Postanowienie WSA w Bydgoszczy z 29 czerwca 2015 r., I SA/Bd 459/15

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy

Rozpoznanie

w dniu 29 czerwca 2015r. na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi Syndyka masy upadłości "P." Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej w B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego postanawia: odrzucić skargę

Skład

Sędzia WSA Teresa Liwacz przewodniczący

Uzasadnienie

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 12 maja 2015r. strona skarżąca została wezwana do uzupełnienia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, braków formalnych skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Wezwanie zostało skutecznie doręczone stronie skarżącej w dniu 03 czerwca 2015r. Zatem termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upływał z dniem 10 czerwca 2015r. Z akt sprawy wynika, że strona nie podała wartości przedmiotu zaskarżenia ani w zakreślonym terminie, ani do dnia wydania niniejszego postanowienia.

Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) – dalej "p.p.s.a." skarga, której, pomimo wezwania, nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych, podlega odrzuceniu przez sąd. Na podstawie art. 58 § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem, które może zapaść na posiedzeniu niejawnym.

W myśl art. 215 § 1 p.p.s.a. w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. W postanowieniu z dnia 21 stycznia 2008r., sygn. akt I GSK 2039/06 powiększony skład Naczelnego Sądu Administracyjnego wyraził pogląd (który tut. Sąd w pełni akceptuje), że niewskazanie w skardze wartości przedmiotu zaskarżenia na wezwanie przewodniczącego wydziału sądu administracyjnego o uzupełnienie braku formalnego skargi w terminie określonym w art. 49 § 1 p.p.s.a. jest obwarowane rygorem odrzucenia skargi, określonym w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Rygor ten dochodzi do skutku, jeżeli strona nie zastosowała się do doręczonego jej wezwania.

Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.