Postanowienie WSA w Bydgoszczy z 10 kwietnia 2014 r., I SA/Bd 331/14

Rozpoznanie

w dniu 10 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E.I. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym

Sprawa

w sprawie ze skargi E. I. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uznania zarzutów postanowił:

Sentencja

1. ustanowić adwokata,
2. odmówić przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie.

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Mariusz Pawełczak

Uzasadnienie

W dniu 03 kwietnia 2014 r. wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosek E. I. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.

W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, sporządzonym na urzędowym formularzu PPF, wnioskodawca podał, że nie uzyskuje dochodu z gospodarstwa rolnego ponieważ nie jest możliwe jego prowadzenie. Ponadto skarżący wskazał, że jest schorowany, utrzymuje się z pomocy przyjaciół, zbierania złomu oraz runa leśnego.

Mając na uwadze powyższe zważono, co następuje:

Na wstępie wyjaśnić należy, że skarżący jest w niniejszej sprawie zwolniony z mocy ustawy z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych na podstawie art. 239 pkt 1 lit. e) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwana dalej p.p.s.a. Zgodnie z powołanym unormowaniem, nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych. Sprawa, w której strona skarżąca wniosła skargę, mieści się w wymienionej kategorii spraw, a zatem strona jest w tej sprawie zwolniona z mocy ustawy z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.

W związku z tym odmówiono przyznania prawa pomocy w tym zakresie.

Do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy, mają odpowiednie zastosowanie przepisy o przyznaniu prawa pomocy (art. 262 p.p.s.a.). Zgodnie z powyższym, żądanie strony dotyczące przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego, jest żądaniem przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym.

Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Intencją wprowadzenia przepisów dotyczących prawa pomocy było stworzenie możliwości dochodzenia swoich praw przed sądem osobom, które znajdując się w trudnej sytuacji finansowej nie mogą uiścić kosztów sądowych. Instytucja prawa pomocy stanowi wyjątek od ogólnej zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania i zapewnia osobie znajdującej się w ciężkich warunkach materialnych możność obrony swoich praw przed sądem, mimo braku środków finansowych potrzebnych do poniesienia należnych kosztów sądowych. Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu sądowym jest formą dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe.

W wyniku dokonanej analizy sytuacji finansowej i majątkowej skarżącego należy stwierdzić, że wykazał on, iż nie jest w stanie ponieść kosztów opłacenia zawodowego pełnomocnika. Zaważył na tym przede wszystkim fakt, że skarżący pomimo, że posiada gospodarstwo rolne, to nie uzyskuje z niego żadnych dochodów, utrzymując się jedynie ze zbierania złomu i runa leśnego. Korzysta też ze wsparcia ze strony przyjaciół.

Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 262, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak na wstępie.