Uzasadnienie
I SA/Bd 356/12
Przedmiotem sporu jest interpretacja Ministra Finansów dotycząca zastosowania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004r. (t.j. Dz. 2011 r. Nr 177, poz. 1054 Dz. U. Nr 54, poz.).
Wnioskodawca Powiat T. we wniosku o udzielenie interpretacji przedstawił następujący stan faktyczny podając, że od 1 stycznia 1999 r. z mocy prawa tj. z w chwilą utworzenia Powiatu jest właścicielem nieruchomości pozostającej w trwałym zarządzie Zespołu Szkół Centrum Kształcenia Ustawicznego w G.. Podał, że od 1 września 2009 r. jest na podstawie art. 15 ust. 6 cyt. ustawy zarejestrowanym podatnikiem VAT.
Na mocy wyroku Sądu Apelacyjnego w G.- Wydział I Cywilny, sygn. akt [...] z dnia [...]. Powiat zobowiązany został do złożenia oświadczenia woli, że zobowiązuje się do sprzedaży ww. nieruchomości - osobie fizycznej za cenę 1.500.000 zł. wg. operatu szacunkowego z 28 stycznia 2002 r.
W dniu 2 września 2011 r. została dokonana przez nowych właścicieli wpłata na rachunek bankowy Powiatu w wysokości 1. 500.000 zł. Faktyczne przekazanie nieruchomości odbyło się protokołem przekazania sporządzonym według stanu na dzień 31 października 2011 r.
W dniu 18 listopada 2011 r. została złożona w urzędzie skarbowym korekta deklaracji VAT-7 za miesiąc wrzesień 2011 r. wraz z wyjaśnieniem, w której dokonano powiększenia sprzedaży zwolnionej o 1.500.000 zł, uwzględniająca dokonaną transakcję.
Powiat ustalił obowiązek podatkowy, zgodnie z art. 19 ust. 11 ustawy o podatku od towarów i usług, ponieważ zapłata została dokonana przed wydaniem towaru, czyli obowiązek powstał z chwilą otrzymania zapłaty.
W związku z tak przedstawionym stanem faktycznym zadano następujące pytania:
- Czy prawidłowo zastosowano zwolnienie od podatku dla działek zabudowanych o nr 67/38, 70/3, 70/4 na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o podatku od towarów i usług?
- Czy prawidłowo zastosowano zwolnienie do podatku dla działek niezabudowanych nr 67/40, 68/1 na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług?
- Czy prawidłowo określono moment powstania obowiązku podatkowego w myśl art. 19 ust. 11 ustawy o podatku od towarów i usług?
Zdaniem Wnioskodawcy, Powiat zastosował zwolnienie od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy do działek zabudowanych oznaczonych nr 67/38, 70/3 i 70/4 z uwagi na fakt, iż przedmiotem dostawy są budynki i budowle oraz ich części trwale z gruntem związane, w stosunku do których nie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z uwagi na datę rejestracji Powiatu jako podatnika VAT. Poniesione wydatki na ulepszenie nieruchomości stanowiły mniej niż 30% wartości początkowej obiektów.
Dla działek nie zabudowanych o nr 67/40,68/1 zastosowano zwolnienie na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług. Działki o nr 67/40 i 67/26 określone są w ewidencji gruntów jako grunty rolne, łąki, rowy i nieużytki, a w momencie dokonywania sprzedaży nie istniał plan zagospodarowania przestrzennego oraz nie zostały wydane decyzje o warunkach zabudowy dla tych działek, uchwalono natomiast studium, które zgodnie z Uchwałą poszerzonego składu sędziów NSA z dnia 17 stycznia 2011 r. sygn. I FPS 8/10 nie jest prawem miejscowym, wobec czego nie jest podstawą do ustalania przeznaczenia gruntu dla celów VAT.
Wobec przytoczonego wyroku NSA do klasyfikacji terenu niezabudowanego zastosowano zapisy ewidencji gruntów i budynków, a nie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy. Natomiast na działce nr 68/1 znajdowała się droga wewnętrzna, gruntowa ułatwiająca dojazd do gruntów rolnych i leśnych, niestanowiąca w myśl prawa budowlanego budowli. Powiat ustalił obowiązek podatkowy, zgodnie z art. 19 ust. 11 ustawy o podatku od towarów i usług, ponieważ zapłata została dokonana przed wydaniem towaru, czyli obowiązek powstał z chwilą otrzymania zapłaty.
W dniu [...] Minister Finansów, wydał interpretację indywidualną, w której uznał stanowisko strony skarżącej za nieprawidłowe.
Uzasadniając interpretację organ przywołał odpowiednie przepisy ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054), ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), regulującej zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej, ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2010r. Nr 243 poz. 1623 ze zm.) oraz ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.).
Odnosząc powyższe regulacje do przedstawionego przez stronę stanu faktycznego organ zgodził się z wnioskodawcą, iż dostawa nieruchomości nr 67/38,70/3 i 70/4, na których posadowione zostały budynki, dokonana została w ramach pierwszego zasiedlenia, w związku z czym nie może korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy. Dostawa ta będzie korzystała ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy, bowiem Powiatowi nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego w związku nabyciem tych nieruchomości, jak również wydatki na ulepszenie obiektów nie przekroczyły 30% ich wartości początkowej. W konsekwencji zbycie gruntu, na którym posadowione są przedmiotowe budynki, objęte jest zwolnieniem od podatku na podstawie ww. przepisu w zw. z art. 29 ust. 5 ustawy.
Odnosząc się do kwestii dostawy działek gruntów niezabudowanych Minister stwierdził, że w przypadku działki nr 67/40, która w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy obejmuje strefę urbanizacji mieszkaniowej, czyli jest przeznaczona pod zabudowę, zastosowania nie znajdzie zwolnienie od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy. Podobnie w przypadku działki nr 68/1, która stanowi drogę wewnętrzną ułatwiającą dojazd zarówno do terenów zurbanizowanych, jak i rolnych nie znajdzie zastosowania zwolnienie od podatku określone w ww. przepisie. Zdaniem organu mimo, że działka w chwili sprzedaży nie stanowiła budowli w rozumieniu ustawy "Prawo budowlane", to zapisy studium nie pozwalają na stwierdzenie, że jest to teren wymieniony w tym przepisie.
Oceniając kwestię powstania momentu obowiązku podatkowego, organ podał, że zagadnienie to regulują przepisy art. 19 ustawy o podatku od towarów i usług. Odnosząc je do stanu faktycznego Minister stwierdził, że w odniesieniu do dostawy budynków moment powstania obowiązku podatkowego powstał zgodnie z art. 19 ust. 10 ustawy, tj. z chwilą otrzymania zapłaty, natomiast w pozostałym zakresie, skoro zapłata została dokonana przed wydaniem towaru, to obowiązek podatkowy powstał z chwilą otrzymania zapłaty zgodnie z art. 19 ust. 11 ustawy.
W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany wydanej interpretacji indywidualnej.
W uzasadnieniu podtrzymał argumentację w niej zawartą.
W skardze na ww. interpretację indywidualną strona zarzuciła jej naruszenie prawa materialnego, w szczególności przepisu 43 ust. 1 pkt 9 o podatku od towarów i usług przez jego błędną wykładnię w wyniku niezastosowania art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne polegającą na uznaniu, że w sytuacji braku planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla klasyfikacji terenu niezabudowanego wiążące jest studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, a nie zapisy ewidencji gruntów i budynków i w konsekwencji takiej wykładni stwierdzenie, że stanowisko Powiatu T. w zakresie interpretacji podatkowej w tym zakresie jest błędne.
Przesyłając skargę wraz z aktami sprawy Minister Finansów przekazał Sądowi zmienioną interpretację indywidualną z dnia [...] wydaną w wyniku uwzględnienia, na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargi na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego z dnia [...]. uznającą stanowisko Wnioskodawcy za prawidłowe.
Pismem z dnia 14 maja 2012r. Sąd wezwał organ do udzielenia informacji czy została zaskarżona interpretacja z dnia [...]. oraz ewentualnie kiedy minął termin do jej zaskarżenia. W odpowiedzi Minister Finansów pismem z dnia 18 maja 2012r. poinformował Sąd, że do dnia datowania tego pisma powiat T. nie skorzystał ze środka zaskarżenia (wezwania do usunięcia naruszenia prawa) na powyższą interpretację indywidualną. Organ podał, że termin do złożenia wezwania do usunięcia prawa upłynął w dniu 10 maja 2012r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje:
Stosownie do art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 poz. 270, dalej p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m. in. na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Sąd uwzględniając skargę na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego uchyla taką interpretację (art. 146 § 1 p.s.a.). Jednocześnie w myśl art. 134 § 1 ppsa. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przedmiotem sporu jest interpretacja Ministra Finansów dotycząca zastosowania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004r. (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 Dz. U. Nr 54, poz.).
Jak wynika z treści odpowiedzi na skargę interpretator w ramach samokontroli na podstawie art. 54 § 3 ppsa uznał stanowisko strony, wyrażone w skardze za prawidłowe, a wydana zmieniona interpretacja nie została zaskarżona. W takiej sytuacji w obrocie pozostaje interpretacja zmieniona zgodna ze stanowiskiem strony.
Należy wskazać, że zastosowany przez organ przepis art. 54 § 3 pozwala organowi w ramach instytucji autokontroli uwzględnić skargę do dnia rozpoczęcia rozprawy. Przepis ten umożliwia organom administracji publicznej zastosowanie ponownej weryfikacji własnego działania (lub braku działania) bez konieczności angażowania sądu administracyjnego w ocenę jego zgodności z prawem (T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne..., s. 156).
Przy czym warunkiem skorzystania z uprawnienia do autokontroli jest uwzględnienie skargi w całości, a więc uznanie za uzasadnione zarówno zarzutów oraz wniosków skargi, jak i wskazanej w niej podstawy prawnej.
Przywołać wypada wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 lutego 2004 r., III SA 1804/02, ONSA WSA 2005, nr 1, poz. 9, gdzie Sąd wskazał, że organ podejmujący rozstrzygnięcie w trybie art. 38 ust. 2 ustawy o NSA jest związany treścią żądania skarżącego i nie ma możliwości wybiórczego uwzględnienia skargi.
Stanowisko to zachowało pełną aktualność na tle komentowanego przepisu. Organ administracji publicznej, w razie uwzględnienia skargi w trybie autokontroli, obowiązany jest wykonać czynności przewidziane w art. 54 § 2, a więc przekazać skargę wraz z aktami sądowi administracyjnemu (szerzej R. Mikosz, Konsekwencje uwzględnienia przez organ administracji publicznej skargi wniesionej do sądu administracyjnego. Zagadnienia wybrane (w:) Ius et lex. Księga jubileuszowa..., s. 288 i n.).
Autokontrola, w związku z tym prowadzi do szybszego załatwienia sprawy, i to zgodnie z żądaniem skarżącego, a zatem służy realizacji zasady szybkości postępowania wyrażonej w art. 7 p.p.s.a. Porównaj postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 stycznia 2012 r. wydane w sprawie o sygn. akt I FZ 503/111, gdzie wyrażono następujący pogląd, który skład w pełni podziela:
" W przypadku uwzględnienia przez organ administracji wniesionej do sądu skargi w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny zobowiązany jest wydać na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., postanowienie o umorzeniu postępowania sądowego z powodu jego bezprzedmiotowości, jednocześnie zasądzając na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania, stosownie do treści art. 201 § 1 p.p.s.a....().
Skoro interpretacja z dnia [...] wydana w ramach autokontroli nie została zaskarżona przez wnioskodawcę to należy uznać, że nie ma już przedmiotu sporu, skarga została skonsumowana. Zatem postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe. W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a postanowił postępowanie sądowe umorzyć. O kosztach postanowiono w oparciu o art. 201 § 1 zwracając stronie uiszczony wpis w kwocie 200 zł.