Postanowienie WSA w Bydgoszczy z 2 marca 2016 r., I SA/Bd 41/16

Rozpoznanie

w dniu 02 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych

Sprawa

w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 2010 r. i poszczególne miesiące od marca do grudnia 2010 r. postanowił: odmówić przyznania prawa pomocy

Sentencja

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Mariusz Pawełczak

Uzasadnienie

W dniu 23 lutego 2016r. wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożony na urzędowym formularzu wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawca podał, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną, córką oraz pasierbem. Oświadczył, że nie posiada oszczędności oraz papierów wartościowych. Jako majątek wnioskodawca wskazał domy: o pow. 190 m² - wartość 1.200.000, o pow. 130 m² - wartość 1.200.000 zł; dwie kamienice o łącznej wartości 2.700.000 zł; dwa mieszkania o łącznej wartości 750.000 zł; nieruchomość rolną o pow. 10 ha – wartość 100.000 zł; samochód Audi A6 rok produkcji 1998 o wartości 12.000 zł; samochód Honda Civic rok produkcji 1992 o wartości 6.000 zł oraz pojazd yamaha grizzly o wartości 12.000 zł. W rubryce zobowiązania i stałe wydatki skarżący podał: leasing (samochód Mercedes Benz GL) – 8.600 zł miesięcznie; kredyt – 7.000 zł miesięcznie; media 300 zł miesięcznie; alimenty – 1.000 zł miesięcznie. Zarówno skarżący jak również jego żona prowadzą dochodowe działalności gospodarcze i z tego tytułu za 2014r. uzyskali łączny dochód w kwocie 852.468,91 zł.

Mając na uwadze powyższe zważono, co następuje:

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) – dalej zwana "p.p.s.a." - prawo pomocy w zakresie częściowym, czyli takim, jakiego przyznania domagał się skarżący, może zostać przyznane, w razie wykazania przez wnioskodawcę, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Biorąc pod uwagę informacje przedstawione przez skarżącego, należy stwierdzić, iż wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Jak wynika z informacji zawartych na urzędowym formularzu PPF dochody skarżącego oraz jego żony kształtowały się w 2014r. na bardzo wysokim poziomie – łączny dochód za 2014r. wyniósł 852.468,91 zł, co w przeliczeniu na jednego członka rodziny daje kwotę 17.759,76 zł miesięcznie.

Ponadto wnioskodawca posiada znaczny majątek tj. dwa domy o łącznej wartości 2.400.000 zł; dwie kamienice o łącznej wartości 2.700.000 zł; dwa mieszkania o łącznej wartości 750.000 zł; nieruchomość rolną o pow. 10 ha – wartość 100.000 zł; samochód Audi A6 rok produkcji 1998 o wartości 12.000 zł; samochód Honda Civic rok produkcji 1992 o wartości 6.000 zł oraz pojazd yamaha grizzly o wartości 12.000 zł. Z powyższych informacji wynika, że skarżący zgromadził znaczny majątek w postaci nieruchomości którego łączna wartość wynosi 5.950.000 zł. Zatem wysokość uzyskiwanych dochodów oraz fakt posiadania znacznego majątku w postaci nieruchomości wyklucza możliwość zaliczenia skarżącego do grona osób ubogich, z myślą o których stworzona została instytucja prawa pomocy. W ocenie referendarza sądowego przyznanie prawa pomocy w analizowanej sytuacji, przy uwzględnieniu wskazanej przez skarżącego sytuacji materialnej, oznaczałoby przeniesienie ciężaru udziału w postępowaniu strony dysponującej środkami finansowymi na ogół obywateli, czego nie można zaakceptować.

Końcowo wyjaśnić również należy, że ponoszenie wydatków związanych ze spłatą zaciągniętych kredytów nie może być uznane za przyczynę uzasadniającą przyznanie prawa pomocy. W orzecznictwie wielokrotnie wyjaśniano, że przedkładanie należności o charakterze prywatnoprawnym nad publicznoprawnymi nie może skutkować przerzuceniem ciężaru finansowania postępowań sądowoadministracyjnych strony na Skarb Państwa (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 czerwca 2013 r., sygn. akt I FZ 224/13). Dlatego też, nie znajduje uzasadnienia, aby wnioskodawca spłacał inne ciążące na nim zobowiązania o charakterze prywatnoprawnym, a jednocześnie żądał, aby koszty związane z wniesieniem skargi pokrywał za niego Skarb Państwa. Brak jest racjonalnego uzasadnienia dla przyjęcia stanowiska, iż to budżet powinien kredytować w tym zakresie stronę skarżącą.

Z tych powodów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.