Postanowienie WSA w Bydgoszczy z 17 lipca 2006 r., I SA/Bd 459/06

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy

Rozpoznanie

w dniu 17 lipca 2006r. na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi Zbigniewa B. na postanowienie z dnia [...] 2006r., NR [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: odrzucić skargę

Skład

Asesor sądowy Mirella Łent

Uzasadnienie

W dniu [...] 2006r. Zbigniew B. złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy pozew o zaskarżenie decyzji Dyrektora Izby Celnej w T. o zajęciu prawa majątku dłużnika – wynagrodzenia. Z uzasadnienia tego pisma wynika, że zobowiązany nie zgadza się z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym, gdyż jest skierowane wobec niewłaściwej osoby. Podkreślono, że wydane przez wierzyciela postanowienie o odmowie uznania zgłoszonych zarzutów jest bezpodstawne i niezgodne z prawem, na co przedstawiono swoją argumentację. Skarżący podał, że wniósł na to postanowienie zażalenie [...] 2006r., nie otrzymał odpowiedzi i to było powodem złożenia niniejszej skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr153,poz.1271 ze zm), z dniem 1 stycznia 2004 r. zostały utworzone w Warszawie i w miejscowościach, w których miały siedziby ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego, wojewódzkie sądy administracyjne oraz zniesione ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego. A zgodnie z art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.Nr153,poz.1269 ze zm.), sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne, a Naczelny Sąd Administracyjny sprawuje nadzór nad działalnością wojewódzkich sądów administracyjnych w zakresie orzekania w trybie określonym ustawami, a w szczególności rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń tych sądów i podejmuje uchwały wyjaśniające zagadnienia prawne oraz rozpoznaje inne sprawy należące do właściwości Naczelnego Sądu Administracyjnego na mocy innych ustaw.

Zatem mimo zaadresowania pisma do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, sprawę rozpoznał tut. Sąd i stwierdził, że skarga jest niedopuszczalna.

Przede wszystkim Sąd zbadał stan faktyczny sprawy do chwili złożenia skargi i stwierdził, że mimo braku zatytułowania pisma tak, by odpowiadała ona określeniom stosowanym w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jest ono skargą, a stan sprawy egzekucyjnej wskazuje, że jest to skarga na postanowienie w sprawie odmowy uznania zarzutów.

Procedura egzekucji administracyjnej została zawarta w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. tj.2005r., Nr 229, poz.1954 ze zm.) i stosownie do jej zapisów, postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów jest kolejnym etapem wynikłym ze skarżenia przez zobowiązanego prowadzenia postępowania egzekucyjnego wobec niego.

Zgodnie z art. 3 § 2 cyt. Prawa, sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne;

2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej: 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
6. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
7. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.

Natomiast stosownie do art. 52 § 1 i 2 cyt. Prawa o postępowaniu, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, a przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.

Na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela przysługuje zażalenie (art.34 § 2 cyt. ustawy o egzekucji).

Dlatego też skarga przed wydaniem postanowienia kończącego postępowanie w II instancji jest niedopuszczalna.

Skarżący złożył zażalenie, które przed wniesieniem skargi nie zostało rozpoznane, zatem była to skarga niedopuszczalna.

Dodatkowo, w świetle sformułowań zawartych w skardze, Sąd ocenił to, że dokonane przez organ administracji czynności w postaci zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wynagrodzenie u dłużnika zajętej wierzytelności będącego pracodawcą nie mieszczą się w katalogu spraw wymienionych w art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak już zaznaczono, stanowiąc jedynie etap postępowania egzekucyjnego.

Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.