Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 02 marca 2011r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. odmówił wstrzymania wykonania postanowienia z dnia 14 stycznia 2011r. W pouczeniu wskazał, że na postanowienie to nie przysługuje ani zażalenie, ani skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego.
Pismem z dnia 21 marca 2011r. skarżący wskazując na powyższe postanowienie wezwał Dyrektora Izby Skarbowej w B. do usunięcia naruszenia prawa. W uzasadnieniu powołał art. 52 i 53 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i stwierdził, że wobec przysługującego powództwa do sądu powszechnego jego wniosek z dnia 03 lutego 2011r. o wstrzymanie wykonania postanowienia tego organu z dnia 14 stycznia 2011r. winien zostać rozpatrzony zgodnie z żądaniem.
Odpowiadając na powyższe wezwanie, Dyrektor Izby Skarbowej w piśmie z dnia 19 kwietnia 2011r. wyjaśnił stronie, że postanowienie z dnia [...] zostało wydane bez naruszenia prawa, albowiem zawiera pełne wyjaśnienie zajętego przez organ stanowiska wraz z powołaniem obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa.
Pismem z dnia 09 maja 2011r. J. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na odmowę usunięcia naruszenia prawa zawartą w piśmie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta - według § 2 powołanego przepisu - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
W myśl zaś art. 3 § 2 pkt 1 - 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwana dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne;
- postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- inne niż określone w pkt 1 - 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie nie była tego typu decyzja, postanowienie, akt, czy czynność, lecz pismo informujące podpisane przez Dyrektora Izby Skarbowej.
W treści pisma, będącego przedmiotem skargi, organ poinformował stronę skarżącą, że kwestionowane przez nią postanowienie zawiera pełne wyjaśnienie zajętego stanowiska wraz z powołaniem obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa oraz, że zawiera wszystkie elementy przewidziane w art. 124 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Zdaniem organu postanowienie z dnia 02 marca 2011r. wydane zostało bez naruszenia prawa.
W tym miejscu Sąd wskazuje, że treść art. 3 § 2 pkt 1 - 4 p.p.s.a. nie obejmuje skarg na pisma informujące. Skargi tego rodzaju nie podlegają kognicji sądu administracyjnego. Brak jest także przepisów szczególnych, które przewidywałyby w tego rodzaju sprawach sądową kontrolę (art. 3 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
W ocenie Sądu, wbrew stanowisku organu, zawartemu w odpowiedzi na skargę, w przedmiotowej sprawie nie przysługiwało prawo, o którym stanowi art. 52 § 3 i § 4 p.p.s.a., do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, a następnie wniesienia skargi do sądu. Stosownie do tych przepisów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a (inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach), można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa (§ 3). W przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Termin, o którym mowa w § 3, nie ma zastosowania (§ 4).
Przedmiotowe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 02 marca 2011r. zdaniem Sądu nie mieści się w katalogu spraw, o których mowa powyżej. Jest to bowiem postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania postanowienia, na które nie służy zażalenie (tak: Jaśkowska Małgorzata, Wróbel Andrzej komentarz LEX/el. 2011 Komentarz bieżący do art. 143 kodeksu postępowania administracyjnego).
Zgodnie z art. 141 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. W odniesieniu zaś do pozostałych postanowień zapadłych w toku postępowania, strona może je zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji (art. 142 k.p.a.). Zatem brak dopuszczalności zażalenia nie oznacza braku możliwości kontroli wykonywania administracji publicznej w omawianym zakresie.
Ponadto Sąd wskazuje, że użyte w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. sformułowanie "postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie", wyznacza zakres kognicji sądu administracyjnego. Skoro przepis ten wskazuje jedynie na postanowienie, na które służy środek zaskarżenia, to w rzeczywistości sens analizowanego fragmentu art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. sprowadza się do zaakcentowania, jako wyznacznika kognicji sądu administracyjnego przedmiotu rozstrzygnięcia dokonywanego postanowieniem. Jeżeli zatem w określonej kwestii rozstrzyganej postanowieniem służy zażalenie, to po wyczerpaniu środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym możliwe będzie złożenie skargi do sądu administracyjnego. A contrario, jeżeli określona kwestia nie jest rozstrzygana postanowieniem, na które służy zażalenie, to w świetle wskazanego członu art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. niedopuszczalne będzie złożenie skargi do sądu administracyjnego (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2006r. sygn. II GSK 352/2005, LEX nr 197527).
Powyższe oznacza to, że sprawa nie mieści się w katalogu spraw rozpoznawanych przez sądy administracyjne. W takiej sytuacji skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji