Postanowienie WSA w Bydgoszczy z 10 maja 2010 r., I SA/Bd 348/10

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy

Rozpoznanie

w dniu 10 maja 2010 r., na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji

Sprawa

w sprawie ze skargi Z. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego, podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Skład

Sędzia WSA Mirella Łent

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej w T. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...]

W skardze złożonej do Sądu na decyzję organu II instancji, strona zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji.

Stosownie do treści art. 61 § 3 cyt. ustawy Sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W ocenie Sądu inicjatywa w zakresie wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu należy do skarżącego, bowiem jego rzeczą, jako strony postępowania sądowoadministracyjnego, jest wykazywanie zasadności złożonego wniosku poprzez wskazanie istnienia materialnoprawnych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Ustawodawca posługując się w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotami nieostrymi dla określenia przesłanek w nim zawartych, nałożył na wnioskodawcę obowiązek ich konkretyzacji.

Zdaniem sądu skarżący w ogóle nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować wskazane wyżej następstwa, gdyż nie uzasadnił wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji oraz nie przedstawił żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń. Wniosek ten miałby się opierać na tych samych przesłankach, co i skarga na rozstrzygniecie Dyrektora Izby Celnej w T. Jednakże tak opisana niezgodność decyzji z prawem jest istotą postępowania sądowoadministracyjnego, zaś ocena wniosku o ochronę tymczasową jest postępowaniem incydentalnym opartym na odrębnych przesłankach, które wskazano powyżej.

W postanowieniu z dnia 6 lutego 2009r. sygn. akt II FZ 39/09 (publ. LEX nr 489786, POP 2009/2/143) Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyraził pogląd, że "z jednej strony na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Z drugiej strony obowiązkiem sądu jest wszechstronna i wnikliwa ocena argumentów przedstawionych przez wnioskodawcę, jak również wynikających z akt sprawy. Tego obowiązku nie można jednak utożsamiać z obowiązkiem udowodnienia braku przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności."

Sąd w pełni podziela powyższe stanowisko, a na marginesie podkreśla, że orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma fakultatywny charakter, a więc sąd może, lecz nie musi wstrzymać wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nawet w wypadku, gdy występują w sprawie przesłanki przewidziane w powołanym wyżej przepisie, od zaistnienia których ustawodawca uzależnia wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Samo zaś przekonanie skarżącego o zasadności podniesionych w skardze zarzutów nie jest wystarczającym argumentem, aby uznać, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków.

Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.