Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] października 2019 r. pełnomocnik E. G. i B. G. (Skarżący) zwrócił się do Prezydenta G. z prośbą o rozłożenie na raty zapłaty zobowiązań publicznoprawnych w wysokości po [...] zł miesięcznie.
Decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. Prezydent G. odmówił Skarżącym rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowej w tytułu podatku od nieruchomości od III raty 2011 r. do II raty 2018 r. w kwocie [...]zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie [...]zł.
Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] kwietnia 2020 r. uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezydent G. decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. ponownie odmówił Skarżącym rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowej w tytułu podatku od nieruchomości od III raty 2011 r. do II raty 2018 r. w kwocie [...]zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie [...]zł. Decyzje doręczono pełnomocnikowi Skarżących w dniu [...] lipca 2020 r.
Pismem z dnia [...] sierpnia 2020 r. pełnomocnik złożył odwołanie od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego.
Postanowieniem z dnia [...] listopada 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
W uzasadnieniu organ podał, że decyzja Prezydenta G. została doręczona pełnomocnikowi Skarżących w dniu [...] lipca 2020 r. na adres – Kancelaria Adwokacka [...] ul. [...] z [...] G.. W decyzji zawarto prawidłowe pouczenie o przysługującym środku zaskarżenia i terminie do jego wniesienia. Odwołanie zostało złożone za pośrednictwem organu I instancji w dniu [...] sierpnia 2020 r., tj. z uchybieniem terminowi do jego złożenia bowiem termin ten upłynął w dniu [...] sierpnia 2020 r. W związku z tym Samorządowe Kolegium Odwoławcze w przedmiotowej sprawie musiało zastosować art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej i stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia odwołania, bowiem odwołanie zostało wniesione po upływie czternastodniowego terminu, liczonego od daty doręczenia decyzji.
W skardze do tut. Sądu Skarżący wnieśli o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, zarzucając naruszenie:
- art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej przez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i brak wnikliwego rozpatrzenia całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, co doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego i przyjęcia, że Skarżący uchybili terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta G. z dnia [...] r. w sytuacji, gdy decyzja została doręczona pełnomocnikowi Skarżących w dniu 27.VII.2020 r., a odwołanie zostało wniesione [...] r., a zatem 14-dniowy termin został przez Skarżących dochowany,
- art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej przez wydanie postanowienia w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, podczas gdy w sprawie nie zaistniały ku temu ustawowe przesłanki, jako że odwołanie zostało wniesione [...] r., a więc z zachowaniem terminu wymienionego w art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej,
- art. 121 § 1 Ordynacji Podatkowej przez uchybienie przez organ odwoławczy zasadzie działania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, pomimo że przestrzeganie tej regulacji stanowi obowiązek organów administracji publicznej, a Skarżący, którzy wnieśli odwołanie z zachowaniem ustawowego terminu ponieśli ujemne skutki w konsekwencji nienależytego ustalenia przez organ stanu faktycznego sprawy.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego z punktu widzenia jego legalności, tj. zgodności tego postanowienia z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") wynika, że zaskarżone postanowienie powinno ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Na wstępie należy zauważyć, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym. Jak stanowi art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sąd może rozpoznać sprawę w trybie uproszczonym, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W kontrolowanej sprawie zaistniała przesłanka do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym. Przedmiot skargi kwalifikował sprawę do kategorii, o jakich mowa w art. 119 pkt 3 p.p.s.a.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Wbrew zarzutom skargi, organ prawidłowo ustalił stan faktyczny, czego konsekwencją była prawidłowa jego subsumcja pod jednoznaczne w swej treści normy prawne.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako: p.p.s.a., następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów postępowania dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Przedmiotem sporu jest ocena czy organ prawidłowo stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania.
Zgodnie z art. 223 Ordynacji podatkowej odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał decyzję (§ 1) w terminie 14 dni od dnia doręczenia (§ 2). Dla skutecznego wniesienia odwołania strona nie jest zobligowana do osobistego stawiennictwa i złożenia odwołania w siedzibie organu, ponieważ stosownie do art. 12 § 6 pkt 2 ww. ustawy ma także możliwość wniesienia odwołania za pośrednictwem polskiej placówki pocztowej operatora publicznego. Niezależnie od wyboru sposobu wniesienia odwołania, w każdym przypadku strona jest zobowiązana dokonać tej czynności w terminie, wynikającym z 223 Ordynacji podatkowej. Stwierdzenie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania następuje z urzędu, a w postępowaniu w tym przedmiocie, organ podatkowy zobowiązany jest określić dwie daty, datę doręczenia decyzji i datę upływu terminu do złożenia odwołania. W jego toku następuje ocena skuteczności doręczenia decyzji i upływ tego terminu.
Zgodnie z art. 12 § 1 i § 5 Ordynacji podatkowej, jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. Jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy.
W niniejszej sprawie decyzja Prezydenta G. została doręczona pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu [...] lipca 2020 r. na adres: Kancelaria Adwokacka [...] ul. [...] z [...] G. (k. 40 akt administracyjnych). Zdaniem Sądu organ prawidłowo zatem ustalił stan faktyczny, stwierdzając że skuteczne doręczenie przesyłki miało miejsce w tym właśnie dniu. W decyzji zawarto prawidłowe pouczenie o przysługującym środku zaskarżenia i terminie do jego wniesienia. Odwołanie zostało złożone za pośrednictwem organu I instancji w dniu [...] sierpnia 2020 r., tj. z uchybieniem terminowi do jego złożenia bowiem termin ten upłynął w dniu [...] sierpnia 2020 r.
W skardze podniesiono, że decyzja została doręczona stronie skarżącej [...] lipca 2020 r. Z takim twierdzeniem nie sposób się zgodzić, skoro na zwrotnych potwierdzeniach odbioru figuruje data [...] lipca 2020 r. oraz własnoręczny podpis M. Ż., która odbierała pod adresem kancelarii także wcześniejszą korespondencję (k. 38 i 27). Data [...] lipca 2020 r. została dopisana odręcznie przy podpisie M. Ż., takim samym długopisem i takim samym charakterem pisma jak podpis, a niezależnie od tego data [...] lipca 2020 r. została odciśnięta datownikiem przy podpisie osoby doręczającej przesyłkę. Zawarte w skardze twierdzenie, że decyzję doręczono [...] lipca 2020 r., nie jest poparte żadnym dowodem, nie opatrzono go też żadną argumentacją podważającą jednoznaczny w swej wymowie dowód doręczenia przesyłek z datą [...] lipca 2020 r. Nie wiadomo, na czym strona skarżąca opiera swoje twierdzenie co do daty doręczenia, podważając iż miało to miejsce [...] lipca 2020 r. Istotne jest jednak to, że nie podważyła skutecznie tego, co wynika z dowodu doręczenia, tj. tego, że datą skutecznego doręczenia był [...] lipca 2020 r.
Korespondencja prawidłowo została skierowana do pełnomocnika – skoro zgodnie z art. 145 § 1 O.p. pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi. Ponieważ Skarżących reprezentował pełnomocnik, słusznie organ to jemu doręczył pisma na adres Kancelarii, tj. adres widniejący w pełnomocnictwie udzielonym adwokatowi – k. 4 akt administracyjnych. Było to zgodne z art. 145 § 2 O.p., zgodnie z którym "Jeżeli ustanowiono pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi pod adresem wskazanym w pełnomocnictwie."
Z kolei w myśl art. 148 § 1 O.p. pisma doręcza się osobom fizycznym pod adresem miejsca ich zamieszkania albo pod adresem do doręczeń w kraju. W myśl § 2 pisma osobom fizycznym (tj. w szczególności adwokatowi będącemu pełnomocnikiem) mogą być także doręczane zgodnie z pkt 2) w miejscu zatrudnienia lub prowadzenia działalności przez adresata - adresatowi lub osobie upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji. Kancelaria była więc właściwym miejscem. Datą doręczenia korespondencji dla pełnomocnika jest data poświadczenia odbioru przez upoważnioną osobę w kancelarii. Odbieranie korespondencji przez panią M. Ż. nie było dotychczas kwestionowane, z akt sprawy wynika zaś, że odbierała wcześniej i kwitowała odbiór korespondencji dostarczanej do kancelarii pod tym samym adresem dla pełnomocnika Skarżących – np. k. 27 akt administracyjnych.
W orzecznictwie utrwalony jest słuszny pogląd, że jeżeli osoba obecna w miejscu, o którym stanowi art. 148 § 2 pkt 2 o.p., podejmuje się odebrać korespondencję wskazując, że jest zatrudniona w tym miejscu przez adresata, wniosek co do jej upoważnienia do odbioru korespondencji nie może nasuwać żadnych uzasadnionych zastrzeżeń (tak m.in. NSA w wyroku z dnia 27 września 2019 r., II GSK 1753/17, LEX nr 2737248). Podobnie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 października 2013 r., I FSK 1500/12: "Co do zasady użyte w art. 148 § 2 pkt 2 O.p. określenie "miejsce pracy" adresata odnosi się także do miejsca, w którym adresat prowadzi działalność gospodarczą. Nadto właśnie przepis ten, mówiący o miejscu doręczenia pism osobie fizycznej, przewiduje wyjątek od osobistego doręczenia do rąk samego adresata poprzez wskazanie także możliwości dokonania tej czynności w jego miejscu pracy osobie upoważnionej do odbioru korespondencji. Osoba ta, znajdująca się w miejscu określonym w art. 148 § 2 pkt 2 O.p., nie musi mieć pisemnego upoważnienia. Fakt, że podejmuje się ona pismo odebrać, doręczyć adresatowi, co potwierdza na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, pozwala doręczycielowi przyjąć, że przesyłkę doręczył prawidłowo." Sąd w składzie rozpatrującym niniejszą sprawę poglądy te podziela.
Zwrotne potwierdzenie odbioru, zawierające daty i podpisy - takie jak znajdujące się w aktach sprawy dwa druki, k. 40 - stanowi dowód tego, że przesyłkę doręczono we wskazanym w nim dniu osobie, która się na nim podpisała pod słowami "potwierdzam odbiór pisma i podejmuję się oddania pisma adresatowi". Na dowodzie doręczenia jako adresat widnieje adw. R. S., Kancelaria Adwokacja [...], ul. M. z [...]. Wszystkie elementy niezbędne dla uznania skuteczności doręczenia są zatem spełnione.
W związku z powyższym Sąd stwierdza, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo zastosowało art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej i stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania, bowiem odwołanie zostało wniesione po upływie czternastodniowego terminu, liczonego od daty doręczenia decyzji, jakim był dzień [...] lipca 2020 r. Autor skargi nie wskazał jakiegokolwiek argumentu ani dowodu popierającego jego twierdzenie o tym, że doręczenie decyzji miało miejsce [...] lipca 2020r.
Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.