Uzasadnienie
W dniu 07 czerwca 2013r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wpłynął na urzędowym formularzu wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawca podał, że prowadzi gospodarstwo domowe wraz z żoną, którego miesięczny dochód stanowi kwota ok. [...] zł netto. Ponadto oświadczył, że nie posiada oszczędności, przedmiotów wartościowych oraz nieruchomości.
Zarządzeniem z dnia 11 czerwca 2013r. referendarz sądowy wezwał pełnomocnika skarżącego do złożenia dodatkowych informacji o jego sytuacji majątkowej i finansowej.
W odpowiedzi skarżący przesłał kserokopię zeznań podatkowych za lata 2011-2012, wyciąg z rachunku bankowego, na którym jest zajęcie egzekucyjne. Strona oświadczyła, że ponosi następujące comiesięczne wydatki: żywność [...] zł, odzież i obuwie [...] zł, środki czystości [...] zł, wizyty lekarskie [...] zł, prąd i gaz [...] zł. Ponadto skarżący oświadczył, że wynagrodzenie ze stosunku pracy żony jest pomniejszane z tytułu zajęcia egzekucyjnego o kwotę [...] zł.
Mając na uwadze powyższe zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 245 § 1 i 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) – dalej zwana p.p.s.a. - prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym.
Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Intencją wprowadzenia przepisów dotyczących prawa pomocy było stworzenie możliwości dochodzenia swoich praw przed sądem osobom, które znajdując się w trudnej sytuacji finansowej nie mogą uiścić kosztów sądowych. Instytucja prawa pomocy stanowi wyjątek od ogólnej zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania i zapewnia osobie znajdującej się w ciężkich warunkach materialnych możność obrony swoich praw przed sądem, mimo braku środków finansowych potrzebnych do poniesienia należnych kosztów sądowych. Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu sądowym jest formą dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Instytucja zwolnienia od kosztów sądowych stanowi w istocie pomoc państwa dla osób, które z uwagi na ich trudną sytuację materialną nie mogą uiścić kosztów bez wywoływania uszczerbku w koniecznych kosztach utrzymania siebie i rodziny.
Wskazać należy, że wniosek o przyznanie prawa pomocy podlega badaniu z uwzględnieniem wysokości obciążeń finansowych, jakie należy ponieść w konkretnym postępowaniu oraz możliwości finansowych wnioskodawcy.
W świetle powyższych ogólnych rozważań stwierdzić należało, że wnioskodawca spełnia przesłanki wskazane w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
Jak wnika z nadesłanych dokumentów oraz oświadczeń strony jej miesięczny dochód kształtuje się na poziomie ok. [...] zł, który jest pomniejszany o kwotę [...] zł z tytułu zajęcia komorniczego. Cała powyższa kwota wydatkowana jest na utrzymanie mieszkania, wizyty u lekarza, zakup żywności, zakup środków czystości oraz utrzymanie samochodu.
Mając na uwadze powyższe zasadnym jest przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie z wpisu od skargi, albowiem strona wnosiła o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych. Tym samym mając na uwadze, że na obecnym etapie postępowania jedynym kosztem, jaki należy ponieść jest wpis od skargi w kwocie 500 zł orzekający zwolnił skarżącego z obowiązku jego uiszczenia, co umożliwi rozpoznanie jego skargi przez Sąd.
Z tych powodów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 245 § 3 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.
.