Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w T. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w T. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie długu celnego, podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego.
Na powyższą decyzję S. Sp. z o.o. w N. S. pismem z dnia 03 czerwca 2008 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, w której jednocześnie zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji.
Sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, co wynika z art. 61 § 3 cyt. ustawy.
Przepis art. 61 ww. ustawy został tak skonstruowany, że ciężar wykazania, że okoliczności te istotnie zaistniały spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że wnioskodawca powinien wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki. W praktyce badanie przesłanek uzasadniających przyznanie ochrony tymczasowej polega na analizowaniu konkretnych zdarzeń (okoliczności) popartych dokumentami źródłowymi.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy zauważyć należy, że w skardze, zawierającej jednocześnie wniosek o wstrzymanie jej wykonania, skarżąca spółka nie podniosła żadnych okoliczności, które przekonywałyby, że zostały spełnione przesłanki z art. 61 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Na marginesie zauważyć należy, że wykonanie aktu administracyjnego określającego zobowiązanie pieniężne, zwykle wiąże się z dolegliwością dla strony, lecz nie stanowi obligatoryjnej przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji wymiarowej.
W świetle więc powyższych przepisów, brak było podstaw do uwzględnienia wniosku. Dlatego też orzeczono jak w sentencji postanowienia.