Uzasadnienie
Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. prowadzi postępowanie egzekucyjne z majątku skarżących na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...]. o nr od [...] do [...] (doręczone [...].) oraz z dnia [...]. o nr [...] (doręczony [...].), wystawionych przez Burmistrza K.. Tytuły wykonawcze obejmują należności z tytułu podatku od nieruchomości tj.: III i IV ratę 2004r., I, II, III i IV ratę 2005r., I, II, III i IV ratę 2006r. oraz I, II, III i IV ratę 2007r. W celu wyegzekwowania powyższych zaległości organ egzekucyjny zastosował środki egzekucyjne w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego, pobrania należności u zobowiązanego, zajęcia innej wierzytelności pieniężnej z tytułu nadpłaty w podatkach, zajęcia świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej.
W dniu [...]. do organu egzekucyjnego wpłynęły pisma skarżących z dnia [...]. nazwane jako "wniosek o przywrócenie terminu do złożenia oświadczenia o uznaniu lub odrzuceniu zajętej wierzytelności" oraz "skarga na czynności egzekucyjne". W "skardze" skarżący stwierdzili, że zobowiązania podatkowe wobec Urzędu Miejskiego w K. za raty od III/2004 do IV/2007 uległy przedawnieniu. Dodatkowo zobowiązani wskazali na trudną sytuację finansową. Ponadto, w piśmie z dnia [...]. zatytułowanym "zażalenie" skarżący ponownie podnieśli kwestię dotyczącą przedawnienia zobowiązań podatkowych oraz wskazali na swoją trudną sytuację materialną z uwagi na fakt posiadania innych nieuregulowanych należności.
W związku z tym, że podniesione w pismach z dnia [...]. oraz [...]. okoliczności mogły stanowić podstawę do umorzenia postępowania egzekucyjnego, Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. zwrócił się do wierzyciela - Burmistrza K. o wypowiedzenie się w sprawie i zajęcie stanowiska w przedmiocie przedawnienia obowiązku. W udzielonej pismem z dnia [...]. odpowiedzi wierzyciel wskazał, że w toku postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny zastosował środki egzekucyjne, które przerwały bieg terminu przedawnienia, o których podatnik został zawiadomiony. W związku z tym zobowiązania podatkowe nie uległy przedawnieniu i nie ma podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego.
Postanowieniem z dnia [...]. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego, prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...]. o nr od [...] do [...] oraz z dnia [...]. nr [...] stwierdzając, że w niniejszej sprawie nie zaistniała żadna przesłanka z art. 59 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019r., poz. 1438 ze zm., dalej: "u.p.e.a.").
W złożonym zażaleniu skarżący wskazali na trudną sytuację finansową wynikającą z konieczności spłaty zobowiązań wobec banków oraz na okoliczność przedawnienia zobowiązań podatkowych, których dotyczą wystawione tytuły wykonawcze.
Postanowieniem z dnia [...]. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
W jego uzasadnieniu, organ odwoławczy odnosząc się do kwestii przedawnienia podał, że z analizy akt sprawy wynika, iż pięcioletni okres przedawnienia należności podatkowych objętych przedmiotowymi tytułami wykonawczymi rozpoczął swój bieg kolejno z końcem: 2004r., 2005r., 2006r. i 2007r. W toku postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny zastosował wymienione w postanowieniu środki egzekucyjne, określone w art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a., zawiadamiając o nich zobowiązanych, które spowodowały przerwanie biegu terminu przedawnienia dochodzonych należności. Zatem, w świetle obowiązujących przepisów prawa należności podatkowe objęte przedmiotowymi tytułami wykonawczymi nie uległy przedawnieniu, nadal istnieją i podlegają wykonaniu.
Odnosząc się do kwestii dotyczących trudnej sytuacji materialnej zobowiązanych oraz faktu posiadania innych nieuregulowanych należności organ stwierdził, że nie mogą one stanowić przesłanki do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Skarżący mogą jednak wystąpić z odrębnym wnioskiem do wierzyciela - Burmistrza K., o umorzenie zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę.
Mając na uwadze powyższe organ stwierdził, że nie została spełniona przesłanka z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., dotycząca przedawnienia dochodzonych należności, jak również nie wystąpiła żadna z innych okoliczności wymienionych w powołanym przepisie, skutkująca koniecznością umorzenia postępowania egzekucyjnego.
W skardze wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi oraz stwierdzenie nieistnienia obowiązku egzekucji, uznanie niedopuszczalności egzekucji administracyjnej i zastosowanych środków egzekucyjnych począwszy od dnia przedawnienia zobowiązań podatkowych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono:
- - naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez ten organ oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020r., poz. 256 ze zm., dalej: "k.p.a."), w szczególności poprzez zaniechanie ustalenia stanu faktycznego w odniesieniu do każdego z dłużników, tj. R. K. i T. K. osobno, jak też począwszy od powstania zaległości, tj. od 2004r., co uniemożliwia prawidłowe i jednoznaczne sformułowanie zarzutów, w szczególności w kontekście podnoszonych zarzutów przedawnienia zobowiązań podatkowych;
- - naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na dowolnym ustaleniu stanu faktycznego sprawy nie znajdującego oparcia w materiale dowodowym, w szczególności braku faktycznego ustalenia, jakie konkretnie środki egzekucyjne i w jakich dokładnie terminach przez organ egzekucyjny zostały zastosowane w stosunku do każdego z dłużników, w szczególności w kontekście obowiązujących przepisów prawa materialnego dotyczących przedawnienia zobowiązań podatkowych;
- - naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 1a pkt 12 lit. a w zw. z art. 33 § 1 pkt 1 i art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. i art. 70 § 1 i 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019r. poz. 900 ze zm., dalej: "O.p.") i w konsekwencji nieprawidłowe uznanie, że zobowiązania podatkowe za lata 2004-2007 nie przedawniły się.
W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a. nie przewiduje środka egzekucyjnego w postaci "pobrania należności u zobowiązanego". Zarzucili, brak ustaleń, jakie konkretnie zaległości obejmują poszczególne tytuły wykonawcze, co jest istotne z punktu widzenia podnoszonych zarzutów przedawnienia zobowiązań podatkowych oraz kiedy doręczono przedmiotowe tytuły wykonawcze dłużnikom - każdemu z nich z osobna. W odniesieniu do zastosowanych środków egzekucyjnych zarzucili brak jakichkolwiek ustaleń w zakresie przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych. W szczególności, brak jest ustaleń kiedy skarżący (każdy z osobna) zostali zawiadomieni o zastosowaniu konkretnych środków egzekucyjnych, co jest istotne z tego powodu, że przedawnienie w stosunku do każdego z dłużników może kształtować się odmiennie, nawet jeśli zobowiązania podatkowe wynikają z tych samych okoliczności faktycznych.
Zdaniem skarżących, jeśli przyjąć nawet, że zawiadomienie o zastosowaniu środka egzekucyjnego pokrywało się z datą zajęcia (czemu skarżący zaprzeczają), to należności objęte przedmiotowymi tytułami wykonawczymi uległy przedawnieniu najpóźniej w 2012r. i 2013r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje
Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego z punktu widzenia jego legalności, tj. zgodności z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej p.p.s.a.) wynika, że zaskarżone postanowienie winno ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia w tak zakreślonych granicach kognicji, Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie.
W rozpoznawanej sprawie kwestią sporną jest ocena prawidłowości stanowiska organu egzekucyjnego, dotyczącego odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec skarżących na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Burmistrza K., obejmujących należności z tytułu podatku od nieruchomości, tj. III i IV ratę 2014r., I, II, III, i IV ratę 2005r. I, II, III, i IV ratę 2006r. oraz I, II, III, i IV ratę 2007r. Zdaniem strony skarżącej postępowanie egzekucyjne powinno być umorzone w oparciu o art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., z uwagi na przedawnienie egzekwowanych należności.
Zgodnie z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. (według stanu prawnego obowiązującego w dacie orzekania przez organy) postępowanie egzekucyjne umarza się, jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał. Wskazać należy, że pojęcie obowiązku, o którym mowa w art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a odnosi się do obowiązku, który legł u podstaw wszczęcia postępowania egzekucyjnego, czyli chodzi tu o obowiązek istniejący, wymagalny i jednocześnie, którego niewykonanie przez zobowiązanego doprowadziło do uruchomienia postępowania zmierzającego do jego wyegzekwowania. Przyczyną umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie powołanego wyżej przepisu (poza innymi wymienionymi w nim przesłankami) jest upływ terminu przedawnienia należności, który to termin, w odniesieniu do niniejszej sprawy regulują przepisy Ordynacji podatkowej.
W myśl art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Upływ terminu przedawnienia powoduje, że zobowiązanie podatkowe wygasa, w związku z czym nie można skutecznie domagać się od podatnika zachowania wynikającego z treści stosunku zobowiązaniowego, w tym zapłaty podatku. Zgodnie zaś z art. 70 § 4 O.p., bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że przesłanką przerwania biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 4 O.p. jest zastosowanie środka egzekucyjnego i zawiadomienie o tym fakcie podatnika, przy czym obie te czynności powinny nastąpić przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania.
Przez zastosowanie środka egzekucyjnego należy rozumieć, w świetle art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a., egzekucję z pieniędzy, z wynagrodzenia za pracę, ze świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego, ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej, z rachunków bankowych, z innych wierzytelności pieniężnych, z praw z instrumentów finansowych zapisanych na rachunku papierów wartościowych lub innym rachunku, oraz z wierzytelności z rachunku pieniężnego służącego do obsługi takich rachunków, z papierów wartościowych niezapisanych na rachunku papierów wartościowych, z praw majątkowych zarejestrowanych w rejestrze akcjonariuszy, z weksla, z autorskich praw majątkowych i praw pokrewnych oraz z praw własności przemysłowej, z udziału w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością, z pozostałych praw majątkowych, z ruchomości oraz z nieruchomości.
Przenosząc powyższe regulacje na grunt przedmiotowej sprawy oraz mając na uwadze zarzuty sformułowane w skardze w pierwszej kolejności wskazać należy, że wbrew stanowisku strony skarżącej ze znajdujących się w aktach sprawy tytułów wykonawczych w sposób nie budzący wątpliwości wynika, jakich zaległości podatkowych oraz za jakie okresy, one dotyczą. Tytuł wykonawczy z dnia [...]. nr [...] dotyczy III i IV raty za 2004r., tytuł wykonawczy z dnia [...]. nr [...] dotyczy I, II, III, i IV raty za 2005r., tytuł wykonawczy [...]. nr [...] dotyczy I, II, III, i IV raty za 2006r. tytuł wykonawczy z dnia [...]. nr [...] dotyczy I, II, III i IV raty za 2007r. Tytuły wykonawcze o nr [...]([...] zostały doręczone stronie na adres zamieszkania za pośrednictwem operatora pocztowego w dniu [...]. wraz z zawiadomieniem o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem.
Natomiast tytuł wykonawczy nr [...] został doręczony w dniu [...]. o czym świadczy podpis skarżącego w pozycji 100 tytułu wykonawczego, jednocześnie nastąpiło częściowe pobranie pieniędzy od zobowiązanego.
W skardze akcentowany jest brak ustaleń jakie konkretnie środki egzekucyjne i w jakich terminach zostały zastosowane w stosunku do każdego z dłużników, w szczególności w kontekście obowiązujących przepisów prawa materialnego dotyczących przedawnienia zobowiązań podatkowych. W tym kontekście należy wstępnie zauważyć, że wynikająca z decyzji ustalającej solidarna odpowiedzialność małżonków za zobowiązania w podatku od nieruchomości nie oznacza, że nie zachowują oni statusu stron postępowania egzekucyjnego, co powinno znajdować przełożenie na czynności o charakterze procesowym, których adresatem powinien być każdy z małżonków odpowiedzialnych solidarnie.
W rozważanej sprawie tytuły wykonawcze zostały wystawione łącznie na obojga małżonków, a ich doręczenie nastąpiło w miejscu ich zamieszkania. Mimo takiego doręczenia tytułów wykonawczych, w okolicznościach tej sprawy nie można mówić, że nie nastąpiło skuteczne wszczęcie egzekucji administracyjnej.
Po pierwsze, w myśl art. 26 § 5 u.p.e.a., wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą: 1) doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub 2) doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego.
Ponieważ w dniu [...]. doręczono dłużnikowi zajętej wierzytelności tj. Bankowi Gdańskiemu S.A. zawiadomienie z dnia [...]. o zajęciu rachunku bankowego R. K. i T. K., z tą chwilą nastąpiło wszczęcie egzekucji w rozumieniu art. 26 § 5 pkt 2 u.p.e.a. Koresponduje z tym przepis art. 80 § 2 i 3 u.p.e.a. stanowiący, iż zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1, i obejmuje również kwoty, które nie były na rachunku bankowym w chwili zajęcia, a zostały wpłacone na ten rachunek po dokonaniu zajęcia.
Jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, i odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego.
Doręczenie skarżącym tytułów wykonawczych wraz z zawiadomieniem o zajęciu miało zatem charakter wtórny, nie mający wpływu na sam fakt wszczęcia egzekucji.
Po wtóre, należy również zwrócić uwagę na specyficzną, odmienną od innych podmiotów kwestię odpowiedzialności małżonków za zobowiązania podatkowe. Zasadą wynikającą z art. 26 Ordynacji podatkowej jest, że podatnik odpowiada całym swoim majątkiem za wynikające ze zobowiązań podatkowych podatki. W przypadku małżonków odpowiedzialność ta ma specyficzny, można powiedzieć szerszy charakter. Jak stanowi bowiem art. 29 § 1 O.p., w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim odpowiedzialność, o której mowa w art. 26, obejmuje majątek odrębny podatnika oraz majątek wspólny podatnika i jego małżonka.
Na gruncie egzekucji administracyjnej istotny był również, obowiązujący w dacie wystawienia tytułów wykonawczych art. 27c u.p.e.a., stanowiący, że jeżeli egzekucja ma być prowadzona zarówno z majątku wspólnego zobowiązanego i jego małżonka, jak i z ich majątków osobistych, tytuł wykonawczy wystawia się na oboje małżonków. W orzecznictwie i piśmiennictwie wskazuje się, że przykładem takiej sytuacji, w której wystawiany jest tytuł wykonawczy na oboje małżonków w oparciu o art. 27c u.p.e.a. jest ciążący solidarnie na małżonkach obowiązek w zakresie podatku od nieruchomości z tytułu współwłasności podlegającej opodatkowaniu tym podatkiem nieruchomości (por. np. wyroki WSA w Opolu z dnia 26 września 2008 r., I SA/Op 268/08, LEX nr 501661, z dnia 19 listopada 2008 r., I SA/Op 214/08, LEX nr 539302, i I SA/Op 215/08, LEX nr 539303).
Zasadniczo w obu przypadkach, tj. zarówno w sytuacji gdy jeden z małżonków odpowiada wyłącznie rzeczowo za zobowiązania drugiego małżonka jak i osobiście, będąc np. tak jak w niniejszej sprawie, współzobowiązanym solidarnie za zobowiązania podatkowe, prowadzona egzekucja może dotyczyć zarówno majątku wspólnego zobowiązanego i jego małżonka, jak i ich majątków osobistych. W sytuacji solidarnego obowiązku zapłaty podatku zasadą jest, że każdy ze współwłaścicieli obowiązany jest do uiszczenia całej kwoty należności podatkowej, a zapłata dokonana przez jednego bądź kilku ze współwłaścicieli zwalnia pozostałych z obowiązku zapłaty. Ordynacja podatkowa w zakresie zasad odpowiedzialności solidarnej za zobowiązania podatkowe odsyła do regulacji kodeksu cywilnego (art. 366–378 k.c.). W prawie cywilnym wyróżnia się dwa rodzaje zobowiązań solidarnych – solidarność czynną (wierzycieli) i bierną (dłużników).
Istota solidarności biernej polega na tym, że każdy z dłużników jest zobowiązany wobec wierzyciela do spełnienia całego świadczenia, tak jakby był jedynym dłużnikiem. Wierzyciel może zaś – według swego wyboru – żądać spełnienia całości lub części świadczenia od wszystkich dłużników łącznie, od kilku z nich lub od każdego z osobna. Wierzyciel jest jednak zobowiązany przyjąć świadczenie od któregokolwiek z dłużników nawet wtedy, gdy zażądał spełnienia świadczenia od innego dłużnika.
W praktyce zatem, w sytuacji odpowiadających solidarnie małżonków, zastosowanie środka egzekucyjnego w odniesieniu do jednego z nich i związane z tym przerwanie biegu terminu przedawnienia, będzie wywoływało skutki (chociażby rzeczowe) również wobec drugiego małżonka. Skład orzekający podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 22 marca 2017r., sygn. akt II FSK 440/15 (sprawa również dotyczyła małżonków solidarnie odpowiadających za zobowiązanie w podatku od nieruchomości), iż do przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, którego stroną są oboje małżonkowie, wystarczające jest wystąpienie przesłanek określonych w art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej w stosunku do jednego z nich. W rezultacie, doręczenie tytułów wykonawczych i zawiadomień o zastosowaniu środka egzekucyjnego jednemu z nich, ma skutek względem obojga.
W kontekście podniesionych zatem w skardze zarzutów należy wskazać, że jak trafnie podał organ, pięcioletni termin przedawnienia należności podatkowych z tytułu podatku od nieruchomości objętych wymienionymi tytułami wykonawczymi rozpoczął swój bieg odpowiednio z końcem 2004r., 2005r., 2006r. i 2007r. Z akt sprawy wynika również, że w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego organ zastosował środki egzekucyjne, które w świetle art. 70 § 4 O.p. przerwały bieg terminu przedawnienia. W tym zakresie należy wskazać na następujące środki egzekucyjne:
. zajęcie wierzytelności pieniężnej z rachunku bankowego w Banku Gdańskim S.A. - zawiadomienie z dnia [...]. nr [...] dotyczące tytułów wykonawczych o numerach [...] doręczono stronie za pośrednictwem poczty w dniu [...].,
. egzekucja z pieniędzy dotycząca tytułów wykonawczych nr [...] oraz nr [...] - pokwitowanie odbioru pieniędzy z dnia [...].,
. egzekucja z pieniędzy dotycząca tytułów wykonawczych o numerach [...] oraz nr [...] - pokwitowanie odbioru pieniędzy z dnia [...].,
. egzekucja z pieniędzy dotycząca tytułu wykonawczego nr [...] - pokwitowanie odbioru pieniędzy z dnia [...].
. zajęcie świadczeń z ubezpieczenia społecznego dotyczące tytułów wykonawczych o numerach [...] oraz nr [...] - zawiadomienie z dnia [...]. nr [...] doręczono w dniu [...].,
. zajęcie innej wierzytelności pieniężnej tj. nadpłaty w podatkach dotyczące tytułów wykonawczych o numerach [...] oraz [...] - zawiadomienie z dnia [...]. nr [...] doręczono pełnomocnikowi w dniu [...].
. zajęcie świadczeń z ubezpieczenia społecznego dotyczące tytułów wykonawczych o numerach [...] oraz nr [...] - zawiadomienie z dnia [...]. nr [...] doręczono pełnomocnikowi w dniu [...] r.
Z powyższego wynika, że zastosowanie poszczególnych środków egzekucyjnych, wymienionych w art. 1a pkt 12 lit. a) u.p.e.a. w zakresie wszystkich tytułów wykonawczych, następowało w okresie krótszym niż termin pięciu lat, a zatem należności podatkowe objęte tytułami wykonawczymi nie uległy przedawnieniu.
W tym miejscu wskazać również należy, że w uchwale NSA z dnia 3 czerwca 2013 r., sygn. akt I FPS 6/12, stwierdzono, że zastosowanie środka egzekucyjnego przerywa bieg terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 września 2005 r., gdy zawiadomienie podatnika o jego zastosowaniu nastąpi przed upływem terminu przedawnienia. W uzasadnieniu tej uchwały wskazano, że za zdarzenie powodujące przerwanie biegu terminu przedawnienia uznać należy bowiem wyłącznie zastosowanie środka egzekucyjnego.
Jednocześnie wyjaśniono, że zastosowanie środka egzekucyjnego tylko wtedy wywoła skutek w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia, gdy zawiadomienie o jego zastosowaniu nastąpi przed upływem terminu przedawnienia. Zawiadomienie o zastosowaniu środka egzekucyjnego, jako odrębna czynność, sama przez się nie przerywa więc biegu terminu przedawnienia, lecz stanowi dodatkowy warunek, który musi się ziścić w odpowiednim czasie (przed upływem terminu przedawnienia), aby zastosowanie środka egzekucyjnego mogło być uznane za zdarzenie przerywające bieg tego terminu.
Mając na uwadze tezy płynące z powyżej przytoczonej uchwały NSA, a także poczynione wcześniej uwagi, nawiązując do argumentacji skargi wskazać należy, że w sytuacji, gdy zobowiązany na wezwanie poborcy skarbowego płaci dochodzoną należność pieniężną, a poborca – w myśl art. 68 § 1 u.p.e.a. – wystawia pokwitowanie odbioru pieniędzy, z chwilą zapłaty przez zobowiązanego całości lub części dochodzonej w postępowaniu egzekucyjnym kwoty pieniędzy, podatnik (zobowiązany) zostaje zawiadomiony o zastosowaniu środka egzekucyjnego w rozumieniu art. 70 § 4 O.p. i w konsekwencji dochodzi do przerwania biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego, będącego przedmiotem egzekucji, gdyż uczestniczy w tej czynności egzekucyjnej (por. wyroki NSA: z dnia 20 maja 2009 r., sygn. akt II FSk 388/09, z dnia 26 listopada 2013 r., sygn. akt II FSK 3001/11).
Zatem udokumentowanie pobrania gotówki w tytule wykonawczym w opisany wyżej sposób, jest na potrzeby rozpatrzenia zarzutu przedawnienia zobowiązania podatkowego wystarczające. Stanowisko to potwierdził także NSA w wyroku z dnia 20 maja 2009 r., sygn. akt II FSK 388/09, stwierdzając, że o przerwaniu biegu terminu przedawnienia poprzez pobranie kwoty pieniężnej od zobowiązanego świadczy adnotacja w części Ł tytułu wykonawczego. Ze znajdujących się w aktach sprawy tytułów wykonawczych wynika, że zawierają odpowiednie zapisy w części Ł. Organ egzekucyjny zawiadomił również o zajęciu rachunku bankowego, zajęciu świadczeń z ubezpieczenia społecznego, zajęciu nadpłaty w podatkach oraz zajęciu świadczeń z ubezpieczenia społecznego. Świadczą o tym adnotacje znajdujące się na zwrotnych poświadczeniach odbioru korespondencji kierowanej do skarżących.
W rezultacie, nie doszło do przedawnienia dochodzonych w postępowaniu egzekucyjnym należności z tytułu podatku od nieruchomości, co skutkowałaby koniecznością umorzenia postępowania egzekucyjnego. Jedynie marginalnie Sąd wskazuje, ze na rozprawie w dniu 16 września 2020r. pełnomocnik Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, powołując się na pismo z dnia [...]. (załączone do protokołu z rozprawy) oświadczył, że postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] zostało zakończone w związku z wyegzekwowaniem należności. Natomiast należności objęte pozostałymi tytułami wykonawczymi zostały umorzone wraz z odsetkami.
W konsekwencji powyższych ustaleń, niezasadne są podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 1a pkt 12 lit. a w zw. z art. 33 § 1 pkt 1 i art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. oraz art. 70 § 1 i 4 i związane z nimi zarzuty dotyczące naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.
Z tych względów, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.
- s. A. Olesińska s. J. Szulc s. L. Kleczkowski