Postanowienie WSA w Bydgoszczy z 25 sierpnia 2023 r., I SA/Bd 413/23

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy

Rozpoznanie

w dniu 25 sierpnia 2023 r., na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi M. Ł. na postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 16 czerwca 2023 r., Nr EGZ59/2023/5581000612 w przedmiocie oddalenia zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej postanawia: odrzucić skargę

Skład

Sędzia WSA Tomasz Wójcik

Uzasadnienie

M. Ł. (dalej też jako Skarżąca, Strona) złożyła skargę do tut. Sądu na postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 16 czerwca 2023 r., w przedmiocie oddalenia zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wskazał, że organ w postanowieniu z dnia 16 czerwca 2023 r. zawarł pouczenie dla Skarżącej o możliwości wniesienia zażalenia na ww. postanowienie do Prezesa ZUS, a także o tym, że zamiast zażalenia Strona może od razu wnieść skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarżąca pismem z dnia 22 czerwca 2023 r. wniosła zażalenie do Prezesa ZUS na przedmiotowe postanowienie. Postanowieniem z dnia 27 lipca 2023 r. Prezes ZUS utrzymał w mocy postanowienie ZUS z dnia 16 czerwca 2023 r. Organ pouczył Skarżącą, że na to postanowienie przysługuje jej prawo do wniesienia skargi do WSA. Skarżąca prócz zażalenia na postanowienie z dnia 16 czerwca 2023 r. wniosła także pismem z dnia 17 lipca 2023 r. skargę na to postanowienie, tym samym składając od tego samego postanowienia dwa środki zaskarżenia. Organ podkreślił, że wniesienie do tego samego rozstrzygnięcia dwóch różnych środków zaskarżenia jest niedopuszczalne, w związku z czym wniósł o odrzucenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634) – dalej p.p.s.a. - skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). Możliwość złożenia skargi do sądu administracyjnego bezpośrednio na rozstrzygnięcie organu I instancji, z pominięciem kontroli rozstrzygnięcia tego organu w toku instancji, to wyjątek od zasady składania skargi od decyzji (rozstrzygnięć), w stosunku do których wyczerpano środki zaskarżenia (art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.).

Z kolei na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż wymienione § 1 pkt 1-5) wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

W niniejszej sprawie Zakład Ubezpieczeń Społecznych postanowieniem z dnia 16 czerwca 2023 r. oddalił zarzut Skarżącej w sprawie egzekucji administracyjnej, w postanowieniu tym zawarł pouczenie o następującej treści "od postanowienia zgodnie z art. 34 § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art. 83c ust. 1a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych przysługuje zażalenie do Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Wniosek w tej sprawie należy złożyć na piśmie w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia za pośrednictwem Oddziału ZUS (...) Zamiast zażalenia można od razu wnieść skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Skargę należy złożyć z a pośrednictwem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia".

Skarżąca pismem z dnia 22 czerwca 2023 r. wniosła zażalenie do Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na postanowienie z dnia 16 czerwca 2023 r., które to zostało rozpoznane i postanowieniem z dnia 27 lipca 2023 r., Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych utrzymał je w mocy.

Niezależnie od powyższego, Skarżąca pismem z dnia 17 lipca 2023 r. wniosła skargę do tut. Sądu na postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 16 czerwca 2023 r.

W niniejszej sprawie zastosowanie znajduje stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w postanowieniu z dnia 24 kwietnia 2015 r., sygn. akt

I OSK 979/15 oraz postanowieniu z dnia 30 stycznia 2018 r., sygn. akt II GSK 4285/17, w których to stwierdzono, że w przypadku skorzystania przez stronę z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy sąd nie może rozpoznać skargi, która dotyczy rozstrzygnięcia organu I instancji. Dopiero akt administracyjny wydany po rozpatrzeniu złożonego przez stronę środka zaskarżenia, jakim jest wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, otwiera stronie drogę do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

Mając na uwadze powyższe, należy wskazać, że Skarżącej co prawda od postanowienia ZUS z dnia 16 czerwca 2023 r. nie przysługiwał wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, a zażalenie, jednak sytuacja ta zdaniem Sądu jest analogiczna. Nadto Strona została prawidłowo pouczona o możliwości wniesienia zażalenia do Prezesa ZUS na postanowienie z dnia 16 czerwca 2023 r. bądź zamiast zażalenia o możliwości od razu wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

A zatem pismem z dnia 22 czerwca 2023 r. składając zażalenie na postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 16 czerwca 2023 r. Strona wybrała tryb odwoławczy, w efekcie, którego przedmiotowe postanowienie nie stało się ostateczne w administracyjnym toku postępowania. Dodać należy, że wniesienie dwóch różnych środków zaskarżenia od jednego postanowienia nie jest dopuszczalne.

W konsekwencji powyższego Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych jako organ drugiej instancji, wydał postanowienie z dnia 27 lipca 2023 r. którym to utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie i aktualnie to na to postanowienie Stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, jako na postanowienie ostateczne w administracyjnym toku postępowania.

Z uwagi na powyższe wniesioną skargę należało uznać za niedopuszczalną i odrzucić na postawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.