Uzasadnienie
Pismem z dnia 21 maja 2021 r. Ł. W. (Skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę (nazwaną "zażaleniem") na postanowienie Burmistrza K. K. z dnia [...] r. w przedmiocie stanowiska wierzyciela wobec zarzutów zobowiązanego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie. Stosownie natomiast do art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Z kolei w myśl art. 52 § 2 p.p.s.a., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.
Z zestawienia powyższych przepisów wynika, że dokonywana przez wojewódzki sąd administracyjny kontrola działalności administracji publicznej rozpoczyna się dopiero w momencie, kiedy strona wyczerpie możliwość podważenia rozstrzygnięć organów administracji przy pomocy środków zaskarżenia przewidzianych w toku procedowania przed tymi organami, a więc kiedy w sprawie administracyjnej wypowiedziały się organy obu instancji.
Z akt sprawy wynika, że strona pismem z dnia 21 maja 2021 r. wniosła skargę na postanowienie Burmistrza K. K. z dnia [...] r. Z treści zaskarżonego przez stronę postanowienia wynika z kolei, że zostało ono wydane m.in. na podstawie art. 34 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm., dalej: "u.p.e.a."), w konsekwencji wniesionych przez stronę zarzutów do wszczętego postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. K. na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] r. W treści zaskarżonego postanowienia organ zawarł pouczenie wskazując, że "Na niniejsze postanowienie przysługuje zażalenie. Zażalenie należy wnieść do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy za pośrednictwem Burmistrza K. K. w terminie 7 dnia od daty otrzymania niniejszego postanowienia."
Na przedmiotowe postanowienie – w myśl art. 34 § 3 u.p.e.a – faktycznie służyło zażalenie, ale do organu drugiej instancji, którym w rozpatrywanej sprawie jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. Takiego zażalenia Skarżący nie złożył.
Sąd wskazuje, że błędne pouczenie przez organ o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie kreuje, samo w sobie, prawa strony do wniesienia takiej skargi. O tym bowiem rozstrzygają przepisy obowiązującego prawa, a w aktualnym stanie prawnym, co wyżej omówiono, możliwość wniesienia skargi na postanowienie zawierające stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu została przez ustawodawcę jednoznacznie wyłączona. Prawo takie przysługuje natomiast na postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów wydane przez organ egzekucyjny.
Zaskarżone postanowienie nie było zatem postanowieniem, które zostało wydane po wyczerpaniu środków zaskarżenia, albowiem na wydane postanowienie Skarżącemu przysługiwał środek zaskarżenia w postaci zażalenia. Zgodnie z art. 34 § 3 u.p.e.a., na postanowienie w sprawie zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej przysługuje zażalenie, które wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia, o czym stanowi art. 17 § 1 u.p.e.a. Zażalenie to wnosi się do organu wyższego stopnia. Z akt administracyjnych wynika, że strona nie złożyła zażalenia przed wniesieniem skargi.
W związku z powyższym należy stwierdzić, że Skarżący w niniejszej sprawie przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia, co powoduje, że złożona przez niego skarga jest przedwczesna i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
Mając na uwadze powyższe, Sąd uznając skargę za niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.