Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Celnej w T. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w T. z dnia [...] nr [...].
Na powyższą decyzję M. F. pismem z 10 czerwca 2009 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, w której jednocześnie zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji.
Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 cyt. ustawy Sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Przesłanki powyżej wskazane nie zachodzą w sprawie, bowiem w uzasadnieniu wniosku podano, że uchylenie decyzji naruszającej prawo w sposób opisany w skardze rodzi uprawnienie do pokrycia szkody powstałej w następstwie opłacenia zawyżonej opłaty celnej. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem dokonania merytorycznej oceny wniosku jest wskazanie przez stronę konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do niej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione w świetle przesłanek wymienionych w cytowanym wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a.
Zdaniem Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji miałby się opierać na tych samych przesłankach, co i skarga na rozstrzygniecie Dyrektora Izby Celnej w T. Jednakże tak opisana niezgodność decyzji z prawem jest istotą postępowania sądowoadministracyjnego, zaś ocena wniosku o ochronę tymczasową jest postępowaniem incydentalnym opartym na odrębnych przesłankach, które wskazano powyżej.
Ponadto należy podkreślić, że ustawodawca posługując się w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotami nieostrymi dla określenia przesłanek w nim zawartych, nałożył na wnioskodawcę obowiązek ich konkretyzacji, a skarżący warunku tego nie spełnił.
W świetle więc powołanych przepisów, brak było podstaw do uwzględnienia wniosku. Dlatego też na podstawie art.61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.