Cofnąć można bowiem skargę skutecznie wniesioną. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wielokrotnie podkreślano, że przesłanki niedopuszczalności skargi mają pierwszeństwo przed okolicznościami warunkującymi umorzenie postępowania. W razie bowiem niedopuszczalności skargi, a więc uznania, że skarga nie została skutecznie złożona, postępowanie sądowe nie może się toczyć w ogóle, a zatem nie może zostać również umorzone (por. np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 27 czerwca 2008 r., II OSK 923/08; 16 stycznia 2014 r., II OSK 3150/13).
Z tego względu Sąd postanowił o odrzuceniu skargi na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. O zwrocie wpisu orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a.