Uzasadnienie
W skardze na wskazaną wyżej decyzję Z.G.wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych. Zgodnie z danymi zawartymi w treści formularza PPF skarżący samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, utrzymując się ze świadczenia emerytalnego w wysokości 1388,54 zł. Wnioskujący mieszka w wynajętym lokalu. Wyjaśnił, że nie posiada środków na pokrycie kosztów zainicjowanego postępowania, bowiem majątek wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej został zajęty w postępowaniu egzekucyjnym, a konta bankowe zablokowane.
Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zważył, co następuje
Wniosek skarżącego zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 245 § 1 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych może być przyznane na wniosek strony będącej osobą fizyczną, jeżeli wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W orzecznictwie wskazuje się, że przez uszczerbek utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, należy rozumieć zachwianie sytuacji materialnej i bytowej strony w taki sposób, że nie jest ona w stanie zapewnić sobie minimum warunków socjalnych.
Stosownie do przepisów p.p.s.a zasadą jest ponoszenie przez strony kosztów postępowania sądowego (art. 199), natomiast odstępstwem od niej jest przyznanie prawa pomocy.
W orzecznictwie ugruntowany został pogląd, że omawiana instytucja ma charakter wyjątkowy i może być stosowana tylko wobec osób znajdujących się w obiektywnie trudnej sytuacji materialnej. Podkreślenia przy tym wymaga, że ocena materiału zgromadzonego w sprawie o przyznanie prawa pomocy uzależniona jest od rzetelności udzielonych przez stronę informacji, które są niezbędne z punktu widzenia ustaleń co do możliwości płatniczych wnioskodawcy.
Zdaniem referendarza skarżący w sposób wyczerpujący wykazał, że poniesienie kosztów postępowań sądowych zainicjowanych wniesieniem skarg na decyzje Dyrektora Izby Celne w T. zagrażałoby jego codziennej egzystencji. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że zasadność żądania strony podległa badaniu w dwóch aspektach - z jednej strony z uwzględnieniem wysokości obciążeń finansowych, jakie należy ponieść w konkretnym postępowaniu, z drugiej strony jej możliwości finansowych. Tak więc, skarżący prowadząc przed tut. Sądem dwie sprawy w przedmiocie podatku akcyzowego musi liczyć się z koniecznością uiszczenia wpisów od skarg w łącznej kwocie 451 zł (sprawy o sygn. akt I SA/Bd 272/09, I SA/Bd 329/09). Zestawiając wydatek ten z jedynym źródłem utrzymania, jakim jest emerytura wynosząca 1388,54 zł zauważyć należy, że opłacenie kosztów sądowych bez wątpienia pozostaje poza zasięgiem możliwości finansowych Z.G..
Ponadto z materiału dowodowego przedstawionego przez skarżącego, a w szczególności z aktualnych zaświadczeń wydanych przez banki, w których prowadzi on rachunki, wynika, że zostały one zablokowane w związku z toczącym się wobec podatnika postępowaniem egzekucyjnym. Zła kondycja ekonomiczna zainteresowanego wynika też z faktu, że jest on całkowicie ograniczony w prawie dysponowania posiadanymi przez siebie rzeczami ruchomymi, albowiem te zostały zabezpieczone na poczet zobowiązań podatkowych.
Ubocznie zaznaczyć wypada, że skarżący reguluje należne koszty zastępstwa prawnego ze środków zasądzonych tytułem zwrotu kosztów postępowania przez tut. Sąd.
Z tych powodów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art.258 § 2 pkt 7 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.