Uzasadnienie
Ł.B. pismem z dnia 7 czerwca 2021 r. wniósł osobiście skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2015 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie bądź oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu, albowiem została złożona po terminie.
Stosownie do treści art. 53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej: "p.p.s.a."), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Sąd odrzuca skargę postanowieniem i może to nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.).
Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, zaskarżona decyzja z dnia 21 kwietnia 2021 r. została doręczona skarżącemu w dniu 29 kwietnia 2021 r. (k. 29 akt adm.). Wskazać zatem należy, że ostatnim dniem trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi był dzień 29 maja 2021 r. (sobota). Skoro ostatni dzień terminu przypadał na sobotę, to zgodnie art. 83 § 2 p.p.s.a., jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. W niniejszej sprawie ostatnim dniem terminu był więc 31 maja 2021 r. (poniedziałek).
Skarżący złożył natomiast skargę w dniu 7 czerwca 2021 r., co oznacza, że w niniejszej sprawie skarga została złożona po upływie stawowego terminu. Wskazać należy, że pismem z dnia 18 maja 2022 r. pełnomocnik strony ustanowiony z urzędu, wypowiedział się w sprawie i nie złożył żadnych wniosków w tym zakresie.
W tym stanie rzeczy uznać należało, że skarga jest spóźniona, co zobowiązywało Wojewódzki Sąd Administracyjny do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia. O kosztach sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 21 pkt 1 lit. a) w zw. z § 8 pkt 2 oraz § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2019 r. poz. 18). Na zasądzone koszty złożyło się wynagrodzenie w wysokości 180 zł powiększone o VAT.