Postanowienie WSA w Bydgoszczy z 29 maja 2017 r., I SA/Bd 424/17

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy

Rozpoznanie

w dniu 29 maja 2017r., na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi M. R. na czynność Poczty [...] S.A. Centrum Obsługi Finansowej w S. w przedmiocie nadania numeru identyfikacyjnego odbiorników radiowych i telewizyjnych postanawia: odrzucić skargę

Skład

Sędzia WSA Urszula Wiśniewska

Uzasadnienie

Zarządzeniem z dnia 08 maja 2017 r. Sąd wezwał stronę skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez: wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy, określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania. Jednocześnie Sąd pouczył stronę, że w przypadku braku odpowiedzi uzna, że skarga dotyczy kwestii unieważnienia nadania numeru identyfikacyjnego. Wezwanie doręczone zostało skarżącemu w dniu 15 maja 2017r. W dniu 17 maja 2017r. skarżący nadał w placówce pocztowej pismo, w którym oświadczył, że cofa skargę. Odpowiedzi na zadane w wezwaniu pytania nie udzielił.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Rozpoznając sprawę sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy przedmiot skargi podlega kontroli tego sądu. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) – dalej powoływanej jako p.p.s.a., zgodnie z którą sądy administracyjne w zakresie swej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej.

Kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne ma charakter ograniczony, gdyż objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie.

Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. decyzje administracyjne;
2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;
4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, ze zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
9. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Ponadto, zgodnie z art.

57. § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać:

1. wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności;
2. oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy;
3. określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego;
4. w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, dowód, że skarżący wezwał właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa.

Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że przedmiotem skargi nie jest decyzja, postanowienie, czy inny akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. W związku z brakiem odpowiedzi skarżącego na zadane w wezwaniu Sądu pytania odnośnie zakresu przedmiotu sprawy Sąd, zgodnie z pouczeniem, potraktował pismo strony jako skargę na czynność Poczty [...] S.A. polegającą na nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego.

W ocenie Sądu, podjęta przez Pocztę [...] S.A. czynność w formie nadania numeru identyfikacyjnego oraz, co za tym idzie, wymiany korespondencji ze skarżącym nie mieści się w zakresie kognicji sądu administracyjnego.

Uznać wobec tego należy, że taki rodzaj czynności nie mieści się w katalogu aktów lub czynności podlegających zaskarżeniu do sądów administracyjnych - skargę na czynność Poczty [...] S.A. w S. w przedmiocie nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, nie będącą ani decyzją administracyjną, ani postanowieniem wydanym w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym, ani innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej - uznać należy za niedopuszczalną. Zaś co do ewentualnego badania skuteczności poinformowania skarżącego o dokonaniu czynności nadania numeru identyfikacyjnego, Sąd stwierdza, że pismo informujące o nadaniu numeru identyfikacyjnego, jest pismem informującym i jako takie nie stanowi aktu administracyjnego, tzn. nie zawiera trzech decydujących o takim charakterze pisma cech, tj. nie jest władczym przejawem woli organu administracji publicznej - władczym rozstrzygnięciem, lecz jest oświadczeniem, nie wskazuje podstawy prawnej takiego rozstrzygnięcia, a przede wszystkim nie rozstrzyga konkretnej sprawy administracyjnej w stosunku do konkretnej osoby fizycznej, a jedynie w sposób generalny wyjaśnia tryb wnoszenia odwołania.

Ponadto należy zauważyć, że ani Poczta [...] S.A., która jest spółką Skarbu Państwa, ani Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty [...] S.A. nie są uprawnieni w niniejszym postępowaniu do wydawania orzeczeń bądź innych aktów lub dokonania czynności wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a p.p.s.a., na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

Odnosząc się do oświadczenia skarżącego o cofnięciu skargi zauważyć należy, że jest ono bezskuteczne. Cofnięcie skargi może bowiem dotyczyć wyłącznie skargi, która została skutecznie wniesiona, a więc wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. W konsekwencji należy przyjąć, że cofnięcie skargi jako czynność dyspozycyjna strony może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu (por. również postanowienie NSA z dnia 3 stycznia 2008 r., I OSK 1829/07, LEX nr 335007, i postanowienie WSA w Opolu z dnia 6 marca 2013 r., I SA/Op 155/13, LEX nr 1344362).

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a., skargę należało uznać za niedopuszczalną i odrzucić, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.