Postanowienie WSA w Bydgoszczy z 24 października 2007 r., I SA/Bd 370/07

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy

Rozpoznanie

w dniu 24 października 2007 r., na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi J. Ch. w przedmiocie odmowy zwrotu opłaty za kartę pojazdu postanawia: odrzucić skargę

Skład

Sędzia WSA Mirella Łent

Uzasadnienie

W dniu 25 kwietnia 2007 r. J. Ch. wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na działanie organu administracji – Prezydenta Miasta B. W skardze podał, że w dniu 16 marca 2006 r., w czasie rejestracji pojazdu, zapłacił 500 zł. za wydanie karty pojazdu. Dodał, że w dniu 17 stycznia 2006 r. Trybunał Konstytucyjny orzekł, że przepis określający na 500 zł wysokość opłaty za wydanie karty pojazdu rejestrowanego po raz pierwszy w Polsce jest niezgodny z Konstytucją i prawem o ruchu drogowym.

W związku z powyższym w dniu 18 kwietnia 2007 r. zwrócił się do Prezydenta Miasta B. o zwrot niesłusznie zawyżonej kwoty. W odpowiedzi na jego pismo, organ wyjaśnił, że w dniu rejestracji, organ rejestrujący działał na podstawie obowiązującego prawa, tzn. na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 59, poz. 421), jednocześnie pouczył stronę o prawie wniesienia powództwa na drogę sądową przed sądem powszechnym lub administracyjnym, po wyczerpaniu postępowania, o którym mowa w art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, iż zgodnie z treścią art. 54 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej,,p.p.s.a.") skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W związku z tym, że przedmiotowa skarga została bezpośrednio złożona do tut. Sądu w dniu 25 kwietnia 2007 r., w dniu 26 kwietnia 2007 r. została przesłana przez Sąd do właściwego organu – Prezydenta Miasta B. Ustosunkowując się do złożonej skargi organ wniósł o jej oddalenie.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest odmowa zwrotu skarżącemu części opłaty za kartę pojazdu.

W uchwale z dnia 16 maja 2007r., sygn. akt III CZP 35/07, po rozpoznaniu zagadnienia prawnego przedstawionego przez Sąd Okręgowy w Krakowie, Sąd Najwyższy orzekł, że dopuszczalna jest droga sądowa dla dochodzenia roszczenia o zapłatę, którego podstawę stanowi nienależne pobranie opłaty za wydanie karty pojazdu, określonej w § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310). Sąd Najwyższy zgodził się zatem z oceną Sądu Okręgowego w Krakowie, polegającą na stwierdzeniu, że opłata za kartę pojazdu, której charakter upodabnia ją do podatku ma jednocześnie cechy świadczenia ekwiwalentnego, a przepisy rozporządzenia przewidującego jej uiszczenie nie określały trybu zwrotu pobranej opłaty. Ponadto powodowie jako podstawę swojego żądania wskazali zwrot nienależnego świadczenia. A to wszystko, zdaniem Sądu, wskazuje na dopuszczalność drogi sądowej dla roszczenia dochodzonego przez powodów.

Dalej w uzasadnieniu uchwały SN podał, że za dopuszczalnością drogi przed sądem powszechnym przemawia dodatkowo okoliczność, że dla dochodzonego przez powodów roszczenia brak jest podstaw do stosowania przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa. Opłaty za wydanie karty pojazdu nie zostały wymienione w art. 2 § 1 tej ustawy. Nie może mieć do nich zastosowania także art. 2 § 2, gdyż dotyczy on opłat oraz niepodatkowych należności budżetu państwa, a opłaty za kartę pojazdu są należnościami stanowiącymi dochody samorządu terytorialnego. Nienależnie pobrane opłaty za kartę pojazdu nie mogą być zatem traktowane jako nadpłaty podatku podlegające szczególnemu unormowaniu w zakresie zasad i trybu ustalania nadpłaty podatkowej i jej zwrotu, co wyłączałoby dla ich dochodzenia drogę sądową (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 26 listopada 2003r., III CZP 84/03, OSNC, nr 1, poz. 5). Wysokość opłaty za kartę pojazdu nie jest też określona w drodze decyzji administracyjnej, co wyłącza możliwość zastosowania instytucji wznowienia postępowania administracyjnego dla prawidłowego określenia jej wysokości.

Stosownie do art. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ten akt prawny normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne). Do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych powołane są sądy administracyjne (art. 2 p.p.s.a.). Kontrola przestrzegania prawa sprawowana przez sądy administracyjne ma charakter ograniczony, stanowi kontrolę samoistną, bezpośrednią i jest dokonywana w sformalizowanym postępowaniu o charakterze procesowym (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2005 s. 18). Zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych wyznacza katalog skarg na określone w art. 3 § 2 p.p.s.a. działania organów administracji publicznej lub ich bezczynność. Katalog ten rozszerzają przepisy ustaw szczególnych, które przewidują kontrole tego sądu w sprawach nieprzewidzianych w art. 3 § 2 p.p.s.a. Ponadto sądy te, na podstawie art. 4 p.p.s.a. rozstrzygają spory o właściwość między organami wskazanymi w powołanym przepisie.

Zatem, mając powyższe na uwadze, Sąd postanowił odrzucić przedmiotową skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1) ustawy. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z uwagi na to, iż sprawa ta nie należy do właściwości sądu administracyjnego.