Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] orzekającą o odpowiedzialności A. K., jako byłego członka zarządu P. Sp. z o.o. w B. za zaległości podatkowe tej spółki z tytułu podatku od towarów i usług.
Pismem z dnia 3 lutego 2010r., uzupełnionym pismem z dnia 11 lutego 2010r., skarżący wniósł, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.), o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu podatkowego.
Postanowieniem z dnia 18 lutego 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy skargę odrzucił, z uwagi na niezłożenie jej w ustawowym terminie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. p.p.s.a., sąd administracyjny na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Na podstawie powołanego przepisu skarżącemu może być udzielona ochrona tymczasowa w toku postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Wstrzymanie wykonania aktu upada jednak w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji (art. 61 § 6 p.p.s.a.). W postępowaniu kasacyjnym przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wszczętym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej także dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. (uchwała NSA z dnia 16 kwietnia 2007r., I GPS 1/07, ONSAiWSA 2007, nr 4, poz. 77).
W związku z tym, sądem właściwym do rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, po wydaniu przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji, w razie wniesienia skargi kasacyjnej będzie Naczelny Sąd Administracyjny (por. postanowienie NSA z dnia 20 czerwca 2008r., sygn. akt I OZ 398/08).
Powyższe oznacza, że wniosek strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może być rozpoznany przez sąd administracyjny jedynie w toku postępowania przed tym sądem i nie może być rozpoznany po wydaniu przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie.
W ocenie Sądu wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji stał się bezprzedmiotowy z powodu wydanego w dniu 18 lutego 2010r. postanowienia o odrzuceniu skargi. W tej sytuacji podlega on oddaleniu.
Należy bowiem podkreślić, że przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie pozwalają na umorzenie incydentalnego postępowania w przedmiocie udzielenia ochrony tymczasowej (por. postanowienie WSA w Lublinie z dnia 18 grudnia 2008r. sygn. akt II SA/Lu 839/08). W tym zakresie Sąd podziela pogląd wyrażony w doktrynie do art. 61 p.p.s.a. (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III), stosownie do którego "Bezprzedmiotowość takiego wniosku skutkuje jego oddaleniem, a nie umorzeniem postępowania. Komentowana ustawa podstawę do umorzenia postępowania wskazuje w ściśle określonych przepisach (art. 118 § 2, art. 130 § 1, art. 161, 189, 282 § 2), wśród których nie ma odwołania do art.
- 61. Należy ponadto zauważyć, że wskazane w ustawie wypadki odnoszą się do całkowitego umorzenia postępowania sądowego, podczas gdy postępowanie o ochronę tymczasową jest postępowaniem incydentalnym".
Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i § 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.