Uzasadnienie
W następstwie wyroku oddalającego skargę skarżący wnieśli o ustanowienie adwokata w celu sporządzenia skargi kasacyjnej podając, że prowadzą wspólne gospodarstwo domowe, którego miesięczny dochód wynosi w sumie 3.739 zł netto. Oświadczyli też, że rozliczają się z urzędem skarbowym, regulują rachunki, a jako majątek wskazali nieruchomość rolną.
Referendarz sądowy zważył, co następuje
Postępowanie przed sądem administracyjnym toczy się według przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a.
Ustawodawca jako odstępstwo od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony stworzył instytucję pomocy prawnej, która ma zagwarantować możliwość realizacji konstytucyjnego prawa do Sądu, wyrażonego w art. 45 ust.1 Konstytucji (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz.483 ze zm.). Instytucja ta – uregulowana w oddziale 2 rozdziału 3 p.p.s.a.- stanowi lex specialis względem normy z art.199 p.p.s.a., zgodnie z którą strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Intencją wprowadzenia przepisów dotyczących prawa pomocy było stworzenie możliwości dochodzenia swoich praw przed Sądem osobom, które znajdując się w trudnej sytuacji finansowej nie mogą uiścić kosztów postępowania sądowego. Ze względu jednak, że pomoc prawna jest także formą dofinansowania pochodzącą z budżetu państwa, to jej udzielenie powinno się sprowadzać do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków umożliwiających udział w procesie jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe.
Z wniosku wynika, że strona ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, które to obejmuje ustanowienie adwokata. Winna więc uprawdopodobnić, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, gdyż do wykazania tej okoliczności zobowiązuje ją przepis art.246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
Przez uszczerbek w koniecznym utrzymaniu rozumie się zachwianie sytuacji materialnej i bytowej strony w taki sposób, że nie jest ona w stanie zapewnić sobie minimum warunków socjalnych. Nie można przy tym, stosując prawo pomocy, chronić, czy też wzbogacać majątku osób prywatnych. Przy ocenie zasadności uwzględnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy ustawodawca nakazuje stosowanie surowych kryteriów oceny. Strona domagająca się ustanowienia adwokata musi wykazać, iż znajduje się w wyjątkowo trudnej sytuacji, która w znaczący sposób odbiega od przeciętnej. Uwzględniając zatem informacje wynikające ze złożonego na urzędowym formularzu PPF wniosku oraz przedłożonych dokumentów stwierdzić należy, że sytuacja majątkowa skarżących nie może być uznana za trudną, skoro gospodarstwo domowe znajduje materialne oparcie w stałych, comiesięcznych dochodach (emerytura i renta), powodujących, że wszelkie potrzeby bytowe rodziny zostały zapewnione.
Odnosząc więc realia ekonomiczne i zasady doświadczenia życiowego, do takiej sytuacji materialnej, kiedy dochód na osobę w rodzinie wynosi 1869 zł netto, to nie można uznać wnioskującego za osobę wymagającą pomocy państwa.
Z tych powodów, na podstawie art.246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. postanowiono, jak w sentencji.