Uzasadnienie
Pismem z dnia 5 maja 2016 r. (nadanym na poczcie w tym samym dniu) J.Sz. wniósł skargę o wznowienie postępowania sądowego, zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 14 kwietnia 2015 r., sygn. akt I SA/Bd 188/15 oddającym skargę na decyzję w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu przychodów nieznajdujacych pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych za 2007 r. Jednocześnie ze skargą złożył on wniosek o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., określanej dalej w skrócie jako: "p.p.s.a."). W uzasadnieniu skargi jej autor wskazał na treść art. 272 p.p.s.a. i stwierdził, że w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29 lipca 2014 r. sygn. akt P 49/13, który wszedł w życie w dniu 7 lutego 2016 r., art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, będący podstawą wydania negatywnego dla strony rozstrzygnięcia, został uznany za niezgodny z Konstytucją. W konsekwencji, w dacie orzekania przez WSA przepis ten nie powinien już być stosowany.
Z akt sprawy wynika, że od powyższego wyroku z dnia 14 kwietnia 2015 r., sygn. akt I SA/Bd 188/15 J. Sz., pismem z dnia 8 czerwca 2015 r., złożył skargę kasacyjną do NSA. Sąd drugiej instancji nie wydał w tej sprawie jeszcze wyroku.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o odrzucenie skargi w trybie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., gdyż w okresie odroczenia utraty mocy obowiązującej art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nastąpiła zmiana ustawowa instytucji podatku od dochodów nieujawnionych, co powoduje, że brak jest podstaw prawnych do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga o wznowienie postępowania należy do nadzwyczajnych środków zaskarżenia. Jednym z warunków jej wniesienia jest zakończenie postępowania prawomocnym orzeczeniem (art. 270 p.p.s.a.) Natomiast podstawą skargi o wznowienie postępowania, zgodnie z art. 272 § 1 p.p.s.a., może być orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie. W takiej sytuacji skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Jeżeli w chwili wydania orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego orzeczenie sądowe nie było jeszcze prawomocne na skutek wniesienia środka odwoławczego, który został następnie odrzucony, termin biegnie od dnia doręczenia postanowienia o odrzuceniu (§ 2). Podobne unormowanie jest zawarte w k.p.c. (art. 4011 i 407 § 2).
Regulacje te przenoszą na grunt procedury sądowoadministracyjnej i cywilnej, treść art. 190 ust. 4 Konstytucji. Zgodnie z tym przepisem orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenie sądowe, ostateczna decyzja administracyjna lub rozstrzygnięcie w innych sprawach, stanowi podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonych w przepisach właściwych dla danego postępowania.
W świetle powyższych uregulowań wznowienie postępowania jest możliwe wyłącznie w odniesieniu do orzeczeń prawomocnych i kończących postępowanie w sprawie. Tym samym, termin określony w art. 272 § 2 p.p.s.a nie dotyczy zasadniczo orzeczeń, które w dniu wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego były nieprawomocne. Na zasadzie wyjątku przepis ten odnosi się do orzeczeń nieprawomocnych, które uprawomocniły się na skutek wniesienia środków odwoławczych, następnie odrzuconych. Innymi słowy, art. 272 § 1 p.p.s.a. daje możliwość wznowienia postępowania zakończonego wyrokiem, który uprawomocnił się przed wejściem w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Gdy wyrok uprawomocni się dopiero po wejściu w życie orzeczenia Trybunału, art. 272 § 1 p.p.s.a. nie znajduje zastosowania [por. H. Dolecki (red.), T. Wiśniewski (red.), Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz. Tom II. Artykuły 367-505(37), wyd. II, Lex 2013, Komentarz do art. 407; W. Broniewicz, Glosa do postanowienia SN z dnia 6 maja 2003 r., I CO 7/03, Lex].
W rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości, że skarga o wznowienie postępowania dotyczy nieprawomocnego wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 14 kwietnia 2015 r., sygn. akt I SA/Bd 188/15. Wyrok ten jest nieprawomocny, gdyż strona wniosła skargę kasacyjną do NSA, i skarga ta do chwili obecnej nie została rozpoznana. W takiej sytuacji, z przyczyn wyżej wskazanych, skargę o wznowienie postępowania należy uznać za niedopuszczalną.
Zarzut co do braku uwzględnienia przez WSA przy rozstrzyganiu sprawy skutku wywołanego wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29 lipca 2014 r. sygn. akt P 49/13, polegającego na podważeniu już w dacie wydania wyroku przez ten Sąd konstytucyjności art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, skarżący mógł podnieść w skardze kasacyjnej do NSA i rzeczywiście taki zarzut sformułował. W skardze kasacyjnej stwierdził bowiem, że odroczenie utraty mocy obowiązującej wskazanego przepisu nie powoduje, że jego niekonstytucyjność nastąpi w jakimkolwiek późniejszym okresie niż data orzekania przez Trybunał Konstytucyjny. Nie istniała zatem należyta, konstytucyjna podstawa prawna umożliwiająca uznanie, iż decyzje podatkowe odpowiadają prawu. Zauważył przy tym, że wyrok Trybunału wchodzi w życie od dnia 7 lutego 2016 r. Dla uzasadnienia swoich racji powołał wyroki: WSA w Białymstoku z dnia 4 listopada 2014 r., I SA/Bk 434/14 oraz NSA z dnia 17 czerwca 2011 r., I OSK 1892/10, które zostały wskazane także w skardze o wznowienie postępowania. Ocena zasadności tego zarzutu należy do NSA.
Niespełnienie warunku co do prawomocności wyroku powoduje odrzucenie skargi o wznowienie postępowania na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 276 p.p.s.a.
W konsekwencji, Sąd nie uznał za zasadne zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje także fakt, że wnioskiem z dnia 24 lutego 2016 r. J. Sz. wystąpił na podstawie art. 240 § 1 pkt 8 w związku z art. 241 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r. utrzymującą w mocy decyzję ustalającą Naczelnika Urzędu Skarbowego we W. z dnia [...] r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu przychodów nieznajdujacych pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych za 2007 r. i że w sprawie tej toczy się postępowanie podatkowe.
Mając powyższe na uwadze, Sąd postanowił jak w sentencji.