Uzasadnienie
Pismem z dnia 08 czerwca 2016r. skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył do tut. Sądu skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] maja 2016 r., utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] stycznia 2016r. nadające rygor natychmiastowej wykonalności decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] stycznia 2016r. określającej podatek od towarów i usług za miesiące od stycznia 2011r. do grudnia 2012r.
W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania postanowień organów podatkowych obu instancji podnosząc, że wykonanie decyzji nieostatecznej może doprowadzić do powstania skutków, których nie będzie można w przyszłości naprawić, a w szczególności poprzez pogorszenie sytuacji materialnej skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonych postanowień nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm.) – dalej p.p.s.a. – wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Przesłanki jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, zostały w sposób wyczerpujący określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., a mianowicie: po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dotyczy tylko takich z nich, które nadają się do wykonania.
Zauważyć należy, że zaskarżone postanowienie jest aktem niepodlegającym wykonaniu, co tym samym przesądza o niemożliwości pozytywnego rozpoznania wniosku skarżącego o wstrzymanie jego wykonania.
Należy zgodzić się z utrwalonym w orzecznictwie poglądem, że przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć, spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i nie każdy wymaga wykonania (por. m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt II OZ 1377/11). Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. Zgodnie z tezą postanowienia NSA z dnia 23 lipca 2009 r., sygn. akt II FZ 282/09, zagadnienie wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony.
Zważywszy na powyższe stwierdzić należy, że postanowienie w przedmiocie nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności należy do kategorii aktów administracyjnych niepodlegających wykonaniu. Postanowienie to ani nie nakłada na stronę skarżącą żadnych obowiązków, ani nie przyznaje żadnych uprawnień. Jedynym skutkiem prawnym tego postanowienia jest uczynienie wykonalnym akt, który jako nieostateczny nie podlega, co do zasady wykonaniu, zgodnie z art. 239a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 poz. 749 ze zm.). W niniejszej sprawie, aktem tym jest decyzja określająca zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za 2011 i 2012 r. Decyzja ta, w przeciwieństwie do rzeczonego postanowienia, posiada przymiot wykonalności i jej wykonanie może zostać wstrzymane przez sąd.
W tym stanie rzeczy, Sąd działając na podstawie powołanego wyżej art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.