Uzasadnienie
Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w B. decyzją z dnia [...] r. orzekł o solidarnej, ze Spółką [...] spółka jawna, odpowiedzialności Skarżących – wspólników spółki jawnej [...] za zaległości podatkowe tej Spółki w podatku od towarów i usług z tytułu kwoty do zapłaty, o której mowa w art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, związanej z wystawieniem przez [...] spółka jawna faktur VAT w miesiącach od stycznia do grudnia 2016 r. w łącznej kwocie [...]zł i odsetki za zwłokę w łącznej wysokości [...] zł oraz zaległości powstałe w związku ze zwrotami podatku od towarów i usług wykazanymi przez [...] spółka jawna w deklaracjach i otrzymanymi przez Spółkę nienależnie za miesiące od stycznia do grudnia 2016 r. w łącznej kwocie [...]zł i odsetki za zwłokę w łącznej wysokości [...] zł oraz za koszty postępowania egzekucyjnego w kwocie [...]zł. Przedmiotowa decyzja została uznana za doręczoną w trybie art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm., dalej: O.p.) w dniu [...] r.
Pismem z dnia [...] r. pełnomocnik J. S. i M. S. (skarżących) złożył odwołanie, które zostało nadane w placówce pocztowej w B. w dniu [...] r. Zaskarżonej decyzji pełnomocnik skarżących zarzucił naruszenie art. 247 § 1 pkt 3 O.p. w związku z art. 148 § 1 O.p. w związku z art. 150 § 1 O.p., art. 115 § 1 O.p. i art. 118 § 1 O.p. Mając na uwadze powyższe, pełnomocnik Skarżących wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] r. lub o jej uchylenie.
Pismem z tego samego dnia, tj. [...] r. pełnomocnik skarżących złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] r. Uzasadniając wniosek, pełnomocnik skarżących wskazał, że uchybienie terminowi nastąpiło bez winy skarżących, bowiem korespondencja adresowana do nich była wysyłana pod niewłaściwy adres.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z dnia [...] r. stwierdził, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu określonego w art. 223 § 2 pkt 1 O.p. Postanowieniem z tego samego dnia (29 kwietnia 2022 r.) Dyrektor Izby Administracji Skarbowej odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania – określonego w art. 223 § 2 pkt 1 O.p. W uzasadnieniu postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania organ wskazał na art. 162 § 1 i § 2, art. 144 § 1a O.p. Organ podał, że z akt sprawy wynika, iż decyzja Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. orzekająca o solidarnej ze wskazaną Spółką odpowiedzialności skarżących za zaległości podatkowe tej Spółki w podatku od towarów i usług została skutecznie doręczona skarżącym w trybie fikcji doręczenia przewidzianej w art. 150 § 4 O.p. w dniu [...] r. Skarżący zostali dwukrotnie zawiadomieni (zawiadomienie umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata) o możliwości odebrania pisma, tj. w dniu [...] r. i w dniu [...] r. Tym samym, spełnione zostały warunki jakie są wymagane do stwierdzenia skutecznego doręczenia w trybie art. 150 § 4 O.p. Natomiast od dnia [...] r. rozpoczął się dla skarżących bieg terminu do wniesienia odwołania od wyżej wymienionej decyzji i upłynął bezsprzecznie w dniu [...] r. Zatem skarżący nie złożyli w ustawowym terminie środka odwoławczego, bowiem odwołanie z dnia [...] r. (nadane w placówce pocztowej B. 1 w dniu [...] r.), zostało złożone 59 dni po terminie, o którym mowa w art. 223 § 2 pkt 1 O.p.
Organ podał, że druga przesłanka określona w art. 162 § 2 O.p. sprowadza się do złożenia przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu. Wniosek powinien spełniać wymogi określone w art. 168 tej ustawy. Zdaniem organu odwoławczego nie ma zastrzeżeń, co do formy złożenia wniosku. Wyjaśnienia wymaga natomiast ustalenie w omawianej sprawie daty początkowej biegu terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Przyjmuje się bowiem, że może to być dzień, w którym strona powzięła wiadomość o uchybieniu terminu. Inaczej mówiąc, siedmiodniowy termin zaczyna biec dopiero od dnia ustania przeszkody do dokonania określonej czynności procesowej. Datą, od której należy liczyć ten termin, jest data uzyskania przez osobę zainteresowaną wiadomości o zdarzeniu powodującym rozpoczęcie biegu terminu. W przypadku, gdy uchybienie terminowi do złożenia środka zaskarżenia jest wynikiem braku wiedzy strony co do faktu wydania aktu administracyjnego, od którego przysługuje ten środek, dzień ustania przyczyny uchybienia terminowi, od którego liczy się 7-dniowy termin, w którym należy wnieść podanie o przywrócenie terminu w rozumieniu art. 162 § 2 O.p., musi być określony w sposób bezsporny, co do faktu powzięcia przez stronę informacji o wydaniu tego aktu i uchybieniu terminowi do jego zaskarżenia. Nie można wykluczyć, że termin ten rozpocznie swój bieg np. dopiero w związku z zastosowaniem środka egzekucyjnego, o której to czynności zostanie zawiadomiony podatnik.
Organ wskazał, że wniosek z dnia [...] r. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] r. skarżący złożyli do organu pierwszej instancji w dniu [...] r. (nadano w Urzędzie Pocztowym w dniu [...] r.). W przedmiotowym wniosku podano, że w dniu [...] r. powzięli informację o wydanym rozstrzygnięciu z dnia [...] r. po zajęciu rachunku bankowego J. S. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. i przekazaniu tej informacji M. S.. Skarżący dopełnili obowiązku z art. 162 § 2 O.p. i złożyli odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia, bowiem wpływ obydwóch podań do Drugiego Urzędu Skarbowego w B. nastąpił w dniu [...] r.
Ponadto organ podał, że strona, która występuje z wnioskiem o przywrócenie uchybionego terminu jest zobowiązana do wykazania, że przeszkoda, która spowodowała niedotrzymanie terminu, była od niej niezależna (uchybienie nastąpiło bez jej winy). Zadaniem organu podatkowego w postępowaniu o przywrócenie terminu jest ustalenie, czy zainteresowany jest winny uchybienia, dlatego rozpatrując wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania musi mieć na uwadze zachowanie i staranność strony w całym okresie biegu terminu na wniesienie odwołania. Zatem przywrócenie terminu jest niemożliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa, gdyż przepis art. 162 § 1 O.p. nie uzależnia uprawnienia do przywrócenia terminu od stopnia zawinienia. W ocenie organu istnienia takich obiektywnych przeszkód skarżący nie wykazali. Okoliczność, że od września 2021 r. do chwili obecnej skarżący nie przebywali pod adresem odpowiednio: J. S. – ul. [...] w C., M. S. – [...], nie uzasadnia zdaniem organu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Organ nie neguje miejsca pobytu skarżących (ul. [...] T.) i kwestii nieprzebywania pod adresami, pod którymi kierowana była korespondencja. Jednak nie tłumaczy to skutków nieodbierania korespondencji. Jeżeli skarżący nie mogli osobiście odbierać korespondencji, to wówczas należało podjąć kroki zmierzające do ustanowienia pełnomocnika dla jej odbioru, aby zapobiec niekorzystnym skutkom związanym z brakiem jej odbioru. Strony nie wykazały przy tym żadnych okoliczności, które uniemożliwiłyby im ustanowienie pełnomocnika dla doręczeń. Postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] r. wszczynające postępowanie w zakresie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżących zostało wysłane listem poleconym za potwierdzeniem odbioru na adres J. S.: ul. [...], [...] C. i adres M. S.: [...] [...] T., będące w posiadaniu organu podatkowego, a wynikające z danych znajdujących się w Centralnym Rejestrze Podmiotów Krajowej Ewidencji Podatników. Niniejsze postanowienie zostało odebrane przez M. S. w dniu [...] r. Stąd też miał on wiedzę i świadomość o toczącym się postępowaniu podatkowym i tym samym o możliwości dalszej korespondencji kierowanej do niego ze strony Drugiego Urzędu Skarbowego w B.. Z kolei J. S., po dwukrotnym awizowaniu 2 listopada i [...] r., przedmiotowe postanowienie zostało doręczone w trybie art. 150 O.p. w dniu [...] r. Kolejne pisma również były kierowane na wyżej wymienione adresy: postanowienie z dnia [...] r. Nr [...] wyznaczające siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego, postanowienie z dnia [...] r. Nr [...] zawiadamiające o nowym terminie załatwienia sprawy oraz zaskarżona decyzja z dnia [...] r. Nr [...]. Wszystkie wymienione przesyłki nie zostały odebrane w terminie 14 dni od daty ich złożenia w placówce pocztowej i w związku z tym doszło do ich doręczenia w trybie fikcji doręczenia, wynikającej z art. 150 O.p. Na potwierdzeniach odbioru znajdują się stosowne adnotacje dotyczące powyższych okoliczności ("nie podjęto w terminie"). Organ podał, że w aktach sprawy znajdują się wydruki z Systemu Rejestracji Centralnej, z których wynika, że od [...] r. adresem rejestracyjnym J. S. zgłoszonym w urzędzie skarbowym jest adres: ul. [...], [...] C., a od [...] r. adresem rejestracyjnym M. S. zgłoszonym w urzędzie skarbowym jest adres: [...] [...] T.. Brak jest również jakichkolwiek zmian zgłoszonych w przedmiocie wymienionych adresów. Zatem w niniejszej sprawie skarżący nie zadbali o zapewnienie prawidłowego odbioru korespondencji. Zawiadomienia o zmianie adresu dokonali w terminie późniejszym.
Organ wskazał na art. 146 § 1 O.p., który stanowi, że w toku postępowania strona oraz jej przedstawiciel lub pełnomocnik mają obowiązek zawiadomić organ podatkowy o zmianie adresu, pod którym dokonuje się doręczeń, o czym skarżący zostali poinformowani w postanowieniu organu pierwszej instancji z dnia [...] r. Obowiązek zawiadomienia o zmianie adresu może być dokonany w dowolnej formie, byle tylko wyraźnie wskazywał na nowy adres, na który mają być dokonywane doręczenia, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. O przebywaniu pod innym adresem skarżący poinformowali Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. w piśmie z dnia [...] r. Dlatego też organ nie zgodził się z zarzutem skarżących, że Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w B. kierował korespondencję przeznaczoną dla nich na niewłaściwe adresy.
Ponadto w ocenie organu, okoliczności powołane przez skarżących nie stanowią wyjątkowych i nagłych okoliczności, które uniemożliwiły dochowanie uchybionego terminu i nie świadczą o dochowaniu należytej staranności. Tym samym nie uprawdopodobnili oni braku zawinienia (przyczynienia się) w niewzięciu udziału w postępowaniu.
Uwzględniając powyższe, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej nie stwierdził, aby w sprawie zaistniała przeszkoda uniemożliwiająca skarżącym dotrzymanie terminu do złożenia odwołania. Zatem nie spełnili oni wymogów wynikających z art. 162 O.p., tj. nie uprawdopodobnili, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez ich winy.
W skardze do tut. Sądu, skarżący wnieśli o zmianę zaskarżonego postanowienia i przywrócenie terminu do złożenia odwołania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zarzucając naruszenie art. 162 O.p. przez jego nieprawidłową wykładnię i uznanie, że nie zostały spełnione przesłanki do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Uzasadniając złożoną skargę skarżący stwierdzili, że uchybienie terminu nastąpiło bez ich winy, bowiem korespondencja adresowana do skarżących była wysyłana pod niewłaściwy adres. Do akt sprawy, jak skarżący zauważyli, zostało przedłożone oświadczenie Zarządcy nieruchomości D. S. potwierdzające, że od września 2021 r. skarżąca nie mieszka pod adresem ul. [...] w C. oraz oświadczenie skarżącej i skarżącego wskazujące, iż odbierają oni korespondencję przy ul. [...] w T. i pod tym adresem skarżący przebywają. Według skarżących, korespondencja była wysyłana pod niewłaściwy adres, a powinna być przesyłana na adres: ul. [...] w T.. Tym samym, zdaniem skarżących, decyzja Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] r. nie została im doręczona. Skarżący informację o wydanej decyzji uzyskali w dniu [...] r. W tym dniu skarżąca dowiedziała się o zajęciu jej rachunku bankowego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. i o tym fakcie poinformowała skarżącego. W związku z tym skarżący stwierdzili, że od tego dnia winien być liczony termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu (art. 162 O.p. i następne). Podkreślili ponadto, że do przedmiotowego wniosku zostało załączone odwołanie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:
Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej jako: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, w tym także te niepodniesione w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b) p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W niniejszej sprawie, mając na uwadze także art. 120 p.p.s.a., zaistniały warunki do jej rozpoznania w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów.
Sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia doprowadziła do stwierdzenia, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie jest wyłącznie kontrola zgodności z prawem rozstrzygnięcia o charakterze procesowym - zaskarżonego postanowienia odmawiającego przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
Mając na uwadze powyższe regulacje, tut. Sąd uchylił zaskarżone postanowienie, bowiem w sprawie o sygn. akt I SA/Bd 359/22 uchylił postanowienie stwierdzające, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu do jego wniesienia.
Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do zagadnienia, czy zaszły podstawy do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W ocenie organu nie zostały spełnione przesłanki z art. 162 O.p. Zdaniem natomiast skarżących, decyzja została im doręczona na niewłaściwe adresy, ewentualnie zaistniały przesłanki do przywrócenia terminu.
W pierwszej kolejności należy podać, że zgodnie z art. 162 § 1 O.p., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Zatem dla przywrócenia terminu konieczne jest kumulatywne spełnienie czterech przesłanek, a mianowicie: 1) uchybienie terminu, 2) złożenie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu w określonym terminie, 3) uprawdopodobnienie braku winy wnioskującego w uchybieniu terminu oraz 4) dokonanie czynności, dla której termin jest przewidziany. W niniejszej sprawie istotne wątpliwości budzi zaistnienie pierwszej ze wskazanych przesłanek, a mianowicie uchybienie terminu. Należy podnieść, że uchybienie terminu jest zagadnieniem wspólnym instytucji stwierdzenia, że odwołanie wniesiono z uchybieniem terminu oraz instytucji przywrócenia terminu. W opinii Sądu nie sposób przeprowadzić kontroli zaskarżonego postanowienia dotyczącego zagadnienia przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji podatkowej nie wyjaśniając uprzednio jakże istotnej kwestii, a mianowicie doręczenia decyzji i określenia terminu tej czynności. Art. 144 O.p. wyraża zasadę oficjalności w zakresie doręczania pism. Z uwagi na to, że organ podatkowy jest "gospodarzem" postępowania, to wyłącznie na nim - z urzędu - spoczywa obowiązek doręczania wszelkich pism kierowanych zarówno do strony, jak i do innych uczestników postępowania. Adresat nie musi zatem zabiegać o doręczenie mu pisma. Nie może on również ponosić negatywnych konsekwencji płynących z wadliwego doręczenia pisma. W literaturze powszechnie przyjmuje się, że przepisy o doręczaniu pism mają charakter gwarancyjny. Oznacza to, że tylko prawidłowe doręczenie, tzn. dokonane zgodnie z zasadami określonymi w przepisach Ordynacji podatkowej, powoduje skuteczność czynności podejmowanych przez organ.
W powołanym wyroku sygn. akt I SA/Bd 359/22 WSA stwierdził co następuje: "W związku z tym ustalenia wymaga okoliczność czy i gdzie doręczyciel pozostawił wymagane zawiadomienie o miejscu odbioru przesyłki i czy była to skrzynka pocztowa czy inne miejsce, wymagane przepisami art. 150 O.p. Ponadto czy w zawiadomieniu wskazano konkretną placówkę pocztową, pod którą pozostawiono pismo na okres 14 dni, jeżeli tak, to jakie. Kwestie te wymagają zbadania i podania w uzasadnieniu postanowienia. W tym celu organ zwróci się do Poczty o stosowne informacje, a w razie potrzeby przeprowadzi także inne dowody.
Powstały zatem niejasności, które nie zostały wyjaśnione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
W konsekwencji w sprawie należało uznać, że ustalenia organu, zgodnie z którymi decyzja organu pierwszej instancji została doręczona skarżącemu skutecznie, zostały dokonane z naruszeniem art. 122, art. 187 § 1 oraz 191 O.p., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sprawie brak było powołania się przez organ w zaskarżonym postanowieniu na wiarygodne dowody potwierdzające powyższą tezę organu. Prawidłowość doręczeń jest jednym z kluczowych warunków przestrzegania praw strony, zaś same przepisy traktujące o doręczeniach mają charakter gwarancyjny. Wszelkie wątpliwości w tym zakresie powinny być tłumaczone na korzyść strony, natomiast błędy podmiotów trzecich dokonujących doręczeń - poczty (doręczycieli) - obciążają na zasadzie ryzyka administrację publiczną.
Wobec powyższego należało również stwierdzić, że naruszono art. 150 § 2 O.p. poprzez przedwczesne stwierdzenie, że doręczenia dokonano skutecznie w trybie zastępczym. Opisane wyżej uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem wobec braku wykazania przez organ w sposób nie budzący wątpliwości miejsca pozostawienia stronie zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki, ze wskazaniem w którym urzędzie pocztowym - decyzja nie mogła zostać uznana za skutecznie doręczoną.
Z uwagi na niedostateczne wyjaśnienie przez organ wskazanych powyżej okoliczności, Sąd na obecnym etapie sprawy nie przesądza, czy w istocie decyzja z dnia [...] r. została skarżącemu skutecznie doręczona i w konsekwencji, czy rozpoczął się bieg terminu do wniesienia odwołania."
W związku z powyższym w sytuacji, gdy organ wykaże po przeprowadzeniu stosownych czynności, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu do wniesienia odwołania, dopiero wówczas przystąpi do oceny wniosku o przywrócenie terminu pod kątem pozostałych trzech przesłanek z art. 162 § 1 O.p., a wymienionych na wstępie niniejszego uzasadnienia. W konsekwencji należy przyjąć, że w przedmiotowej sprawie organ przedwcześnie stwierdził, że zachodzą podstawy do stosowania przepisów o przywróceniu terminu, skoro nie wykazał, iż doręczenie nastąpiło zgodnie z art. 150 O.p.
Zaniechanie opisanych czynności w sprawie o sygn. akt I SA/Bd 359/22 stanowi naruszenie zasady prawdy materialnej dotyczącej podjęcia przez organ wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 122 O.p). Zasadzie prawdy materialnej towarzyszy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 187 O.p.), któremu w niniejszej sprawie również uchybiono. Stwierdzenie skuteczności doręczenia pisma wymaga uprzedniej analizy zapisów poczynionych na formularzu potwierdzenia odbioru. Organy podatkowe w przypadku wadliwie bądź też niejednoznacznie wypełnionego potwierdzenia odbioru muszą wykazać, że doręczenie zostało skutecznie dokonane. Doręczenie decyzji powinno być dokonywane starannie, tj. w taki sposób, by ze zwrotnych poświadczeń odbioru wynikało niewątpliwie, że doręczenie stronie decyzji w istocie miało miejsce. W sprawie o sygn. akt I SA/Bd 359/22 owa niejednoznaczność skutkowała uchyleniem postanowienia w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania i zobowiązywała organ do przeprowadzenia stosownego postępowania wyjaśniającego. W opinii Sądu, dopiero wyjaśnienie powyższych kwestii dotyczących doręczenia decyzji przesądzi o istnieniu przedmiotu w zakresie orzekania o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania i ponownym rozpoznaniu wniosku skarżących. Jeżeli bowiem okaże się, że decyzja nie została skutecznie doręczona skarżącemu w trybie art. 150 O.p. w terminie wskazanym przez organ, czego następstwem może być fakt, iż odwołanie od decyzji złożone zostało w ustawowym terminie, wówczas wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania może okazać się bezprzedmiotowy, aczkolwiek tut. Sąd obecnie tego zagadnienia nie przesądza. Wady doręczenia decyzji nie mogą wywoływać negatywnych skutków dla podatnika, tym bardziej w sytuacji, gdy prowadzą do zamknięcia drogi do zaskarżenia decyzji.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uwzględnił skargę i uchylił zaskarżone postanowienie.
O zasądzeniu kosztów postępowania sądowego na rzecz strony skarżącej orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ww. ustawy (na kwotę [...]zł tytułem zwrotu kosztów postępowania złożyły się: wpis – [...] zł; wynagrodzenie Pełnomocnika – [...] zł).