Wyrok WSA w Bydgoszczy z 26 lipca 2022 r., I SA/Bd 337/22

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy

Rozpoznanie

na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 26 lipca 2022r.

Sprawa

sprawy ze skargi M. N. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę

Skład

Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz przewodniczący, sprawozdawca
Sędzia WSA Agnieszka Olesińska
Sędzia WSA Tomasz Wójcik

Uzasadnienie

W złożonym wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej strona podała, że [...] r. zmarł jej mąż, który do dnia śmierci prowadził jednoosobową działalność gospodarczą w zakresie m.in. skupu i sprzedaży walut, a także sprzedaży detalicznej odzieży nowej. Od 2017 r. do dnia śmierci działalność gospodarcza obejmowała również antykwariat, w którym mąż sprzedawał rzeczy używane (dzieła sztuki, antyki i przedmioty kolekcjonerskie), kupione od osób fizycznych w celu dalszej odsprzedaży. Mąż był czynnym podatnikiem VAT oraz prowadził ewidencję dla potrzeb rozliczenia podatku dochodowego w oparciu o księgi rachunkowe. Między małżonkami przez cały okres trwania małżeństwa (kilkadziesiąt lat) obowiązywał ustrój wspólności majątkowej małżeńskiej. Strona była jedynym spadkobiercą męża i odziedziczyła po nim cały majątek, to jest udział w połowie majątku wspólnego.

Wnioskodawca od wielu lat prowadzi także jednoosobową działalność gospodarczą. Prowadzi księgi rachunkowe oraz opodatkowuje swoje dochody tzw. podatkiem liniowym. Po śmierci męża skarżąca rozszerzyła zakres dotychczas prowadzonej działalności gospodarczej m.in. o sprzedaż detaliczną towarów używanych (dzieła sztuki, antyki i przedmioty kolekcjonerskie - tzw. antykwariat) w celu kontynuacji prowadzonej przez męża działalności gospodarczej w tym zakresie. Sporządzono inwentaryzację przedmiotów, które zostały nabyte w ramach prowadzonej przez zmarłego męża działalności gospodarczej. Biorąc pod uwagę fakt, że przedmioty te zostały nabyte w celu odsprzedaży oraz fakt dziedziczenia i istniejącą ze zmarłym małżonkiem wspólność majątkową małżeńską, skarżąca ujęła je w prowadzonych księgach jako towary własne, a przychód z ich sprzedaży rozpoznawała jako przychód z prowadzonej działalności gospodarczej. Dodatkowo, z uwzględnieniem zasady memoriału, za koszty uzyskania przychodów uznawała wydatki poniesione przez męża na ich nabycie.

Skarżąca podała, że jej mąż jednocześnie był hobbystą i kolekcjonerem. Pokaźna prywatna kolekcja dzieł sztuki, antyków i przedmiotów kolekcjonerskich znajdowała się w domu (meble, porcelana, obrazy, kufle, srebrne monety). Mąż gromadził te przedmioty przez około czterdzieści lat, a wszystkie one były nabywane w trakcie małżeństwa w ramach wspólności majątkowej małżeńskiej. Przedmioty wchodzące w skład kolekcji prywatnej nie były nabywane w celu odsprzedaży (ewentualnie były zbywane w drodze zamiany celem zwiększenia wartości kolekcji). Fakt uczestniczenia w obrocie kolekcjonerskim męża potwierdza m.in. legitymacja wydana przez [...]. Przedmiotowa kolekcja nie była uzupełniana przez stronę po śmierci męża. W stosunku do wszystkich przedmiotów wchodzących w jej skład minął okres sześciu miesięcy od dnia ich nabycia (biorąc chociażby pod uwagę datę spadkobrania). W chwili obecnej skarżąca nosi się z zamiarem sprzedaży części przedmiotów wchodzących w skład kolekcji prywatnej. W celu ułatwienia ich zbywania zamierza oferować je także w lokalu, w którym prowadzi antykwariat. Skarżąca jest w posiadaniu niewielu dowodów zakupu przedmiotów z kolekcji prywatnej.

Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny skarżąca zadała następujące pytania:

1. Czy prawidłowo rozpoznała koszty uzyskania przychodów z tytułu prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, przy zbywaniu przedmiotów nabytych przez męża w celu dalszej odsprzedaży, w kwocie odpowiadającej 100% wydatków poniesionych przez zmarłego męża?
2. Czy w opisanych okolicznościach sprzedaż przedmiotów wchodzących w skład opisanej kolekcji prywatnej stanowi źródło przychodów określone w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128 ze zm., dalej: u.p.d.o.f.)?

W zakresie pytania numer 1) strona uważa, że przy zbywaniu danych przedmiotów, prawidłowo rozpoznawano koszty uzyskania przychodów w wysokości 100% wydatków poniesionych przez zmarłego męża na ich nabycie. Natomiast w zakresie pytania numer 2) wnioskodawca uważa, że fakt oferowania przedmiotów wchodzących w skład kolekcji prywatnej (bez ich wprowadzenia do ewidencji dotyczącej działalności gospodarczej jako towary własne) w lokalu, w którym podatniczka prowadzi antykwariat, nie może mieć wpływu na kwalifikację uzyskiwanych przychodów jako przychodów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej.

Interpretacją indywidualną z dnia [...] r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził, że stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest w zakresie pytania numer 1) – prawidłowe, w zakresie pytania numer 2) – nieprawidłowe.

W uzasadnieniu organ podał, że skoro mąż strony był czynnym podatnikiem VAT oraz prowadził ewidencję dla potrzeb rozliczenia podatku dochodowego w oparciu o księgi rachunkowe, między małżonkami przez cały okres trwania małżeństwa (kilkadziesiąt lat) obowiązywał ustrój wspólności majątkowej małżeńskiej, a skarżąca była jedynym spadkobiercą męża i odziedziczyła po zmarłym małżonku cały jego majątek - udział w połowie majątku wspólnego, to w myśl art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. skarżąca będzie mogła zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wydatki związane z nabyciem opisanych przedmiotów (przedmiotów, które zostały nabyte w ramach prowadzonej przez zmarłego męża działalności gospodarczej). Zmarły małżonek prowadził ewidencję dla potrzeb rozliczenia podatku dochodowego w oparciu o księgi rachunkowe, dlatego też, jeśli wskazane wydatki nie stanowiły kosztu podatkowego u małżonka, to tak jak strona podniosła we własnym stanowisku w sprawie, w kosztach uzyskania przychodów wnioskodawca może uwzględnić 100% wydatków związanych z nabyciem tych przedmiotów przez małżonka.

Odpowiadając na drugie pytanie organ podał, że ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku wynika, że mąż był hobbystą i kolekcjonerem; mąż gromadził przedmioty przez około czterdzieści lat, a wszystkie one były nabywane w trakcie małżeństwa w ramach wspólności majątkowej małżeńskiej; przedmioty wchodzące w skład kolekcji prywatnej nie były nabywane w celu odsprzedaży, ewentualnie były zbywane w drodze zamiany celem zwiększenia wartości kolekcji; zamiany dotyczyły jedynie czynności z innymi osobami; prywatna kolekcja dzieł sztuki, antyków i przedmiotów kolekcjonerskich znajdowała się w domu (meble, porcelana, obrazy, kufle, srebrne monety); kolekcja nie była uzupełniana przez wnioskodawcę po śmierci męża.

Organ wskazał, że skarżąca jednocześnie podała, że od wielu lat, w tym także w okresie przed śmiercią małżonka, prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą; po śmierci męża rozszerzyła zakres dotychczas prowadzonej działalności gospodarczej m.in. o sprzedaż detaliczną towarów używanych (dzieła sztuki, antyki i przedmioty kolekcjonerskie - tzw. antykwariat) w celu kontynuacji prowadzonej przez męża działalności gospodarczej w tym zakresie; zamierza dokonać sprzedaży części przedmiotów wchodzących w skład kolekcji prywatnej; dotychczas nie sprzedawała przedmiotów z kolekcji prywatnej; ma nadzieję zbyć pokaźną część tej kolekcji w ciągu najbliższych kilku lat; w celu ułatwienia ich zbywania zamierza oferować je także w lokalu, w którym prowadzi antykwariat. Skarżąca zaznaczyła, że oferowanie przedmiotów wchodzących w skład "kolekcji prywatnej" w lokalu przedsiębiorstwa nie będzie oznaczało ich uznania za towar handlowy w prowadzonej działalności gospodarczej, lecz za przedmioty wchodzące cały czas w skład majątku prywatnego (nabytego nie w celu dalszej odsprzedaży); sprzedaż odbędzie się najprawdopodobniej na rzecz różnych podmiotów; gdyby "trafił" się kupiec strona byłaby w stanie zbyć znaczną część "kolekcji prywatnej" na rzecz jednego podmiotu; strona nie będzie korzystać z pomocy osób/podmiotów trzecich.

Organ zauważył, że majątek osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą nie jest prawnie wyodrębniony od jej majątku osobistego. Jednak, skoro po śmierci męża strona rozszerzyła zakres dotychczas prowadzonej działalności gospodarczej m.in. o sprzedaż detaliczną towarów używanych (dzieła sztuki, antyki i przedmioty kolekcjonerskie - tzw. antykwariat) w celu kontynuacji prowadzonej przez zmarłego męża działalności gospodarczej (w tym zakresie) i jednocześnie podjęła decyzję o sprzedaży przedmiotów z kolekcji prywatnej, to podane okoliczności nie dają podstaw do przyjęcia, że – w stosunku do opisanej we wniosku kolekcji prywatnej - spełnione zostaną przesłanki warunkujące zaliczenie planowanej sprzedaży do źródła wskazanego w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f.

Organ podkreślił, że wnioskodawca planuje dokonywać sprzedaży w najbliższych kilku latach. Skarżąca podała też, że będzie to zależało od potencjalnych klientów oraz sytuacji na rynku. Sprzedaż odbędzie się najprawdopodobniej na rzecz różnych podmiotów. Oferując opisane przedmioty w lokalu, w którym strona prowadzi antykwariat, będzie więc faktycznie wykonywała w tym względzie czynności, które mają charakter zorganizowany – będą dokonywane w wyznaczonym miejscu, czasie, ze specjalnym oznaczeniem miejsca sprzedaży, w celu zarobkowym i zgodnie z zakresem prowadzonej działalności gospodarczej.

Z tego względu, zdaniem organu, odpłatne zbycie przedmiotów należących do kolekcji prywatnej spowoduje powstanie po stronie skarżącej przychodu ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f.

Z powyższych względów stanowisko w zakresie pytania numer 2 organ uznał za nieprawidłowe.

W skardze strona wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji w części uznającej stanowisko skarżącej za nieprawidłowe, to jest w zakresie odpowiedzi na pytanie numer 2) oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej interpretacji zarzuciła niewłaściwą ocenę co do zastosowania przepisów prawa materialnego - to jest art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., co w konsekwencji skutkowało odmową zastosowania art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d u.p.d.o.f. Skarżąca podkreśliła, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z zamiarem sprzedaży kolekcji prywatnej, u podstaw nabycia której brak było zamiaru uczynienia sobie z jej sprzedaży stałego źródła dochodów. Trudno jest zatem mówić o zarobkowym charakterze czynności. Ponadto umieszczenie przedmiotów z kolekcji prywatnej w antykwariacie podatniczki nie zmienia faktu, że w dalszym ciągu mamy do czynienia z przedmiotami, które nie zostały nabyte w celu ich dalszej odsprzedaży.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2022r. poz. 329 – dalej "p.p.s.a.") kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Stosownie do art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli w tak zakreślonej kognicji Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona interpretacja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na zgodny wniosek stron – art. 119 pkt 2 p.p.s.a.

Spór w sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy w podanych we wniosku o interpretację okolicznościach, sprzedaż przedmiotów wchodzących w skład opisanej tzw. kolekcji prywatnej stanowi źródło przychodów określone w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d u.p.d.o.f. - jak twierdzi skarżąca, czy należy ją zakwalifikować jako źródło przychodu z działalności gospodarczej w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. – jak twierdzi organ.

Stosownie do art. 10 ust. 1 ww. ustawy źródłem przychodów jest m.in.: pozarolnicza działalność gospodarcza (pkt 3) oraz odpłatne zbycie rzeczy (pkt 8). W tym ostatnim przypadku źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2: (a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości; (b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej; (c) prawa wieczystego użytkowania gruntów; (d) innych rzeczy

• jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a)-c) - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy - przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.

Z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d) u.p.d.o.f. wynika zatem, że dany przychód z tytułu zbycia innych rzeczy niż nieruchomości może zostać zaliczony do określonej tam kategorii, jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie.

Definicję "działalności gospodarczej" sformułowano w art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. Zgodnie z tym przepisem, ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej działalności gospodarczej - oznacza to działalność zarobkową: (a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową, (b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż, (c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych - powadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.

Jak zasadnie wskazał WSA w Białymstoku w wyroku z dnia 10 lipca 2014 r. sygn. akt I SA/Bk 250/14 podana definicja pozwala na wyróżnienie kilku elementów tworzących to pojęcie, a mianowicie jest to działalność zarobkowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły, prowadzona we własnym imieniu i na własny lub cudzy rachunek.

Zarobkowy charakter działalności oznacza, że działalność ta jest nastawiona na osiągnięcie zysku, dochodu, co odróżnia ją od działalności społecznej. Zorganizowany sposób działania w obrocie gospodarczym, to prowadzenie tej działalności w sposób metodyczny, zaplanowany, systematyczny, uporządkowany. O zorganizowanym charakterze działalności zarobkowej może świadczyć ponadto wyodrębnienie istnienia pewnych składników materialnych i niematerialnych służących prowadzeniu tej działalności, czy też przyjęcie przez dany podmiot określonej formy organizacyjno-prawnej i dopełnienie wymogu rejestracji w ewidencji działalności gospodarczej, choć tych okoliczności nie należy uważać za element decydujący o zorganizowanym charakterze prowadzonych działań.

Wykonywanie działalności w sposób ciągły, to prowadzenie jej w sposób stały, nie okazjonalny. Ciągłość działania wiąże się z jej planowanym charakterem i realizacją poszczególnych zamierzeń.

Działanie we własnym imieniu oznacza, że podmiot prowadzący działalność gospodarczą występuje jako podmiot niezależny prawnie od innych podmiotów, a podejmowane przez niego czynności tworzą bezpośrednio dla niego określone prawa i obowiązki.

Wykładnia art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. pozwala na stwierdzenie, że ustawodawca przyjął uniwersalną definicję pozarolniczej działalności gospodarczej uznając, że prowadzenie działalności gospodarczej (i osiąganie przychodów z tej działalności), to pewien stan obiektywny. Nie ma znaczenia subiektywne przekonanie podatnika, że przychody z jego aktywności są przypisane do innego źródła przychodu (por. wyroki NSA: z 22 lipca 2008r., II FSK 733/07, z 16 kwietnia 2009 r., II FSK 28/08).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że w opisanym we wniosku - o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego - stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym mamy do czynienia ze sprzedażą w ramach działalności gospodarczej. Z wniosku i z jego uzupełnienia wynika, że [...] r. zmarł mąż skarżącej, który do dnia śmierci prowadził jednoosobową działalność gospodarczą w zakresie m.in. skupu i sprzedaży walut, a także sprzedaży detalicznej odzieży nowej. Od 2017 r. do dnia śmierci działalność gospodarcza obejmowała również antykwariat, w którym mąż skarżącej sprzedawał rzeczy używane (dzieła sztuki, antyki i przedmioty kolekcjonerskie), kupione od osób fizycznych w celu dalszej odsprzedaży. Między małżonkami przez cały okres trwania małżeństwa (kilkadziesiąt lat) obowiązywał ustrój wspólności majątkowej małżeńskiej. Skarżąca jest jedynym spadkobiercą męża i odziedziczyła po nim cały jego majątek. Od wielu lat, w tym także w okresie przed śmiercią małżonka, skarżąca prowadzi działalność gospodarczą w oparciu o wpis w CEiDG. Po śmierci męża rozszerzyła zakres dotychczas prowadzonej przez nią działalności gospodarczej m.in. o sprzedaż detaliczną towarów używanych, tj. dzieła sztuki, antyki i przedmioty kolekcjonerskie (tzw. antykwariat), w celu kontynuacji prowadzonej przez męża działalności gospodarczej w tym zakresie. Sporządzono inwentaryzację przedmiotów, które zostały nabyte w ramach prowadzonej przez zmarłego męża działalności gospodarczej. Zostały one ujęte w prowadzonych księgach jako towary własne, a przychód z ich sprzedaży jako przychód z prowadzonej działalności gospodarczej. Jednocześnie mąż skarżącej był hobbystą i kolekcjonerem. Pokaźna prywatna kolekcja dzieł sztuki, antyków i przedmiotów kolekcjonerskich znajdowała się w domu (meble, porcelana, obrazy, kufle, srebrne monety). Mąż skarżącej gromadził te przedmioty przez około czterdzieści lat, były one nabywane w trakcie małżeństwa w ramach wspólności majątkowej małżeńskiej. Przedmioty wchodzące w skład kolekcji prywatnej nie były nabywane w celu odsprzedaży (ewentualnie były zbywane w drodze zamiany celem zwiększenia wartości kolekcji). Fakt uczestniczenia w obrocie kolekcjonerskim męża skarżącej, potwierdza m.in. legitymacja wydana przez [...]. W stosunku do wszystkich przedmiotów wchodzących w jej skład minął okres sześciu miesięcy od dnia ich nabycia. W chwili obecnej skarżąca zamierza sprzedać część przedmiotów wchodzących w skład kolekcji prywatnej. W celu ułatwienia ich zbywania zamierza oferować je także w lokalu, w którym prowadzi antykwariat. Jest w posiadaniu niewielu dowodów zakupu przedmiotów z kolekcji prywatnej. Biorąc pod uwagę posiadanie całości dokumentacji związanej z tą działalnością, skarżąca jest w stanie wykazać fakt, że dany przedmiot nie został nabyty w celu odsprzedaży.

Zdaniem tut. Sądu z przywołanych wyżej okoliczności wynika, że występują przesłanki, które pozwalają na uznanie, że działania skarżącej będą dokonywane w ramach działalności gospodarczej. Niewątpliwie będzie ona miała charakter zorganizowany i planowany. Podkreślić bowiem należy, że mąż skarżącej w ramach działalności gospodarczej prowadził sprzedaż dzieł sztuki, antyków i przedmiotów kolekcjonerskich. Po śmierci męża, skarżąca rozszerzyła dotychczasową działalność (kantor) m.in. o sprzedaż detaliczną towarów używanych (dzieła sztuki, antyki i przedmioty kolekcjonerskie - tzw. antykwariat) w celu kontynuacji prowadzonej przez męża działalności gospodarczej w tym zakresie. Czyli przedmiot działalności męża i obecnie skarżącej – w tej części – pokrywają się i to na skutek podjętych działań zaplanowanych przez skarżącą. Co więcej prywatna kolekcja takich przedmiotów będzie także dokonywana w lokalu, w którym skarżąca już sprzedaje dzieła sztuki, antyki i przedmioty kolekcjonerskie. Ma to bowiem ułatwić zbycie przedmiotów prywatnej kolekcji, jak podała skarżąca. Obrazowo można to przedstawić w ten sposób, że na jednej półce będą dzieła sztuki, antyki i przedmioty kolekcjonerskie sprzedawane w ramach działalności gospodarczej, a na drugiej również dzieła sztuki, antyki i przedmioty kolekcjonerskie, ale już traktowane przez skarżącą jako wyprzedaż majątku prywatnego. Wszystkie jednak będą oferowane do sprzedaży w tym samym lokalu, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza. Sprzedaż będzie dokonywana w miejscu (lokalu) oznaczonym jako prowadzenie działalności gospodarczej. Skarżąca zamierza pokaźną część kolekcji zbyć w ciągu najbliższych lat najprawdopodobniej na rzecz różnych podmiotów (jeżeli nie "trafi" się kupiec chętny nabyć znaczną część kolekcji prywatnej), co świadczy o planowanej, systematycznej i ciągłej sprzedaży rzeczy z tzw. kolekcji prywatnej. Faktycznie sprzedaż ta będzie dokonywana w takich samych warunkach, jak sprzedaż rzeczy handlowych ujętych w inwentaryzacji. Sukcesywnie skarżąca będzie sprzedawać rzeczy z prywatnej kolekcji.

W pełni na aprobatę zasługuje zatem stanowisko organu, że zamierzone czynności będą miały charakter zorganizowany, będą dokonywane w wyznaczonym miejscu i czasie, ze specjalnym oznaczeniem miejsca sprzedaży, w celu zarobkowym i zgodnie z zakresem prowadzonej działalności gospodarczej skarżącej, którą kontynuuje po śmierci męża.

Zdaniem Sądu, działania skarżącej nie będą miały charakteru okazjonalnego, incydentalnego, lecz stały. Zamierza ona przez wiele lat dokonywać ciągle określonych czynności, tj. sprzedaży. Zatem w istocie nie będzie to sprzedaż jednorazowa w celu wyzbycia się majątku osobistego. Skarżąca uzależnia ich sprzedaż od sytuacji na rynku.

Zauważyć należy, że działania skarżącej noszą cechy profesjonalizmu i zorganizowania, bowiem sprzedaż rzeczy z kolekcji prywatnej będzie oferowana tak samo, w tym samym miejscu (lokalu) i równocześnie ze sprzedażą podobnych rzeczy w ramach działalności gospodarczej. Takie zachowanie niewątpliwie wykracza poza normalny zarząd własnymi sprawami majątkowymi. Oferowanie rzeczy w lokalu, gdzie prowadzona jest działalność gospodarcza są powszechnie przez klientów uznawane za sprzedaż w ramach działalności gospodarczej. Z przedstawionego opisu wynika, że w związku ze sprzedażą elementów kolekcji, skarżąca będzie podejmowała działania, które będą wykraczać poza zarząd majątkiem prywatnym. Wskazać należy, że będą podejmowane działania przygotowawcze w postaci umieszczenia tych rzeczy w punkcie sprzedaży. Cel zarobkowy ze sprzedaży rzeczy z jednej i drugiej "półki" będzie taki sam.

W ocenie Sądu, organ wskazał okoliczności, które pozwalają przyjąć, że czynności skarżącej przybierają formę zawodową (profesjonalną), zorganizowaną, a tym samym wykraczają poza sprzedaż rzeczy pochodzących z majątku prywatnego.

Reasumując, zdaniem Sądu, zasadne jest stanowisko organu, że zbycie ruchomości wchodzących w skład kolekcji prywatnej będzie stanowić działalność gospodarczą i w związku z tym, pomimo że zostanie dokonane po upływie pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie, będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych jako przychód w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. Charakter i zakres podejmowanych przez skarżącą czynności opisanych w złożonym wniosku i jego uzupełnieniu pozwala na sformułowanie konkluzji, że będą wykraczały one poza zakres zwykłego wykonywania prawa własności. W rezultacie, zasadne jest stanowisko organu, że dochód osiągnięty przez wnioskodawcę z dokonanej sprzedaży rzeczy z prywatnej kolekcji będzie opodatkowany jako pochodzący z wyodrębnionego źródła przychodu określonego w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., a tym samym, że przychodów z takiej sprzedaży nie można kwalifikować do przychodów ze źródła wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 8 tej ustawy. Podniesione w tym zakresie zarzuty niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisów prawa materialnego, to jest art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. w związku art. 10 ust. 1 pkt 3 tej ustawy, co w konsekwencji skutkowało odmową zastosowania art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d - Sąd uznaje za nietrafne.

Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.