Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczyz 9 marca 2021 r., sygn. akt I SA/Bd 48/21

Uzasadnienie

Prezydent M. [...] postanowieniem z [...] czerwca 2018 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów zgłoszonych przez J. L. na prowadzone postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych obejmujących zaległości w płatności podatku od środków transportowych od pojazdu o nr rej. [...]. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Skarżący wniósł zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we [...]. P. z [...] czerwca 2018 r. Prezydent M. [...] przekazał akta postępowania wraz ze stanowiskiem do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we [...].

Postanowieniem z [...] lipca 2018 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, w związku z wnioskami Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego we [...] o wyznaczenie innego samorządowego kolegium odwoławczego do załatwienia spraw wszczętych podaniami J. L., wyznaczył jako właściwe do załatwienia ww. spraw Samorządowe Kolegium Odwoławcze. W związku z powyższym akta postępowania zostały przekazane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w dniu [...] lipca 2018 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] października 2018 r. utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

W związku ze złożoną skargą Skarżącego na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, Sąd ten wyrokiem z dnia 12 marca 2019 r., sygn. I SA/Bd 959/18 uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta M. [...] z [...] czerwca 2018 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w ponownie prowadzonym postępowaniu organ powinien zweryfikować dowody doręczenia tytułów wykonawczych i ponownie ocenić czy tytuły wykonawcze zostały doręczone. W przypadku braku dowodów doręczenia, organ winien bezzwłocznie zarządzić ich doręczenie, co otworzy Skarżącemu możliwość złożenia zarzutów egzekucyjnych.

Prezydent M. [...] powołując się na wytyczne zwarte w ww. wyroku sporządził zgodnie z art. 26b § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm.), dalej "u.p.e.a.", odpisy tytułów wykonawczych i przesłał je Skarżącemu za pismem z [...] lipca 2019 r. Korespondencję Zobowiązany odebrał osobiście [...] sierpnia 2019 r.

P. z [...] sierpnia 2019 r. Skarżący wniósł zarzuty na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych [...]

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezydent M. [...] postanowieniem z [...] września 2019 r. oddalił powyższe zarzuty.

Nie zgadzając się z tym postanowieniem Skarżący złożył zażalenie zarzucając naruszenie:

• art. 70 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm.), dalej: "O.p.", poprzez nieuwzględnienie zarzutu przedawnienia należności objętych tytułami wykonawczymi nr [...] i [...],
• art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), dalej: "k.p.a.", poprzez działanie poza granicami prawa polegające na wszczęciu postępowania egzekucyjnego mimo braku przedmiotu opodatkowania oraz na prowadzeniu egzekucji mimo przedawnienia należności, co organ winien wziąć pod uwagę z urzędu,
• art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania,
• art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. poprzez prowadzenie postępowania egzekucyjnego pomimo wygaśnięcia obowiązku podatkowego na skutek przedawnienia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] listopada 2019 r. uchyliło postanowienie organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenie przez ten organ.

Strona skarżąca nie zgadzając się z powyższym postanowieniem złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, który wyrokiem z dnia 18 lutego 2020 r., sygn. I SA/Bd 30/20 uchylił zaskarżone postanowienie. Zdaniem Sądu w realiach niniejszej sprawy organ drugiej instancji nie wyjaśnił przekonująco powodów skorzystania z możliwości wydania orzeczenia kasacyjnego. Sąd wskazał również, że Strona w skardze podniosła, iż nigdy nie posiadała konta w O. K.-D. B. S., a Przedsiębiorstwo Handlowo-Produkcyjne "A.." s.c. posiadało rachunek bieżący w tym Oddziale w okresie od [...] lipca 2001 r. do [...] grudnia 2003 r., na dowód czego do skargi załączono pismo z tego Banku. Kwestia ta zdaniem Sądu wymaga wyjaśnienia przez organ, tym bardziej, że może mieć też znaczenie dla przedawnienia należności objętych tytułem nr [...].

Po ponownym rozpoznaniu sprawy postanowieniem z dnia [...] listopada 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w całości postanowienie organu egzekucyjnego i uznało zarzuty egzekucyjne za zasadne. W uzasadnieniu organ w pierwszej kolejności przywołał treść art. 33 § 1 i § 2 u.p.e.a. regulującego kwestię zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Następnie wyjaśnił, że zgodnie z prowadzoną ewidencją pojazdów przez Wydział Komunikacji Urzędu M. [...] pojazd o nr rejestracyjnym [...] stanowiący współwłasność J. L. i H. B. został zarejestrowany w dniu [...] sierpnia 1997 r. Natomiast w dniu [...] marca 2011 r. na podstawie decyzji Prezydenta M. [...] przedmiotowy pojazd został wyrejestrowany z powodu udokumentowanej trwałej i zupełnej utraty pojazdu. W latach tych powstał obowiązek podatkowy od tego pojazdu zgodnie z art. 8 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 1991 r. Nr 9, poz. 31 ze zm.), dalej: "u.p.o.l." W związku z niewywiązywaniem się z obowiązku uregulowania podatku, w stosunku do pierwszego właściciela pojazdu, tj. J. L. wszczęto postępowanie egzekucyjne na podstawie wystawionych tytułów wykonawczych w tym tytułów, które są przedmiotem zaskarżenia, tj. [...] i [...]. Tytuł [...] obejmował zaległości podatkowe za 2002 r. Organ zauważył, że zgodnie z brzmieniem art. 70 § 1 O.p. zaległości te uległyby przedawnieniu z dniem [...] stycznia 2008 r., jednakże z uwagi na wydaną decyzję Prezydenta M. [...] z [...] maja 2004 r. orzekającą o rozłożeniu na raty ww. zaległości, gdzie 2002 r. w układzie ratalnym obejmował raty od XXX do XXXVI, tj. I rata 2002 r. była zawarta w ratach od XXX-XXIII z terminami płatności: [...].11.2006 r., [...].12.2006 r., [...].01.2007 r. i [...].02.2007 r., natomiast II rata 2002 r. zawarta była od raty XXXIV-XXXVI z terminem płatności: [...].03.2007 r., [...].04.2007 r. i [...].05.2007 r., bieg terminu przedawnienia zgodnie z treścią art. 70 § 2 O.p. uległ zawieszeniu.

Organ wyjaśnił, że w związku z niewywiązywaniem się przez Stronę z układu ratalnego zastosowanie w sprawie znalazł art. 259 § 1 pkt 2 O.p. (w brzmieniu obowiązującym w dacie istnienia decyzji ratalnej), zgodnie z którym w razie niedotrzymania terminu płatności odroczonego podatku lub zaległości podatkowej bądź terminu płatności którejkolwiek z rat, na jakie został rozłożony podatek lub zaległość podatkowa, następuje z mocy prawa wygaśnięcie decyzji o rozłożeniu na raty zapłaty podatku lub zaległości podatkowej - w części dotyczącej raty niezapłaconej w terminie płatności.

Kolegium podniosło, że jak wyjaśniono w piśmie Urzędu M. [...] - Wydziału Finansów, Referatu Rachunkowości Podatkowej i Windykacji Należności z [...] listopada 2019 r., zaległości z tytułu I raty 2002 r. uległyby przedawnieniu z dniem [...] stycznia 2008 r. Jednakże z uwagi na to, że bieg terminu przedawnienia był zawieszony w związku z wydaną ww. decyzją ratalną na okres o dnia wydania decyzji, tj. [...] maja 2004 r. do [...] lutego 2007 r. (tj. odroczonej ostatniej części składowej zaległości podatkowej I raty podatku za 2002 r.), a więc na 1013 dni, spowodował możliwość dochodzenia zaległości do dnia [...] października 2010 r. Natomiast zasadniczym terminem przedawnienia zaległości z tytułu II raty podatku za 2002 r. był dzień [...] stycznia 2008 r. Jednakże z uwagi na to, że bieg terminu przedawnienia był zawieszony w związku z wydaną ww. decyzją ratalną na okres o dnia wydania decyzji, tj. [...] maja 2004 r. do [...] maja 2007 r. (tj. odroczonej ostatniej części składowej zaległości podatkowej II raty podatku za 2002 r.), a więc na 1101 dni, spowodował możliwość dochodzenia zaległości do [...] stycznia 2011 r.

Następnie zobowiązanie za 2002 r. zostało objęte tytułem wykonawczym [...] wystawionym z [...] lutego 2008 r. i na jego podstawie organ dokonywał zajęć egzekucyjnych, aż do wyegzekwowania w całości tego zobowiązania (w tytule [...] obejmującym zaległości podatkowe za 2002 r. w dniu [...] października 2017 r. dokonano wpisu z zakończonej egzekucji).

Dalej organ wskazał, że tytuł wykonawczy [...] obejmował zaległości podatkowe za 2003 r. i 2004 r. Z. za 2003 r. uległaby przedawnieniu z dniem [...] stycznia 2009 r., zaś za 2004 r. z dniem [...] stycznia 2010 r. Jednakże zarówno na zaległości podatkowe za 2002 r. oraz 2003 r. i 2004 r. zastosowano środki egzekucyjne, o których podatnik był zawiadamiany i które przerywały bieg terminu przedawnienia. Organ podał, że tytuł [...] obejmujący zaległości podatkowe za 2002 r. wyegzekwowano w całości i w rubryce 102 tytułu w dniu [...] października 2017 r. dokonano wpisu z zakończonej egzekucji. Tytuł wykonawczy [...] obejmujący zaległości w podatku od środków transportowych za 2003 r. i 2004 r. także został wyegzekwowany w całości i w dniu [...] listopada 2018 r. dokonano wpisu z zakończonej egzekucji.

Kolegium zauważyło, że w związku z argumentacją Skarżącego, iż nigdy nie posiadał konta w O. K.-D. B. S., a Przedsiębiorstwo Handlowo-Produkcyjne "A.." s.c. posiadało rachunek bieżący w tym Oddziale w okresie od [...] lipca 2001 r. do [...] grudnia 2003 r., na dowód czego Strona załączyła pismo z tego Banku, zwrócono się do Banku o wyjaśnienie tej kwestii. W odpowiedzi Bank poinformował, że J. L. nie posiadał rachunku bankowego w żadnej z placówek tego Banku.

W związku z powyższym SKO zwróciło się do Prezydenta M. [...] o przesłanie informacji, które zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego ww. dłużnika było skuteczne i doprowadziło do wyegzekwowania zaległości w podatku od środków transportowych. Z otrzymanej odpowiedzi wynika, że zaległości Zobowiązanego nie były realizowane z K.-D. B. S., w którym Skarżący nie posiadał rachunku bankowego. W związku z powyższym, zdaniem organu odwoławczego, zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bakowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem z dnia [...] sierpnia 2009 r. skierowane do KDBS we [...], uznać należy za nieskuteczne, bowiem Strona nie posiadała rachunku w tym banku. Kolejna aktywność organu egzekucyjnego miała miejsce dopiero w dniu [...] czerwca 2013 r., a więc po upływie 5-letniego terminu przedawnienia zobowiązania za 2002 r., 2003 r. i 2004 r., liczonego od dnia [...] lutego 2008 r., a który upłynął w dniu [...] lutego 2013 r. Organ podkreślił, że nie jest wymagane, by dokonane zajęcie było efektywne, tzn. by doprowadziło do zaspokojenia wierzyciela, lecz istotne jest by było skierowane do rachunku bankowego zobowiązanego. Z uwagi na to, że w przedmiotowej sprawie Zobowiązany nie posiadał rachunku bankowego w K.-D. B. S., nie można mówić o skutecznie zastosowanym środku egzekucyjnym.

W związku z powyższym SKO uznało, że zarzut Zobowiązanego przedawnienia zaległości podatkowych w podatku od środków transportowych za 2002 r., 2003 r., i 2004 r. okazał się skuteczny.

W skardze do tut. Sądu Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia mając na uwadze to, że potwierdziły się zarzuty Skarżącego, iż w 2009 r. nie posiadał konta w K.-D. B. S. we [...], a zatem objęto zajęciem egzekucyjnym z dnia [...].08.2009 r. nieistniejące konto, co jest przestępstwem. Mając powyższe na uwadze Strona wniosła o:

• nakazanie Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu wszczęcia procedury kasacyjnej, mającej na celu usunięcie z obrotu prawnego wydanego w wyniku przestępstwa zajęcia z dnia [...].08.2009 r. w K.-D. B. S. we [...],
• ustalenie wpływu na przeterminowanie tytułów wykonawczych objętych zajęciem z dnia [...].08.2009 r. w KDBS [...] w związku z objęciem windykacyjnym nieistniejącego konta.

Działaniu organu odwoławczego Skarżący zarzucił nie dość wnikliwą ocenę wpływu na bieg terminów przedawnienia tytułów wykonawczych, rozłożenia na raty należności podatkowej decyzją z dnia [...].05.2004 r. Mając na uwadze fakt, że Skarżący nie zapłacił żadnej z rat, omawiana decyzja wygasła po 67 dniach, tj. z dniem [...] lipca 2004r. z chwilą niezapłacenia trzeciej raty - art. 259 § 1a Ordynacja podatkowa. W związku z tym Skarżący wniósł o:

• nakazanie po raz trzeci Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu dokonania analizy, czy decyzja Prezydenta M. [...] z [...].05.2004 r. o rozłożeniu należności podatkowej na raty miała wpływ na bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego (jego zawieszenia) wszystkich tytułów wykonawczych objętych tą decyzją,
• uznanie, że zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego z dnia [...].06.2013 r. skierowane do Zakładu ubezpieczeń Społecznych we [...] zostało wystawione przez Urząd M. [...] wadliwie, ponieważ nie poucza Strony o możliwości jego

Zaskarżenia, w związku z czym jest nieważne z mocy prawa.

W związku z powyższym, w ocenie Skarżącego, w świetle przedstawionych wyżej dowodów przedawnieniu uległy należności za wszystkie lata, tj. od 1998-2004 r. oraz 2006-2011, a nie tylko za lata 2002 do 2004.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując dotychczasowe stanowisko prezentowane w sprawie.

W piśmie z dnia [...] lutego 2021 r. Skarżący ustosunkował się do odpowiedzi na skargę udzielonej przez organ i podtrzymał dotychczasowe zarzuty i argumenty prezentowane w sprawie. Ponadto podał, że kolejnym wnioskiem zwrócił się do Komisji Europejskiej:

• o zbadanie zgodności z prawem unijnym działających na terenie Rzeczypospolitej [...] quasi sądów – Samorządowych Kolegiów Odwoławczych,
• o to, aby Komisja Europejska zwróciła się do władz Rzeczypospolitej [...] o wyznaczenie organu do kompleksowego zbadania ciągnącego się już prawie dziewiętnaście lat postępowania w sprawie samochodu S. [...].

W końcowej części pisma zwrócił się o wzięcie pod uwagę faktu, że co prawda postępowanie w sprawie tytułów wykonawczych dotyczących innych okresów niż za lata 2002 do 2004 były prowadzone innymi postępowaniami, ale rozstrzygnięcie w tych sprawach oparte było na mylnej ocenie, że zajęcie skierowane do KDBS o/W. o podanym numerze zostało wykonane skutecznie i przerwało proces przedawnienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, zważył, co następuje.

Na wstępie należy zauważyć, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Jak stanowi art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sąd może rozpoznać sprawę w trybie uproszczonym, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W kontrolowanej sprawie zaistniała przesłanka do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym. Przedmiot skargi kwalifikował sprawę do kategorii, o jakich mowa w art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Wskazać też należy, że rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, na podstawie tego przepisu, jest niezależne od woli stron (por. wyrok NSA z dnia 11 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 1867/17; orzeczenia sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie Skarżący wypowiedział się w sprawie pisemnie również po otrzymaniu odpowiedzi na skargę. Rozpoznanie zatem sprawy na posiedzeniu niejawnym jest zgodne z prawem.

Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego z punktu widzenia jego legalności, tj. zgodności tego postanowienia z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. wynika, że zaskarżone postanowienie podlega uchyleniu wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Oceniając zaskarżone postanowienie z punktu widzenia jego zgodności z prawem stwierdzić należy, że nie narusza ono prawa w stopniu nakazującym wyeliminowanie go z obrotu prawnego.

Podnieść należy, że sprawa była już rozpoznawana przez WSA w Bydgoszczy dwukrotnie. Na skutek pierwszej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 12 marca 2019 r., sygn. akt I SA/Bd 959/18 (wyrok prawomocny) uchylił poprzednio zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] października 2018 r. oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta M. [...]. Sąd wówczas stwierdził, że w ponownie prowadzonym postępowaniu organ, mając na uwadze oceny prawne zawarte w tym wyroku, powinien zweryfikować dowody doręczenia tytułów wykonawczych i ponownie ocenić, czy zostały one doręczone. Organ nie przedstawił bowiem dowodu doręczenia wymienionych tytułów wykonawczych. W przypadku braku dowodów doręczenia odpisów podanych tytułów wykonawczych, organ egzekucyjny bezzwłocznie zarządzi ich doręczenie, co otworzy Skarżącemu możliwość zgłoszenia do tego organu w terminie 7 dni zarzutów w sprawie prowadzenia w oparciu o te tytuły postępowania egzekucyjnego.

Na skutek powyższego, organ egzekucyjny doręczył odpisy tytułów wykonawczych nr [...] i nr [...]. Nie budzi zatem wątpliwości, że doręczenie Skarżącemu ww. tytułów wykonawczych było wykonaniem zaleceń zawartych w ww. wyroku. Skarżący wniósł zarzuty pismami z [...] sierpnia 2019 r.

Po rozpatrzeniu sprawy Prezydent M. [...] postanowieniem z dnia [...] września 2019 r. oddalił ww. zarzuty na egzekucję administracyjną prowadzoną na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] i [...] obejmujące zaległości w podatku od środków transportowych od pojazdu o nr rej. [...] "za okres I i II rata 2002 r., I i II rata 2003 r. oraz I i II rata 2004 r." Postanowieniem z dnia [...] listopada 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w całości postanowienie organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Na skutek kolejnej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 18 lutego 2020 r., sygn. akt I SA/Bd 30/20 (wyrok prawomocny) uchylił postanowienie z [...] listopada 2019 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Zdaniem Sądu, organ drugiej instancji nie wyjaśnił przekonująco powodów skorzystania z możliwości wydania orzeczenia kasacyjnego. SKO wydając postanowienie kasacyjne w ogóle nie wyjaśniło dlaczego nie było możliwe merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy i dlaczego nie mogło samo usunąć wskazanych w zaskarżonym postanowieniu uchybień, zarówno w sferze faktycznej jak i prawnej. Organ odwoławczy w ogóle nie wytłumaczył dlaczego w sprawie nie było możliwości zastosowania art. 136 § 1 k.p.a. Nadto w zaskarżonym postanowieniu SKO nie mogło merytorycznie przesądzić o braku przedawnienia należności dochodzonych na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. W orzeczeniu kasacyjnym organ odwoławczy nie może bowiem przesądzić treści przyszłego rozstrzygnięcia, ani nawet sugerować sposobu załatwienia sprawy przez organ pierwszej instancji. Formułowanie wniosków w tym zakresie jest przedwczesne i niedopuszczalne. Wydanie rozstrzygnięcia na podstawie poglądu organu odwoławczego co do merytorycznego sposobu załatwienia sprawy w sposób oczywisty wykracza poza treść i możliwości uzasadnionego stosowania art. 138 § 2 k.p.a.

Należy zauważyć, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba, że przepisy prawne uległy zmianie. W świetle tego przepisu ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Konsekwencją tego związania jest to, że stanowisko sądu pierwszej instancji, który rozpoznaje skargę strony od ponownej decyzji/postanowienia organu administracyjnego, powinno odpowiadać ocenie prawnej tegoż sądu wyrażonej w poprzednim orzeczeniu, a zatem sąd ten nie może formułować nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z wcześniej wyrażonym poglądem.

Podnieść należy, że z akt sprawy wynika, iż w stosunku do majątku Skarżącego jest prowadzona egzekucja administracyjna. Po doręczeniu Skarżącemu odpisów tytułów wykonawczych nr [...] i nr [...] obejmujących należności w podatku od środków transportowych od pojazdu marki "S." o nr rej. [...] w zakresie I i II raty za 2002 r., I I II raty za 2003 r. oraz I i II raty za 2004 r., Skarżący - pismami z dnia [...] sierpnia 2019 r. - wniósł zarzuty w trybie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Postanowieniem z dnia [...] września 2019 r. Prezydent M. [...] oddalił te zarzuty. Wskutek wniesionego zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] listopada 2020 r. uchyliło w całości postanowienie organu pierwszej instancji i uznało zarzuty za zasadne. Istota sprawy sprowadza się zatem do zagadnienia, czy uprawnione jest stanowisko SKO o zasadności zgłoszonych przez Skarżącego zarzutów w przedmiocie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] i nr [...].

Podać należy, że zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:

1. wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;
2. odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;
3. określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;
4. błąd co do osoby zobowiązanego;
5. niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;
6. niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;
7. brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;
8. zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;
9. prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;
10. niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy

Nie budzi wątpliwości, że zarzuty Skarżącego dotyczą przedawnienia należności dochodzonych na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] i nr [...]. Zauważyć należy, że SKO oparło się w tym zakresie nie tylko na dokumentacji zebranej przed doręczeniem tytułów wykonawczych Skarżącemu, lecz uzupełniło materiał dowodowy. Na skutek czego podzieliło stanowisko Skarżącego co do tego, że podniesione zarzuty są zasadne. Organ odwołał się do okoliczności, że zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem z dnia [...] sierpnia 2009 r. skierowane do KDBS we [...] uznać należy za nieskuteczne, bowiem Strona nie posiadała rachunku w tym Banku. Organ wyjaśnił, że w toku ponownie prowadzonego postępowania w związku z podniesionymi zarzutami przez Zobowiązanego oraz wytycznymi w wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy z dnia 18 lutego 2020 r., sygn. akt I SA/Bd 30/20, organ odwoławczy zwrócił się do K.-D. B. S. z zapytaniem czy Skarżący posiadał w 2009 r. konto w tym Banku i czy była prowadzona egzekucja administracyjna na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] i [...] wystawionych przez Prezydenta M. [...]. Uzyskał odpowiedź, że w 2009 r. Skarżący nie posiadał rachunku bankowego. W związku z tym organ stwierdził, że zarzut Zobowiązanego przedawnienia zaległości podatkowych w podatku od środków transportowych za 2002r., 2003 r. i 2004 r. okazał się skuteczny. Podkreślić należy, że Skarżący już poprzednio w skardze powoływał się na okoliczność, że nie posiadał rachunku w tym Banku. To właśnie na treść poprzedniej skargi i zawarte w niej zarzuty zwrócił uwagę WSA w wyroku z 18 lutego 2020 r., sygn. akt I SA/Bd 30/20 stwierdzając: "w związku z dokonaniem zajęcia rachunku bankowego w K.-D. B. S. w dniu [...] sierpnia 2009 r., strona podniosła w skardze, iż nigdy nie posiadała konta osobistego w Oddziale tego banku w C., a Przedsiębiorstwo Handlowo-Produkcyjne "A." s.c. J. L., H. B. posiadało rachunek bieżący w tym Oddziale w okresie od [...] lipca 2001 r. do [...] grudnia 2003 r., na dowód czego do skargi załączono pismo z tegoż banku. Kwestia ta wymaga wyjaśnienia przez organ, tym bardziej, że może mieć też znaczenie dla przedawnienia należności objętych tytułem nr [...]. Nie jest wykluczone, że wyjaśnienie tej dodatkowej kwestii będzie wymagało wydania postanowienia kasacyjnego. Rozstrzygnięcie co do potrzeby wydania takiego postanowienia leży w gestii organu odwoławczego. W każdym razie w zaskarżonym postanowieniu żadnych wytycznych w powyższym zakresie nie sfomułowano."

Z przywołanego uzasadnienia wyroku jednoznacznie wynika, że kwestia posiadania rachunku w ww. Banku uznana została przez WSA w wyroku z 18 lutego 2020 r., sygn. akt I SA/Bd 30/20 za istotną i wymagającą wyjaśnienia. Podkreślić należy, że w ww. wyroku WSA powiązał kwestie ustaleń czy Skarżący posiadał rachunek bankowy w K.-D. B. S. z zagadnieniem przedawnienia. Jeśli Skarżący nie zgadzał się z tą oceną i zaleceniem WSA w wyroku z 18 lutego 2020 r., sygn. akt I SA/Bd 30/20, to nie było przeszkód, aby zaskarżył ten wyrok. Skoro z tego prawa nie skorzystał, to nie może obecnie tych wytycznych Sądu kwestionować i kierunku działań Kolegium. Tut. Sąd podkreśla, że SKO obowiązane było dokonać ustaleń w zakresie posiadania przez Skarżącego rachunku bankowego w K.-D. B. S. i ocenić zarzut przedawnienia z uwzględnieniem zaleceń WSA w ww. wyroku, czyli w kontekście tej okoliczności, co prawidłowo uczyniło. Zdaniem Sądu zasadnie organ kierował się zaleceniami WSA wyrażonymi w poprzednio wydanym wyroku i wskazaną okoliczność wyjaśnił oraz na tej podstawie postawił końcowe wnioski.

Skoro w oparciu o ww. ustalenia SKO stwierdziło, że doszło do przedawnienia zobowiązań podatkowych objętych tytułami nr [...] i [...], to tym samym dokonał prawidłowych ustaleń uznając zarzut przedawnienia za zasadny.

Odnośnie do kwestii związanych z wygaśnięciem decyzji w przedmiocie rozłożenia zaległości na raty, zauważyć należy, że nie mają one wpływu na wynik niniejszej sprawy, co do samej zasadności zarzutów Skarżącego zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym. Niemniej jednak należy mieć na uwadze, że na s. 5 zaskarżonego postanowienia SKO wyjaśniło zagadnienie związane z wygaśnięciem decyzji z [...] maja 2004 r. w przedmiocie rozłożenia na raty zaległości, aczkolwiek tut. Sąd nie podziela w całości argumentacji organu. Podać należy, że stosownie do art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Jednakże na podstawie art. 70 § 2 pkt 1 O.p. bieg terminu przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu od dnia wydania decyzji, o których mowa w art. 67a § 1 pkt 1 lub 2, do dnia terminu płatności odroczonego podatku lub zaległości podatkowej, ostatniej raty podatku lub ostatniej raty zaległości podatkowej.

W tym kontekście organ podniósł, że zaległość za 2002 r. w układzie ratalnym obejmowała raty od XXX do XXXVI, tj. I rata podatku za 2002 r. była zawarta w ratach od XXX-XXIII z terminami płatności: [...].11.2006 r., [...].12.2006 r., [...].01.2007 r. i [...].02.2007 r., natomiast II rata podatku za 2002 r. zawarta była od raty XXXIV do XXXVI z terminami płatności: [...].03.2007 r., [...].04.2007 r. i [...].05.2007 r. (decyzja w aktach administracyjnych organu I instancji). Stąd zobowiązanie podatkowe z tytułu I raty 2002 r. nie uległo przedawnieniu z upływem 2007 r., ponieważ bieg terminu przedawnienia był zawieszony w związku z wydaną ww. decyzją ratalną na okres od dnia wydania decyzji do ustalonych w decyzji terminów płatności. Podobne uwagi należy poczynić co do zobowiązania podatkowego z tytułu II raty podatku za 2002 r.

Zdaniem Sądu dla wyjaśnienia tego zagadnienia istotna jest treść art. 259 § 1 O.p. w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie, zgodnie z którym w razie niedotrzymania terminu płatności odroczonego podatku lub zaległości podatkowej bądź terminu płatności którejkolwiek z rat, na jakie został rozłożony podatek lub zaległość podatkowa, następuje z mocy prawa wygaśnięcie decyzji:

1. o odroczeniu terminu płatności podatku lub zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę - w całości;
2. o rozłożeniu na raty zapłaty podatku lub zaległości podatkowej - w części dotyczącej raty niezapłaconej w terminie płatności.

Z powyższej regulacji jednoznacznie wynika, że brak zapłaty raty ustalonej decyzją (a nie jak błędnie przyjęło SKO, że brak zapłaty całości I lub II raty podatku za 2002 r. w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych) skutkuje wygaśnięciem decyzji w części dotyczącej raty niezapłaconej, wynikającej z decyzji przyznającej ulgę.

W skardze na s. 3 powołano się jednak na art. 259 § 1a O.p., na podstawie którego w razie niedotrzymania terminu płatności trzech kolejnych rat, na jakie został rozłożony podatek lub zaległość podatkowa, następuje z mocy prawa wygaśnięcie decyzji o rozłożeniu na raty w zakresie wszystkich niezapłaconych rat. Odnosząc się do tego zauważyć jednak należy, że przepis ten nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem został on dodany dopiero ustawą z dnia 10 września 2015 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r. poz. 1649) i obowiązuje od 1 stycznia 2016 r.

W konsekwencji powyższego, skoro zaległości z tytułu I i II raty podatku za 2002 r. rozłożone były na raty, to nie mogło dojść do wygaśnięcia decyzji w przedmiocie ulgi przed upływem terminów płatności rat ustalonych tą decyzją.

Istotne jednak w sprawie jest to, że organ wyraźnie przyznał rację Skarżącemu na s. 8 zaskarżonego postanowienia, że zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. skierowane do KDBS we [...] uznać należy za nieskuteczne, bowiem strona nie posiadała rachunku w tym banku. Kolejna zaś czynność organu egzekucyjnego w dniu [...] czerwca 2013 r. (zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego świadczenie z zaopatrzenia emerytalnego oraz ubezpieczenia emerytalnego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego organem rentowym) miało miejsce po upływie 5-letniego terminu przedawnienia zobowiązania za 2002 r., 2003 r. i 2004 r.

Zdaniem tut. Sądu dla oceny sprawy przesądzająca jest treść sentencji zaskarżonego postanowienia. W sentencji zaskarżonego postanowienia SKO uchyliło w całości postanowienie organu pierwszej instancji i uznało "zarzuty egzekucyjne za zasadne". Sentencję zaskarżonego postanowienia Sąd odczytuje jako przyznanie przez Kolegium – co do zasady – racji Zobowiązanemu w zakresie zgłoszonych zarzutów w ww. pismach z [...] sierpnia 2019 r.

W ocenie tut. Sądu wynik zaskarżonego postanowienia jest korzystny dla Skarżącego, bowiem uznaje zarzuty za zasadne. Na marginesie podnieść należy, że z powodu naruszenia prawa, uchylenie przez sąd administracyjny decyzji/postanowienia może nastąpić jedynie wtedy, jeżeli naruszenie prawa materialnego miało wpływ na wynik sprawy, natomiast naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. Oznacza to, że nie każde naruszenie przepisów prawa powoduje konieczność wyeliminowania decyzji/postanowienia z obrotu prawnego. Tylko takie naruszenie przepisów postępowania, które mogło spowodować, że wynik sprawy mógłby być inny, gdyby do tego naruszenia nie doszło, powoduje konieczność uchylenia decyzji/postanowienia przez sąd (zob. uchwała NSA z dnia 25 kwietnia 2005r., sygn. akt FPS 6/04, ONSAiWSA 2005/4/66). W przypadku natomiast prawa materialnego, naruszenie musi mieć wpływ na wynik sprawy. Takiego naruszenia prawa, które spowodowałoby, że wynik sprawy byłby inny, Sąd również nie stwierdził.

Ponadto Sąd zauważa, że na etapie zażalenia oraz skargi nie mogą być podnoszone nowe zarzuty, np. zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego i w tym kontekście naruszenia zasady proporcjonalności w postaci niewykonania dyspozycji art. 7 § 2 u.p.e.a. Również bezprzedmiotowy w granicach niniejszej sprawy stał się zarzut braku rozpatrzeniu wniosku strony z dnia [...] lutego 2018 r., skoro doręczenie tytułów miało miejsce w 2019 r. i zarzuty zostały zgłoszone przez Skarżącego pismami z [...] sierpnia 2019 r. W skardze oraz w piśmie procesowym Skarżący sformułował także szereg żądań, z których część wykracza poza przedmiot niniejszej sprawy np. kwestia oceny czy doszło do przedawnienia zobowiązań podatkowych za inne lata nie objęte tytułami wykonawczymi w niniejszej sprawie. Podkreślić należy, że tut. Sąd związany jest granicami sprawy, a w przedmiotowej sprawie nakreślają je zarzuty złożone do prowadzonej egzekucji na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] i nr [...]. Niektóre żądania i stwierdzenia wykraczają także poza zakres kompetencji sądu administracyjnego, np. ocena działań pracowników organu w kontekście prawa karnego. Jako niemającą żadnego wpływu na wynik sprawy należy ocenić podniesioną kwestię korespondencji prowadzonej przez Skarżącego z Komisją Europejską oraz kwestionowanie przez Skarżącego statusu Samorządowych Kolegiów Odwoławczych.

Reasumując w ocenie Sądu brak podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia, odpowiada ono prawu, a w swym wyniku uwzględnia zarzuty zgłoszone przez Skarżącego.

Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.