Uzasadnienie
Strona w dniu 14 maja 2016r. wniosła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na wykreślenie P. H.-U. "R." I. C.i przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ż. z rejestru podatników VAT.
Zgodnie z zarządzeniem z dnia 19 maja 2016r. Sąd na podstawie art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r., poz. 718), dalej: "p.p.s.a.", przekazał skargę do organu celem dokonania czynności wymienionej w § 2 tego artykułu.
W odpowiedzi na skargę organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia prawa, gdyż wykreślenia skarżącego z rejestru podatników VAT dokonano na podstawie art. 96 ust. 9 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U z 2011r., nr 177, poz. 1054 ze zm.), dalej: "ustawa o VAT". Organ przy tym podał, że wykreślenia dokonano bez zawiadomienia podatnika o tej czynności, a zwłaszcza bez wydania decyzji, której podatnik domagał się w korespondencji kierowanej do organu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
W pierwszej kolejności Sąd stwierdza, że zaskarżona czynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ż. objęta jest zakresem art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Sąd w pełni podziela zapatrywanie prawne Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawach sygn. I FSK 1370/11, I FSK 1266/12 (dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl), w których wyjaśniono, że wykreślenie podatnika z rejestru VAT na podstawie art. 96 ust. 9 ustawy o VAT stanowi czynność z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie z tym ostatnim przepisem, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz.
- oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015r. poz. 613, ze zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2). Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę (art. 52 § 3). Stosownie natomiast do art. 53 § 2 p.p.s.a., w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Skargę do sądu administracyjnego wnosi się przy tym za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 p.p.s.a.).
Z powyższych przepisów wynika, że w przypadku innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.) strona może wnieść za pośrednictwem organu skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. W takim przypadku skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcie naruszenia prawa. Zaznaczyć przy tym należy, że wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa po upływie czternastodniowego terminu jest niedopuszczalne. Tym samym, wezwanie faktycznie dokonane po upływie prawem przewidzianego terminu jest nieskuteczne. Takie wadliwe wezwanie do usunięcia naruszenia prawa należy traktować na równi z brakiem wezwania. Upływ tego terminu wyłącza bowiem możliwość skutecznego zaskarżenia do sądu czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 8 września 2014r., sygn. akt
I FSK 1301/14, tamże).
W zaistniałym w niniejszej sprawie stanie faktycznym należy stwierdzić, że strona nie dochowała trybu określonego w art. 52 § 3 p.p.s.a. z powodu uchybienie terminowi czternastu dni - od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, co czyni złożoną skargę niedopuszczalną.
Z akt sprawy wynika bowiem, że skarżący wnioskiem z dnia 4 lutego 2016r. skierowanym do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ż. wystąpił o udostępnienie decyzji na podstawie której wykreślono P. H.-U. "R." I. C. z rejestru podatników VAT. Podatnik przy tym wskazał, że informację o wykreśleniu uzyskał z Sądu Okręgowego w B. (k. 19 akt administracyjnych). Przyjmując datę sporządzenia niniejszego wniosku jako najbardziej korzystną dla strony datę uzyskania informacji o podjęciu przez organ czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. należy stwierdzić, że wskazany w art. 52 § 3 czternastodniowy termin na złożenie wezwania do usunięcia naruszenia prawa upływał z dniem 18 lutego 2016r. Chcąc dochować ustawowego terminu, strona powinna była najpóźniej w dniu 18 lutego 2016r. złożyć wskazane wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy, strona wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa dopiero pismem z dnia 11 marca 2016r., które wpłynęło do organu w dniu 15 marca 2016r. (k. 21 akt administracyjnych), a zatem po terminie wymienionym w art. 52 § 3 p.p.s.a. Uchybienie temu terminowi czyni złożoną skargę niedopuszczalną, co pozbawia stronę merytorycznego rozpatrzenia sprawy przez Sąd.
Ma marginesie powyższych ustaleń można dodatkowo wskazać, że nawet gdyby nie doszło do uchybienia wskazanego terminu, złożona przez stronę skarga podlegałaby odrzuceniu z powodu uchybienia terminowi z art. 52 § 2 p.p.s.a. Z akt sprawy wynika bowiem, że skarżący po uzyskaniu odpowiedzi organu na pismo z dnia 4 lutego 2016r. o udostępnienie decyzji na podstawie której wykreślono P. H.-U. "R.I. C.z rejestru podatników VAT złożył wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 11 marca 2016r., a następnie po uzyskaniu odpowiedzi Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ż. z dnia [...]. na to wezwanie (k. 22 akt administracyjnych) złożył kolejne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 20 kwietnia 2016r. (k. 23 akt administracyjnych). Złożenie przez stronę skargi nastąpiło dopiero w odpowiedzi na pismo organu z dnia 6 maja 2016r. W tej sytuacji właściwym było złożenie skargi w terminie trzydziestodniowym od dnia doręczenia odpowiedzi organu na pierwsze wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, które nastąpiło w dniu 18 kwietnia 2016r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki (k. 22a akt administracyjnych). Istotnym przy tym było, aby skargę wnieść za pośrednictwem organu, o czym stanowi art. 54 § 1 p.p.s.a. Termin do wniesienia skargi w tej sytuacji upływał z dniem 18 maja 2016r. i z tym dniem najpóźniej strona powinna była wnieść skargę do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ż.. Skarga natomiast, w wyniku błędnego nadania jej bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, została przesłana do organu dopiero w dniu 20 maja 2016r. (k. 5 akt sądowych), a zatem po terminie trzydziestodniowym określonym w art. 53 § 2 p.p.s.a. W tych warunkach - mając na uwadze wskazane przepisy - należy uznać, że złożenie skargi nastąpiło z uchybieniem ustawowego, trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia, co również skutkowałoby odrzuceniem tego środka zaskarżenia.
Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.