Uzasadnienie
M. M. G.-B. ("Skarżąca") wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] r. w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności za zaległości spółki w podatku akcyzowym wydaną dla M. J.B..
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Z uwagi na wniesienie skargi przez M. M. G.-B. należy ocenić, czy posiada ona interes prawny, tj. legitymację skargową w niniejszej sprawie.
Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, dalej jako "p.p.s.a.") do wniesienia skargi uprawnionym jest każdy, kto ma w tym interes prawny, a także prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.
Pojęcie interesu prawnego oznacza prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, czyli żądania dokonania przez ten sąd oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z obiektywnym porządkiem prawnym (por. np. T. Woś w: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska – Prawo o postepowaniu przed sadami administracyjnymi. Komentarz. W-wa, 2005, s. 213, wyrok NSA z dnia 10 marca 2011 r. II OSK 439/10 – CBOSA i powołana tam literatura).
Pojęcie strony, jak słusznie stwierdził NSA w ww. wyroku, jest kategorią prawa materialnego i dlatego interes prawny w postępowaniu administracyjnym wynikać musi z prawa materialnego, natomiast w postępowaniu sądowoadministracyjnym może wynikać także z przepisów prawa procesowego lub ustrojowego.
Wykazanie interesu prawnego w postępowaniu przed sądem administracyjnym (podobnie, jak w postepowaniu administracyjnym) jest obowiązkiem skarżącego. Ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny nie poszukuje we własnym zakresie tego interesu. Może natomiast i powinien dokonać oceny wskazanych przez stronę lub skarżącego okoliczności, przemawiających za istnieniem takiego interesu prawnego. Tym niemniej, to skarżący powinien wykazać, że istnieje związek o charakterze materialnoprawnym pomiędzy obowiązującym przepisem materialnoprawnym, a jego sytuacją prawną; związek polegający na tym, że zastosowanie danego przepisu może mieć bezpośredni wpływ na sytuację skarżącego. Jeżeli zaś taki bezpośredni wpływ nie zostanie wykazany, to brak jest interesu prawnego takiej osoby i nie może być ona uznana za stronę (por. np. wyrok NSA w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2000 r., sygn. akt III SA 1876/99, CBOSA).
Osoba, która nie ma (nie wykaże) interesu prawnego w wyżej określonym znaczeniu, nie może więc skutecznie prawnie żądać ochrony na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego.
Skarżąca nie był stroną postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją.
Nie wykazała też własnego, indywidualnego interesu prawnego we wniesieniu do tut. Sądu skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B.z dnia [...] r.
W niniejszej sprawie Skarżąca zaskarżyła decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] r. kierowaną do strony, tj. M. J. B., utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] r. orzekającą o solidarnej odpowiedzialności M. J. B. za zaległości podatkowe B.T. T.P. Sp. z o.o. z tytułu zobowiązań podatkowych w podatku akcyzowym. Zatem uznać należy, że przedmiotowa skarga została wniesiona przez nieuprawniony podmiot, tj. Skarżącą (M.M.G.-B.), która nie posiada legitymacji procesowej w tej sprawie.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.